Reviews 25th Hour

18 Αυγούστου 2018 |

0

25th Hour

Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι

Παίζουν: Έντουαρτ Νόρτον, Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν, Μπάρι Πέπερ, Μπράιαν Κοξ, Ροζάριο Ντόσον

Διάρκεια: 135′

I need you to make me ugly

Ο Μοντγκόμερι Μπρόγκαν έχει πολλές εκκρεμότητες να τακτοποιήσει στο τελευταίο 24ωρο που έχει στη διάθεσή του, προτού μπει στη φυλακή. Όχι, δεν πασχίζει να αποδείξει την αθωότητά του. Γνωρίζουν οι πάντες -κι εμείς μαζί- ότι είναι ένοχος. Όχι, δεν έχει κάποια μανιασμένη εκδίκηση κατά νου. Δεν πρόκειται να επιβαρύνει την ήδη άσχημη θέση του. Οι εκκρεμότητές του είναι κυρίως εσωτερικής φύσης και τάξης. Πρέπει να βάλει έναν επίλογο σε κάθε ξεχωριστό κεφάλαιο που αφορά τη ζωή του. Πρέπει να μάθει αν έχει πέσει θύμα προδοσίας κι από ποιον. Πρέπει να οριοθετήσει, να κατανοήσει, κι έπειτα να αποκαταστήσει, τη σχέση του με όσους τον περιβάλλουν.

Πρέπει να χαράξει ένα σύστημα συντεταγμένων, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του ότι όντως υπήρξε, ότι όντως υπήρξαν όλα όσα έζησε κι ότι δεν θα χαθεί σαν σκιά. Δεν θα προσπαθήσει να πείσει τον εαυτό του ότι «άξιζε τον κόπο». Όχι, νιώθει τη ζωή του να καταστρέφεται και τίποτα δεν μπορεί να το αναπληρώσει. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ειρηνεύσει, στο μέτρο του δυνατού, με τον εαυτό του για να προσπαθήσει να επιβιώσει στην κόλαση που τον περιμένει. Ο Έντουαρντ Νόρτον είναι ο κεντρικός πυρήνας και γύρω του περιστρέφονται κάποια ισότιμα και εξίσου σημαντικά ηλεκτρόνια. Ο πατέρας του, η σύντροφός του, οι δύο καρδιακοί παιδικοί του φίλοι (μεταξύ των οποίων και ο λατρεμένος εκλιπών Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν).

25th-hour

Η ταινία του Σπάικ Λι έχει τη μορφή μίας σπειροειδούς τραγωδίας. Όπου τα πάντα καταλήγουν σε ένα οδυνηρό κέντρο, το οποίο καθιστά τις αποφάσεις και τη συνειδητοποίηση αναγκαίες. Ξεκινώντας από τις εξωτερικές στρώσεις, από τα πρωτογενή κι επουσιώδη, και καταλήγοντας στα βαρυσήμαντα και σημαίνοντα. Από το ποιος θα φροντίσει τον σκύλο που μένει χωρίς αφεντικό, μέχρι την απόλυτη αυτόκριτική για τις επιλογές που απέβησαν μοιραίες. Στην πιο ώριμη στιγμή της φιλμογραφίας του, ο Λι σκηνοθετεί με το γνώριμο χειμαρρώδες πάθος, αλλά ταυτόχρονα πιο μυαλωμένα και συνετά από ποτέ άλλοτε. Με μία στιβαρή δομή, με μία λεπτομερέστατη διάρθρωση. Με ένα μωσαϊκό χαρακτήρων του νεοϋορκέζικου σύμπαντος που σκιαγραφόνται στα κατάβαθά τους, με ζητήματα ταυτότητας και αυτογνωσίας να ξεπηδούν από κάθε πλάνο και διάλογο.

25th-hour-3

Με αλλεπάλληλες κλιμακώσεις και μικρές εκρήξεις πριν τον αριστουργηματικό επίλογο. Με τη Νέα Υόρκη να αποτυπώνεται ως το μεδούλι της. Ο Σπάικ Λι λατρεύει την πόλη του και η αγάπη αυτή είναι τόσο ειλικρινής που δεν έχει ανάγκη από φτιασίδια, ντεκόρ, κροκοδείλια δάκρυα και περιττούς οδυρμούς. Ο Λι δεν φοβάται να δείξει τη Νέα Υόρκη εύθραυστη, φοβισμένη, ευάλωτη, αναδιπλωμένη, μαγκωμένη και απορημένη, την επομένη της 11/9. Με μία ενδοσκοπική διάθεση αναστοχασμού και με την ευλάβεια του γλειψίματος των πληγών. Με παγωμένα πλάνα στο Ground Zero που δεν χρειάζονται λόγια για συνοδεία. Αρκούν οι αντανακλάσεις, αρκούν οι φωτισμοί, αρκούν τα γυμνά βλέμματα των ηρώων του.

25th Hour 3

Με χαρακτήρες βγαλμένους από την ψυχή της. Με αγάπη για όσα λατρεύει να μισεί σε αυτήν. Με θάρρος και θράσος να υπονομεύσει ένα χαρακτήρα που φέρει την ταυτότητα του πρώην πυροσβέστη, ενός επαγγέλματος που εκείνη την εποχή είχε λάβει διαστάσεις αγιοποίησης στον λαβωμένο συλλογικό ψυχισμό. Ο Λι έρχεται αντιμέτωπος με ένα τραύμα με τον μόνο πρόσφορο τρόπο. Το κοιτά στα μάτια, βυθίζεται μέσα του, πασαλείβεται με το αίμα που αναβλύζει ακόμη γάργαρο. Και βγαίνει εξαγνισμένος, περιφέροντας μία οσμή μελαγχολίας και γόνιμης ήττας.

25th Hour

Μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο σύνορο. Η ιστορία μας δεν τελειώνει τη στιγμή του τέλους της. Στέκει ανολοκλήρωτη, παρότι ολοκληρωμένη. Σαν ένας κρεμασμένος πίνακας που επεκτεινει την εικόνα του στον τοίχο. Σαν ένα παραμύθι που συνεχίζεται ακόμη κι αφότου έχει αποκοιμηθεί το παιδί. Το αδρό φως της 25ης ώρας. Εκεί, όπου ο χρόνος κοντοστέκεται και αναρωτιέται προς τα πού να τραβήξει. Εκεί, όπου όλα έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί ή εκεί όπου όλα ίσως ξεκινήσουν από την αρχή. Εκεί, όπου η πραγματικότητα μπορεί κάλλιστα να λάβει τη μορφή της φαντασίας, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αντίφαση. Εκεί, όπου ο εφιάλτης μετατρέπεται σε χαρούμενο όνειρο, με τελικό σταθμό τον αληθινό τρόμο του ξυπνήματος. Ο δρόμος συνεχίζει προς το άπειρο, χωρίς σαφή κατεύθυνση. Κανείς δεν ξέρει πού και πώς θα ξημερώσει η 25η ώρα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑