Reviews Los Lunes al Sol

15 Απριλίου 2013 |

0

Los Lunes al Sol

Σκηνοθεσία: Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα

Παίζουν: Χαβιέρ Μπαρδέμ, Λουίς Τοσάρ, Άιντα Φολχ, Ενρίκε Βιγέν.

Διάρκεια: 113’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Δευτέρες με λιακάδα»

«Ναι, είδα τον Θεό στο διάστημα και μου είπε να σας πω ότι δεν υπάρχει»

Ισπανία, σε μία ηλιόλουστη παραθαλάσσια μικρή πόλη. Ένα ναυπηγείο που βάζει λουκέτο επειδή δεν θεωρείται πλέον ανταγωνιστικό. Μία παρέα απολυμένων που παλεύει να διαχειριστεί τον νεκρό χρόνο της ανεργίας. Υπολείμματα μιας διαδικασίας που δεν τους περιλαμβάνει στα πλάνα της. Ναυαγοί μιας μπόρας που τους έχει ξεβράσει σε μία απόμερη ακτή δίχως εφόδια. Ένα μπαρ που λειτουργεί ως καταφύγιο – εξομολογητήριο. Ο Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα διεισδύει σε αυτό τον μικρόκοσμο και αφήνει τον φακό του να τον εξερευνήσει σπιθαμή προς σπιθαμή. Εστιάζεται δίχως να υπερβάλει, παρατηρεί και σχολιάζει, χωρίς να παπαγαλίζει. Εξάλλου, όπως πληροφορούμαστε εξαρχής, η ταινία αυτή δεν βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία. Βασίζεται σε χιλιάδες από δαύτες.

Οι Δευτέρες με λιακάδα έσπασαν τα ισπανικά ταμεία το 2002, τιμήθηκαν με 5 βραβεία Γκόγια και κέρδισαν στο νήμα το αλμοδοβαρικό Μίλα της στην κούρσα για την ισπανική πρόταση για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας εκείνης της χρονιάς. Τα βασικά της όπλα είναι δύο. Ξεκινάμε με τη στιβαρή ερμηνεία του Χαβιέρ Μπαρδέμ, που κατορθώνει να συλλάβει και τις πιο λεπτές αποχρώσεις ενός ανθρώπου σε σύγχυση. Οξύθυμος και οργισμένος, αλλά ταυτόχρονα τρυφερός και ανιδιοτελής. Αυστηρός και επικριτικός ακόμη και με τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά συγχρόνως δοτικός και με κατανόηση. Μία κινηματογραφική περσόνα πολύπλοκη, δομημένη όμως με απλότητα. Από κοντά, όλοι οι περιρρέοντες χαρακτήρες που μπαλαντζάρουν ανάμεσα στο κουράγιο και την απελπισία.

Δεύτερο και ίσως κυριότερο ατού της ταινίας, η ψύχραιμη και καθάρια σκηνοθετική της ματιά. Ο Αρανόα δεν βιάζεται ούτε άγχεται να πει όσα επιβάλλεται να ειπωθούν. Δεν διακατέχεται από καμία πρεμούρα διδακτισμού ούτε εκτρέπεται σε ευχολόγια. Αφήνει την κατάσταση να μιλήσει από μόνη της. Να αφήσει μία χαμηλόφωνη και υπόκωφη κραυγή. Δεν θα δοθεί καμία τελική λύση ή κάθαρση, δεν θα ξεκαθαρίσει το τοπίο οριστικά. Ούτε happy end ούτε κατρακύλα άνευ επιστροφής στον βούρκο. Μαζί με αυτή την παρέα απόκληρων, θα υπομείνουμε και θα επιμείνουμε. Ενίοτε θα καταρρεύσουμε μαζί τους, ενίοτε θα ονειροπολήσουμε πλάθοντας μακρινούς παραδείσους. Δεν θα χάσουμε το χιούμορ μας, δεν θα καταλαγιάσει όμως και ο εκνευρισμός μας.

Θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω αλλά θα κρατήσουμε και το χέρι του άλλου στα δύσκολα. Στιγμές που δεν μετράνε διόλου, χαμένες σε μία άχρονη και άσκοπη καθημερινότητα, στιγμές που κουβαλάνε όλο το βάρος και τα παράπονα του κόσμου. Ο Αρανόα κατορθώνει να χτίσει ενός είδους ράθυμης έντασης, να απελευθερώσει ένα ανθρώπινο σφίξιμο χωρίς να το βροντοφωνάζει. Θα μας απαντήσει άλλωστε μέχρι και στον αν υπάρχει θεός, μέσα από τα πιο κατάλληλα χείλη. Αυτά του πρώτου άνθρωπου που ταξίδεψε στο διάστημα και είδε από πρώτο χέρι την απεραντοσύνη.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • Cinedogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του αγαπημένου Χοακίν Φίνιξ μέχρι σήμερα;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts