What's On Hit Man (2024)

4 Ιουλίου 2024 |

0

Hit Man (2024)

Το Hit Man έχει στο κέντρο του μία απίθανη αληθινή ιστορία, την οποία αντλεί από ένα δημοσιογραφικό άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2001. Ο καθηγητής φιλοσοφίας Γκάρι Τζόνσον, όταν ολοκληρώνει τις καθημερινές ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, συνεργάζεται με την αστυνομία της Νέας Ορλεάνης μεταμφιεσμένος σύμφωνα με τις οδηγίες των ειδικών σε πληρωμένος δολοφόνος, προκειμένου να αντιμετωπίσει προληπτικά τα μακάβρια σχέδια διάφορων εν δυνάμει εγκληματιών. Αξιοποιώντας τις γνώσεις του περί του ανθρώπινου ψυχισμού και το έμφυτο ταλέντο του στην κατασκευή χαρακτήρων, ο Γκάρι μετασχηματίζει κάθε φορά την εύπλαστη προσωπικότητά του σε αυτό που θα οδηγήσει τους επίδοξους εργοδότες του στη ρητή διατύπωση της εγκληματικής πρότασης. Ο καθένας και η καθεμία τους βλέπει στο πρόσωπο του Γκάρι την εκδοχή του hitman που αντιστοιχεί με αυτήν που έχει πλάσει με τη φαντασία του/της, γοητεύεται από την πλεκτάνη του ερασιτέχνη αστυνομικού και ορμάει σαν το ποντίκι στη φάκα.

Η ολοκλήρωση του magnum opus Boyhood πριν από μία δεκαετία, έναν μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία του τελευταίου ( ; ) μέρους της τριλογίας Before, επέτρεψε στον δραστήριο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ να εισέλθει σε μια περίοδο δημιουργικής ελευθερίας. Για την ώρα, οι ταινίες του της περιόδου αυτής μοιάζουν με ήπιες παραλλαγές σε δοκιμασμένες φόρμουλες χωρίς την πρεμούρα του εντυπωσιασμού, οι οποίες δεν συνιστούν ιδιαιτέρως αξιοσημείωτα κινηματογραφικά γεγονότα, αλλά εμπλουτίζουν μια ήδη μεστή φιλμογραφία με όμορφες προσθήκες (κατ’ εξοχήν τέτοια το προπέρσινο animation Apollo 10 ½).

Το τελευταίο του πόνημα εμπίπτει στην παραπάνω κατηγορία, μολονότι όχι εξ ολοκλήρου. Το Hit Man είναι ένα φιλμ χαλαρής ροής, χαρακτηριστικά διασκεδαστικό και με κεφάτο μοντάζ, στο οποίο οι απίθανες καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη στην πορεία για μια κοενική τρίτη  πράξη και επίλυση. Τα κινηματογραφικά είδη συγχέονται σε ένα όλον ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας, που πάντως δεν προσφεύγει σε εξυπνάδες, ενώ οι κινηματογραφικές αναφορές δίνουν και παίρνουν (σπαρταριστή η στιγμή που η ταινία κλείνει το μάτι στο American Psycho). Διαθέτει δε και τον Γκλεν Πάουελ, που συνέγραψε και το σενάριο μαζί με τον Λινκλέιτερ, σε δαιμονιώδη φόρμα, με πραγματικά μαγνητική παρουσία στην οθόνη, κάτι που ισχύει και για τη συμπρωταγωνίστριά του Άντρια Αρχόνα. Στον χαρακτήρα που ερμηνεύει, πάντως, η τελευταία,  ο οποίος αποκτά τεράστια δραματουργική σημασία όταν η ταινία προσεγγίζει τη νόρμα της πικάντικης ρομαντικής κωμωδίας, εντοπίζονται ουκ ολίγες προχειρότητες που καλούμαστε να προσπεράσουμε χάριν της γενικότερης ευδιάθετης προσέγγισης. Οι νύξεις περί της κακοποίησής της μένουν μετέωρες, ενώ σύντομα η παρουσία της Μάντισον μοιάζει βγαλμένη από τις ονειρώξεις ενός μέσου straight άνδρα σαν την “πρωινή” περσόνα του Γκάρι. Ο Λινκλέιτερ διασκεδάζει με τα στερεότυπα μεν, αλλά η γραμμή ανάμεσα στη διακωμώδηση τους και την αναπαραγωγή τους είναι τουλάχιστον δυσδιάκριτη.

Πίσω, βέβαια, από τη θελκτική larger than life βιτρίνα της ακατανίκητης χημείας των δύο, των απολαυστικών σεκάνς μεταμφίεσης, της εύρωστης κινηματογράφησης και της περιπετειώδους πορείας της ιστορίας, ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ συνθέτει μια ζωηρή περιδίνηση γύρω από την έννοια της ανθρώπινης ταυτότητας. Δεν πρόκειται απλώς για κοινωνική κατασκευή, μία συνισταμένη από προσλαμβάνουσες παραστάσεις, βιώματα και παιδική ηλικία. Η ταυτότητα είναι στην ουσία ένα ανεξερεύνητο πεδίο, μία εσωτερική ουτοπία την οποία κανείς διαρκώς αναζητά και κάθε φορά που την προσεγγίζει αυτή μεταβάλλεται εκ νέου, δραπετεύει με μία νέα μορφή και το κυνήγι συνεχίζεται.

Η παράλληλη απασχόληση του Γκάρι ως οιονεί πληρωμένου δολοφόνου βασίζεται σε μία ριζική αναλήθεια, τέτοιο επάγγελμα δεν υφίσταται, είναι ένα μόρφωμα της ποπ κουλτούρας και ιδίως του κινηματογράφου που έχει εισχωρήσει στο φαντασιακό των ανθρώπων. Εξίσου, όμως, ατελέσφορη είναι και η προσέγγιση του «εαυτού» με τα φιλοσοφικά και ψυχολογικά εργαλεία που προσπαθεί να εξηγήσει ο καθηγητής Γκάρι τα πρωινά στους φοιτητές του. Το κλίμα και το ύφος της ταινίας, πάντως, αγκαλιάζει την ελαφρότητα και αποδιώχνει τη σοβαροφάνεια (και την αληθοφάνεια) από το κείμενό της, χωρίς να ματαιώνει τις επόμενες αναγνώσεις. Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ βρίσκει στο Hit Man μία ιδιόμορφη ισορροπία που κάνει το φιλμ να λειτουργεί απρόσκοπτα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑