Reviews The Big Lebowski

4 Δεκεμβρίου 2019 |

0

The Big Lebowski

Σκηνοθεσία: Τζόελ και Ήθαν Κόεν

Παίζουν: Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Γκούντμαν, Τζούλιαν Μουρ, Στιβ Μπουσέμι

Διάρκεια: 117′

Μια μπάλα από άχυρα σκαρφαλώνει ανέμελα και παιχνιδιάρικα στην πλαγιά ενός λόφου και αντικρίζει φευγαλέα το Λος Άντζελες: μια πόλη όπου υποτίθεται κατοικούν άγγελοι, αλλά είναι εντέλει γεμάτη από διαβόλια που ρημάζουν το μυαλό και οδηγούν στην τρέλα και τη ζήλια, στην παραφορά και το φονικό. Αυτή η μπάλα από άχυρα κατρακυλά σε μια αδειανή υγρή λεωφόρο, σαν μπάλα του μπόουλινγκ που βρίσκει ρυθμό στην ανοιχτωσιά του διαδρόμου. Ο τελικός της προορισμός είναι η γαλήνια ηρεμία μιας ερημικής παραλίας (είκονα που παραπέμπει αυτομάτως στο Barton Fink).

Την ίδια στιγμή, ένας αόρατος αφηγητής (αργότερα θα φανερωθεί, σαν μια καθησυχαστική βερσιόν των ουρανοκατέβατων και απειλητικών επισκεπτών του Ντέιβιντ Λιντς), με φωνή βγαλμένη από τα κατάβαθα της Άγριας Δύσης, μας δίνει μια πρώτη ιδέα από τη θεοπάλαβη ιστορία που θα διηγηθεί. Και μας συστήνει έναν αδιανόητο τύπο, τον οποίο μπορείτε να αποκαλείτε πολύ απλά με το παρατσούκλι του: The Dude.

Σε αναλογία με τον βασικό του ήρωα, ο οποίος έχει απεμπολήσει το όνομά του για χάρη μιας ιδιότητας (μιας αξιολογικής προσφώνησης θα λέγαμε), το The Big Lebowski επί της ουσίας έχει στον πυρήνα του μια κοσμοθεωρία κι ένα modus vivendi. Που, φυσικά, αρνούνται να πάρουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και να διακηρύξουν οποιοδήποτε μανιφέστο. Οι αδερφοί Κοέν πατούν στα θεμέλια του νουάρ και -ως συνήθως- κάνουν φύλλο και φτερό τον κόσμο πάνω στον οποίο χτίζουν το δικό τους σύμπαν παραλόγου, φαιδρού ντετερμινισμού και αναπόδραστης ανθρώπινης μωρίας. Στην κοενική φιλμογραφία, ως γνωστόν, οι αναφορές και οι παραπομπές είναι ταυτόχρονα θεμέλια και ερείπια.

Κάπως έτσι, όλες οι διακλαδώσεις αυτής της εξωφρενικής ιστορίας μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες ενός μεθυσμένου Ρέιμοντ Τσάντλερ ή ενός αγουροξυπνημένου Τζέιμς Ελρόι: η απαγωγή της άπιστης συζύγου, ο διεφθαρμένος εκατομμυριούχος, η επαναστατημένη κόρη, οι μπράβοι που στήνουν καρτέρι στο σπίτι του ήρωα, ο σκοτεινός βαρόνος της βιομηχανίας του πορνό, ακόμη ακόμη οι Γερμανοί νιχιλιστές (μια παρώδηση του νουάρ νιχιλισμού), όλοι τους μύθοι και φιγούρες της hard-boiled λογοτεχνίας που έχουν υποστεί το γνώριμο κοενικό μασκάρεμα.

Ο Dude, κινούμενος σε αυτόν ακριβώς τον άξονα του ξεκούρδιστου δέους, είναι μια σαραβαλιασμένη εκδοχή του Φίλιπ Μάρλοου. Είναι το ακριβές αντίθετο του ατσαλάκωτου ντετέκτιβ, κι αυτός όμως είναι πιστός σε έναν απαράβατο κώδικα αξιών. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που ονομάζουμε παράδοση είναι πάνω απ’ όλα το πώς έχει μάθει κανείς να ζει και ο Dude έχει απειροελάχιστες -αλλά σοβαρότατες- κόκκινες γραμμές.

Όπως τα White Russian που καταπίνει το ένα μετά το άλλο, χωρίς να είναι ποτέ μεθυσμένος αλλά και ποτέ τελείως νηφάλιος. Όπως οι κολλητοί του φίλοι: ένας φωνακλάς λάτρης των όπλων, Πάτον των φτωχών θα έλεγε κανείς μιας που καταστρώνει διαρκώς σχέδια, καθώς κι ένας ισχνός ακόλουθος, ουρά της παρέας, με αδύναμη φωνή και ακόμη πιο αδύναμη καρδιά. Η αποκαμωμένη Αμερική των Λουλουδιών, του Γουντστοκ, των χίπιδων και των ναρκωτικών, σε ένα αγαπησιάρικο διάλογο με την διαλυμένη Αμερική του Βιετνάμ. Αναμενόμενο και λογικό, δυο τσακισμένοι κόσμοι να τα βρουν μεταξύ τους (η ξεκαρδιστική σκηνή με την τέφρα παραμένει μία από τις ομορφότερες σκηνής ανδρικής συμφιλίωσης που έχουμε δει στο αμερικάνικο σινεμά).

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχει και το μπόουλινγκ. Οι Κοέν, φετιχιστές του χώρου και των αντικειμένων, σε πολλές στάσεις της φιλμογραφίας τους οικοδομούν ένα holy ground στο οποίο καταργούνται οι κανόνες της λογικής (το δωμάτιο ξενοδοχείου στο Barton Fink, το τσιγάρο του Μπίλι Μπομπ στο The Man Who Wasn’t There, το κούρεμα του Μπαρδέμ στο No Country for Old Men, ο suburbia κήπος στο A Serious Man και πάει λέγοντας).

Στο The Big Lebowski, η αίθουσα, αλλά και το ίδιο το παιχνίδι του μπόουλινγκ, είναι αυτός ο ιερός τόπος όπου καταλύεται ο έξω κόσμος. Η αίθουσα είναι χρωματισμένη σε απόκοσμα φωτεινά χρώματα, κινηματογραφημένη από παραμορφωτικές γωνίες λήψης, με τον περιρρέοντα κόσμο να υπάρχει και να μην υπάρχει: η παρουσία του υπονοείται, αλλά εντέλει μονάχα οι τρεις φίλοι μας κατοικούν στα ενδότερα αυτού του καταφυγίου.

Η ζωή, σε αυτό τον μικρόκοσμο, βρίσκει την κορύφωσή της σε μια υποδειγματική βολή, σε ένα τέλειο strike. Και όλα της τα άφατα μυστήρια παραμένουν στο απυρόβλητο, προστατευμένα και αμέριμνα. Σαν τις κορίνες και τις μπάλες που εξαφανίζονται μετά τις βολές και επιστρέφουν μαγικά στις θέσεις τους. Η αίθουσα του μπόουλινγκ έχει χώρο ακόμη και για τον πιο τρισκατάρατο των απόβλητων. Don’t fuck with the Jesus ειδάλλως οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές.

Αυτό που απομένει ως τελικό επιμύθιο, μετά από όλα τα αδιανόητα και εξωφρενικά που μεσολάβησαν, είναι η στάση του Dude απέναντι στο τελικό πενιχρό άθροισμα της περιπέτειάς του, η οποία –ας μην λησμονούμε- ξεκίνησε από το ένα βαθιά προσωπικό ορόσημο αξιοπρέπειας: ένα χαλάκι μπάνιου που δεν άξιζε να κατουρηθεί. Ο Dude δεν είναι ούτε απαθής ούτε μοιρολάτρης. The Dude abides. Γιατί ακόμη κι όταν στριμώχνεται στις πιο άβολες καταστάσεις, έχει τον τρόπο να βλέπει την ευρύτερη εικόνα. Φυσικά, όλα τα παραπάνω μπορεί να εξυπηρετούσαν έναν απώτερο σκοπό, για τον οποίο ήταν αναγκαίο να προηγηθεί όλος αυτός ο κακός χαμός: τη διαιωνίση των Λεμπάουσκι σε αυτή τη Γη.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest