Reviews La Dolce Vita

26 Αυγούστου 2016 |

0

La Dolce Vita

Του Ηλία Σαπανίδη

Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι

Πρωταγωνιστούν: Μαρτσέλο Μαστροϊάνι , Ανίτα Έκμπεργκ, Ανούκ Εμέ

Μεταφρασμένος τίτλος: Γλυκιά ζωή

Χρονολογία: 1960

Είναι πολλοί οι λόγοι που κάνουν το πρώτο μεγάλο αριστούργημα του Φεντερίκο Φελίνι, και συγχρόνως μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες ολόκληρης της φιλμογραφίας του, να αντέχει στο χρόνο. Πενήντα έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία της, η επιρροή της στην ποπ κουλτούρα παραμένει αμετάβλητη, από την καθιέρωση των παπαράτσι (για όσους δεν τον ξέρουν, η λέξη αυτή γεννήθηκε μέσα από τη συγκεκριμένη ταινία και πιο συγκεκριμένα, από τον χαρακτήρα Ενρίκο Παπαράτσο), που συνωστίζονται σαν τις μύγες γύρω από ασήμαντες διασημότητες, μέχρι τη σκηνή στη Φοντάνα ντι Τρέβι, σε μια από τις κλασσικότερες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου, η Γλυκιά ζωή παραμένει αιωνίως γοητευτική.

A 1960 picture of Italian actor Marcello Mastroian

Η Ανίτα Έκμπεργκ και ο Μαρτσέλο Μαστροϊάνι θα κολυμπήσουν στα νερά του διάσημου μνημείου και μαζί τους μοιάζει να κολύμπα, ή καλύτερα να βουλιάζει, ολόκληρη η κοινωνία μιας πόλης όπου οι  διασημότητες ενώνονται με τους περιθωριακούς. Ο καθένας διεκδικεί με μανία το κομμάτι του από την πίτα της ζωής, συνθλίβοντας  παράλληλα την ανθρωπιά και αξιοπρέπειά του. Ο ξεπεσμός του κεντρικού χαρακτήρα μοιάζει ηθελημένος, σχεδόν εγγενής σε μία συναισθηματικά νεκρή ύπαρξη, οδηγώντας τον σε καταστάσεις όπου ο χαρακτήρας και η προσωπική βούληση εκμηδενίζονται και χάνονται. Το μόνο που έχει σημασία είναι μια μεγάλη είδηση στις εφημερίδες.

Δεν είναι, πάντως, μόνο  η δημοσιογραφική υστερία που καυτηριάζει ο Φελίνι, αλλά και το ζήτημα της θρησκείας και της πιστής, όπως καθίσταται εμφανές από την εναρκτήρια σεκάνς με το άγαλμα του Χριστού που περιφέρεται πάνω από την πόλη της Ρώμης (μία σκηνή που θεωρήθηκε βλάσφημη από την Καθολική Εκκλησία, με αποτέλεσμα να απαγορευτεί η προβολή της ταινίας στην Ισπανία, έως το 1975), μέχρι το ψεύτικο θαύμα που σκάρωσαν δυο πονηρά αδέλφια.

Dolce Vita 2

Παρατηρώντας την ηθική και συναισθηματική πτώση του Μαρτσέλο, και μαζί του μιας ολόκληρης κοινωνίας ανθρώπων παραδομένων στην ελαφρότητα και την  αποξένωση, φαίνεται να μην υπάρχει πια ελπίδα για κάθαρση. Η Γλυκιά ζωή εγκαινιάζει μια νέα περίοδο στην λαμπρή καριέρα του Ιταλού μετρ, απομακρύνοντας το ύφος του από τον Νεορεαλισμό. Με επόμενους σταθμούς το αυτοβιογραφικό Οκτώμισι (1963) και την ταινία – ωδή στη γυναίκα και μούσα του Τζουλιέτα Μασίνα, Η Ιουλιέτα των πνευμάτων (1965), ο Φελίνι, κάτω από ένα λαμπερό  περίβλημα εικόνων, αφήνει να διαφανούν η σήψη και η διαφθορά ενός κόσμου που παρακινείται από την ηδονή που προσφέρει η εξουσία πάνω στις ζωές των εξουσιαζόμενων.

Dolce Vita, La

Σε μια γλυκόπικρη τελική σκηνή, ο Μαρτσέλο, έπειτα από μια νύχτα κραιπάλης, θα καταλήξει στην παράλια, ανασύροντας ένα κήτος από τη θάλασσα. Την ίδια στιγμή, ένα κορίτσι του μιλάει  από μακριά, αλλά δεν μπορεί να την ακούσει. Την χαιρετά, σμίγοντας με τους καταραμένους και αποδεχόμενος πια την αναπόφευκτη μοίρα του.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Guest Reviews

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest