Life of Brian

Σκηνοθεσία: Τέρι Τζόουνς

Παίζουν: Οι…Monty Python

Διάρκεια: 94

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ένας προφήτης, μα τι προφήτης!»

Θα πιάσουμε το νήμα της ιστορίας από την αρχή, δηλαδή από το σωτήριο έτος 1969. Ο ακαδημαϊσμός και ο καθωσπρεπισμός στο ύφος και τη θεματολογία του βρετανικού κινηματογράφου είχαν πάει ανεπιστρεπτί περίπατο. Τους είχε πάρει ήδη πάρει αμπάριζα το κίνημα του βρετανικού free cinema, με πρωτεργάτες τους σκηνοθέτες Λίντσεϊ Άντερσον, Τόνι  Ρίτσαρντσον και Ρίτσαρντ Λέστερ. Εκείνη τη χρονιά λοιπόν, είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου και για τη κωμωδία. Το βρετανικό φλεγματικό χιούμορ χάνει δια παντός τον μονοδιάστατο τόνο του και εκτοξεύεται σε επίπεδα στρατόσφαιρας. Το Flying Circus των Τέρι Τζόουνς, Τέρι Γκίλιαμ, Τζον Κλις, Έρικ Άιντλ, Γκρέιχαμ Τσάπμαν και Μάικλ Πάλιν σκάει σαν βόμβα και καθιερώνει τους Monty Python σε παγκόσμια κλίμακα.

Monty Python

Εννέα χρόνια αργότερα, όταν ο λόρδος Μπέρναρντ Ντέλφοντ, γενικός διευθυντής της EMI διάβασε το σενάριο της ταινίας Life of Brian, η οποία είχε ήδη λάβει έγκριση για χρηματοδότηση, φλέρταρε εντόνως με το έμφραγμα και εισηγήθηκε το άμεσο πάγωμα των κονδυλίων. Το όλο πόνημα βρέθηκε στον αέρα, μέχρι που ο Beatle Τζορτζ Χάρισον, έπειτα από προσέγγιση του φίλου του Έρικ Άιντλ, δέχτηκε να αναλάβει τη χρηματοδότηση. Η εταιρία Handmade Films συστάθηκε αστραπιαία και το 1979 η ταινία βγήκε στις αίθουσες, πρώτα στις ΗΠΑ και έπειτα στη Βρετανία. Όταν λέμε πως «βγήκε στις αίθουσες», μην φανταστείτε πως έσπασε και τα ταμεία. Εννοούμε φυσικά σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών, καθώς και με την απαραίτητη συνοδεία από κατάρες, ξόρκια και κραυγές υστερίας από ορδές θρησκόληπτων. Χρειάστηκε να περάσουν 18 χρόνια και να φτάσουμε στο 1997, όταν επιτέλους επετράπη σε ολόκληρη τη βρετανική επικράτεια η προβολή της διασημότερης βλάσφημης κωμωδίας.

Life of Brian 3

Οποιαδήποτε ανάλυση, οποιαδήποτε αράδα έχει γραφτεί ωχριά και μοιάζει απελπιστικά αδύναμη. Πώς να ανασυστήσει κανείς το οργιαστικό χαώδες σύμπαν που οικοδομούν οι έξι ιδιοφυΐες; Οι άρχοντες του παραλόγου και της ειρωνείας συνήθιζαν ανέκαθεν να κάνουν σκόνη και θρύψαλα κάθε είδους κομφορμισμό και ριζωμένη βεβαιότητα. Καμία πανανθρώπινη «αλήθεια» δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη σαρωτική αποδόμηση που της επιφύλασσαν. Καμία δημιουργική αποδόμηση πάντως δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς να προηγείται το θεμέλιο της γνώσης και της κατανόησης. Κανένα γκρέμισμα δεν μπορεί να είναι ουσιαστικό αν δεν στοχεύει, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο, σε ένα νέο χτίσιμο. Η σταθερά της θρησκείας, διαχρονικά εδραιωμένη στις ανθρώπινες φοβίες, αδυναμίες και αναζητήσεις, δεν μπορούσε να φανταστεί τι την περίμενε. Οι ακαδημαϊκές και αποστειρωμένες χολιγουντιανές απεικονίσεις του θείου δράματος βρήκαν τον δάσκαλό τους στα πρόσωπα των Monty Python.

Life of Brian 2

Όλα είναι εκεί, όλα ευτελίζονται με τον δέοντα σεβασμό. Σε όλα βγαίνει μία προκλητική γλώσσα που εκπέμπει ελευθερία και εξυπνάδα και όχι αλαζονεία. Η διαχρονική ευπιστία του ανθρώπινου είδους. Η εξουσιαστική διάθεση των οργανωμένων θρησκευτικών συστημάτων. Η (ψευδό)ιστορικότητα των μύθων. Η ανεξέλεγκτη φύση του φανατισμού. Η αμφισβήτηση θεμελίων και αξιών που κουβαλούν χιλιετίες στις πλάτες τους. Όλα τα παραπάνω μπλέκονται σε ένα μείγμα χειμαρρώδες, αλλά και μεθοδικό. Σαρωτικό, αλλά και επιμελώς συστηματοποιημένο. Ένα ανελέητο χιούμορ που δεν φείδεται φιλοσοφικών, πολιτικών και υπαρξιακών πινελιών. Η αντιαποικιοκρατική μάχη. Το μεγαλείο της ανθρώπινης θυσίας. Το δίπολο ζωή – θάνατος.  Έννοιες σύνθετες και βαθύτατες που δηλώνουν βροντερό «παρών» και απλώς μας ζητούν να προσπεράσουμε τον αρχικό ξεκαρδιστικό μανδύα. Ένα μανδύα από ασύλληπτα gags σλάπστικ κωμωδίας, κάτι σαν τελειοποιημένη μετεξέλιξη των αδερφών Μαρξ. Ασυγκράτητοι διάλογοι και τρελές ατάκες. Φρενήρης ρυθμός, σε μία δημιουργία αιρετική μονάχα για μυαλά με παρωπίδες.

Life of Brian

Μακάρι να γινόμουν διευθυντής προγράμματος κάποιου μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού μονάχα για μία μέρα, είτε μια Κυριακή του Πάσχα είτε μια Μεγάλη Παρασκευή. Το υπόσχομαι, θα είχα ήδη δείξει όλα τα κλασικά και αγαπημένα των παππουδο-γιαγιάδων. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ του Φράνκο Τζεφιρέλι θα ήταν αδιαπραγμάτευτο. Όπως και όλες οι κλασικές ταινίες: Ο χιτών (The Robe, 1953), Μπεν Χουρ (Ben-Hur, 1959), Βαραββάς (Barabbas, 1961) και Ο βασιλεύς των βασιλέων (King of Kings, 1961). Θα έβρισκα όμως και μιάμιση ωρίτσα διαθέσιμη για την ευφυέστερη κινηματογραφική ασέβεια στην ιστορία του σινεμά.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • Cinedogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του αγαπημένου Χοακίν Φίνιξ μέχρι σήμερα;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts