Reviews Amores Perros

30 Απριλίου 2018 |

0

Amores Perros

Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου

Παίζουν: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Εμίλιο Ετσεβαρία, Γκόγια Τολέδο

Διάρκεια: 153᾽

Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση έλεγε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι. A feeling like their father or their dog just died, τραγουδούσε ο Λέοναρντ Κοέν. Μάλλον κάτι θα ήξεραν. Στο εκκωφαντικό ντεμπούτο του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου, που σηματοδότησε την πρώτη συνολικά από τις τρεις συνεργασίες του Μεξικάνου σκηνοθέτη με τον συμπατριώτη του σεναριογράφο Γκιγιέρμο Αριάγα, η αγάπη και οι σκύλοι είναι έννοιες αλληλένδετες και αλλήλο-σπαρασσόμενες. Τρεις ιστορίες που τέμνονται βίαια σε ένα μοιραίο κλάσμα δευτερολέπτου. Ένα τρακάρισμα αυτοκινήτων και ριζικών που δεν καθιστά τίποτα μη αναστρέψιμο με τρόπο φανερό και ξεκάθαρο, αλλά ξεβράζει τους πάντες ακρωτηριασμένους και λειψούς. Πιότερο ψυχικά, παρά σωματικά (στο σωματικό σκέλος, πάντως, ο Ινιάριτου κλείνει πεταχτά το μάτι στην Τριστάνα του Μπουνιουέλ).

Ο Ινιάριτου με τον Αριάγα, και στις 3 τους συνεργασίες, ιντριγκάρονται μανιασμένα και λυσσαλέα από την έννοια του ατυχήματος. Από εκείνη την αποφασιστική στιγμή, σε μια διαστροφική παραλλαγή του όρου που εισήγαγε ο Ανρί Καρτιέ – Μπρεσόν, όπου όλα σκορπίζονται στον άνεμο σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Στον κόσμο του Amores Perros (που αποδίδεται στα ελληνικά κατά προσέγγιση ως «Σκυλίσιες Αγάπες») υπάρχουν κραυγαλέες συμπτώσεις και μετωπικές διασταυρώσεις πίκρας και τσακισμένων ονείρων, μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθεί ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Πλέον, δεν έχουμε να κάνουμε με σκόρπιους κεραυνούς εν αιθρία, που χτυπούν ακανόνιστα και ξαφνικά, αλλά με τα κομμάτια ενός διεστραμμένου παζλ. Όπου τα πάντα πέφτουν με ακρίβεια χιλιοστού και σχεδιασμό μοιρογνωμίου ακριβώς εκεί που πρέπει. Ένα υποδειγματικό Tetris ολικού σακατέματος όσων αφελών είχαν τη βεβαιότητα ότι αυτοί που κινούν τα νήματα, ενώ άγονταν και φέρονταν από αόρατες χορδές.

Όλοι οι ήρωες του Amores Perros καταφεύγουν στη μικροπρεπή βία, στη δόλια κατάστρωση, στις ακραίες και έσχατες λύσεις. Βουτηγμένοι όμως σε μία ένταση που ποτέ δεν εκδηλώνεται όπως κι όταν πρέπει (η φωτογραφία της ταινίας μοιάζει με πηχτή και αδιαπέραστη πάχνη, όπου τα πάντα θολώνουν και «βαραίνουν») δεν ξέρουν άλλο τρόπο, χωρίς απαραίτητα να έχουν εξαρχής κακές προθέσεις. Έχουν κι αυτοί δικαίωμα στην πανανθρώπινη ανάγκη της πλάνης. Να πιστέψουν ότι μπορούν να εκδικηθούν επαρκώς, να αγαπηθούν επαρκώς, να την βολέψουν και να ευτυχήσουν επαρκώς. Χωρίς, φυσικά, να αντιλαμβάνονται ότι σκάβουν μονάχα τον δικό τους λάκκο και το πολύ πολύ να παρασύρουν κάποιον ακόμη στη δική τους άβυσσο. Ο Ινιάριτου μετατοπίζει με βήμα και τέμπο σταθερό το σημείο υπεροχής μεταξύ θεατή και πρωταγωνιστών, μπλέκοντας αμφότερους σε μία δίνη αθέατης άγνοιας και παραπλανητικής γνώσης, σε μια υπόνοια τραγικού και αναπόδραστου παιγνίου.

Αυτές οι μάταιες αγάπες όμως, αφόρητα αληθινές μέσα στην κάλπικη και ψυχαναγκαστική τους φύση, είναι, υπεράνω όλων σκυλίσιες. Διότι όλοι οι προδιαγεγραμμένα και καθ’ έξη ηττημένοι του Amores Perros έχουν αποδείξει ότι μπορούν να υπομείνουν και να αντέξουν, να συντριβούν και να συνεχίσουν να προχωρούν, έστω και έρποντας. Όχι όμως όταν χαθεί το αποκούμπι τους, το στερνό στεγανό όπου μπορεί να βρει καταφύγιο η στοργή τους και να διοχετευτεί η τρυφερότητά τους. Κάπου πρέπει να έχει την ευκαιρία να φωλιάσει κι η ανιδιοτελής ανταπόδοση, χωρίς τα κρίματα, τα βάρη και τα λάθη της μνήμης που καταστρέφουν ό,τι βρουν στο διάβα τους.

Ο Ινιαρίτου ρίχνεται με πάθος και καρδιά γιομάτη σε ένα αισθαντικό δράμα πόνου και απώλειας, δεν φοβάται τη συγκινησιακή φόρτιση, ισορροπεί με άγνοια κινδύνου στο τεντωμένο σχοινί του συναισθηματικού φόρτου και βγαίνει αλώβητος στην άλλη πλευρά. Με μία ταινία που αλυχτά λυπημένα στο μπαλκόνι. Που γραπώνει τον πανικό που νιώθεις αν ο σκύλος σου δεν αποκρίνεται κι εσύ ακούς μονάχα ένα λυγμό στο βάθος, χωρίς να μπορείς να καταλάβεις από πού προέρχεται…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑