Road to Perdition

Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες

Παίζουν: Τομ Χανκς, Πολ Νιούμαν, Τζουντ Λο, Ντάνιελ Κρεγκ

Διάρκεια: 117′

Έτος παραγωγής: 2002

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ο δρόμος της απώλειας»

Σικάγο, 1931, λίγο πριν το τέλος της Ποτοαπαγόρευσης. Η Μαφία δεν κινεί τα νήματα σε κάποιο νεφελώδες και αθέατο παρασκήνιο. Αντιθέτως, ζει και βασιλεύει στο απόλυτο προσκήνιο. Σε σημείο, μάλιστα, που οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι στα πλοκάμια της, τα ίδια της τα εκτελεστικά όργανα, δεν έχουν πλήρη συναίσθηση της σκοτεινιάς που έχει καλύψει τις ζωές τους. Η πραγματικότητα του καθενός είναι υγρή και εύπλαστη, παίρνει το σχήμα του δοχείου όπου επιλέγουμε να την τοποθετήσουμε. Για τον Μάικλ Σάλιβαν (Τομ Χανκς) η ζωή δεν μοιάζει να έχει εναλλακτικές διόδους, ούτε χώρο για οποιαδήποτε γενναία αλλαγή κατεύθυνσης.

Στο μυαλό και την καρδιά του, οι όροι είναι απαράβατοι κυρίως διότι δεν τέθηκαν με αυτή τη διατύπωση. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι επιλογή ή υποχρέωση, είναι αντανακλαστικός μονόδρομος. Η στράτευσή του στο πλευρό του εγκέφαλου του κυκλώματος Τζον Ρούνι (Πολ Νιούμαν), ξεφεύγει από τα όρια της ομερτά, του φόβου, της υπακοής και της «επαγγελματικής» ευσυνειδησίας. Αντιθέτως, διαθέτει ένα εξτρά αλατοπίπερο που εξασφαλίζει τη δια βίου προσήλωση: την αθεράπευτη ανάγκη ενός «γιου» να ικανοποιήσει έναν «πατέρα» που του αποδίδει αξία, τιμές και τρυφερότητα που προσομοιάζουν σε ένα γιο -και μάλιστα αγαπημένο- παρόλο που δεν τους συνδέει οποιαδήποτε βιολογική συγγένεια.

Το Road to Perdition, που ξεδιπλώνεται από την πρώτη κιόλας στιγμή -ακόμη ακόμη από τον τίτλο του θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί- ως μια αναπόδραστη αρχαιοελληνικού τύπου τραγωδία, περιστρέφεται γύρω από ένα τριπλό άξονα ακρωτηριασμένων, ελαττωματικών και νοθευμένων σχέσεων πατέρα – γιου. Ένα σκαληνό τρίγωνο με πλευρές που αντιμάχονται η μία την άλλη. Ο Σάλιβαν, παρά το ότι δεν επιθυμεί ο γιος του να βαδίσει στα μονοπάτια του ιδίου (το γεγονός, όμως, ότι φέρει το ίδιο όνομα γεννά μια πρώτη υπόνοια αμάχητου κισμέτ), ποτέ δεν μπόρεσε να διαχωρίσει επαρκώς τη θέση του ως πατέρα από την αποστολή του ως «γιου».

Η Μαφία είναι η οικογένειά του και η επανάσταση απέναντι στα δεσμά της θα προκύψει περισσότερο ως απόρροια ενός πληγωμένου εγωισμού παρά ως αληθινή εναντίωση στα βαρίδια που τον κρατούν φυλακισμένο σε μια ζωή την οποία κατά βάθος σιχαίνεται. Ο Ρούνι, στον αντίποδα, θεωρεί δεδομένο ότι ο δικός του γιος (Ντάνιελ Κρεγκ) θα χριστεί αναπόφευκτα και κληρονομικώ δικαίω ο διάδοχος του, όντας διατεθειμένος να βάλει τη «Φαμίλια» σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την (πραγματική) Οικογένεια.

Εν ολίγοις, έχουμε να κάνουμε με μία τριπλέτα υιών καταδικασμένων που νιώθουν αιωνίως λειψοί και ανεπαρκείς απέναντι σε μια αντίστοιχη τριπλέτα πατεράδων. Ένα νεαρό αγόρι που αναρωτιέται αν ο νεκρός του αδερφός ήταν ο αγαπημένος του πατέρα του (ο γιος του Σάλιβαν), ένας γιος ευνουχισμένος από την εξουσία του πατέρα του, τον οποίο αποφασίζει να κλέψει μπας και αποκτήσει δική του υπόσταση (ο γιος του Ρούνι), ένας θετός γιος που βιώνει από πρώτο χέρι την ακατανίκητη δύναμη των δεσμών του αίματος: όσο υποδειγματικός κι αν φανεί, θα είναι πάντα ο θετός και ποτέ ο βιολογικός γιος (η σχέση μεταξύ Σάλιβαν και Ρούνι).

Στη δεύτερη ταινία του μετά το American Beauty, o Σαμ Μέντες τοποθετεί και πάλι στο επίκεντρο -αν και με ολότελα διαφορετικό περιτύλιγμα τούτη τη φορά- το μοτίβο του υπαρξιακά πελαγωμένου και δυσλειτουργικού πατέρα που, όσο κι αν πασχίσει να ταράξει τα νερά, δεν θα τρυπώσει ποτέ στην οικογενειακή Εδέμ. Σε ένα καθεστώς μόνιμης βροχής και υγρασίας, οι ήρωες του Μέντες είναι μουσκεμένοι ψυχολογικά και σωματικά ώς το κόκκαλο, δεν αναπαύονται ποτέ σε συνθήκες ζεστασιάς, ασφάλειας και θέρμης. Μόνιμα κυνηγημένοι από μια βροχή που μοιάζει να υποκαθιστά τα δάκρυά που δεν βρίσκουν το κουράγιο να χύσουν, είναι φορτωμένοι με το πιο μεγάλο βάρος: των ανεξόφλητων λογαριασμών απέναντι σε αυτούς που αγαπούσαν.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest