Reviews Summer of Sam

10 Αυγούστου 2017 |

0

Summer of Sam

Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι

Παίζουν: Τζον Λεγκιζάμο, Έιντριεν Μπρόντι, Μάιρα Σορβίνο, Τζένιφερ Εσπόζιτο

Διάρκεια: 136′

Μεταφρασμένος τίτλος: «Το καλοκαίρι του Σαμ»

Έτος παραγωγής: 1999

Δέκα χρόνια αργότερα, αυτή η κινηματογραφική φωτιά ακόμη σιγοκαίει. Το νερό βράζει και πάλι αργά και υπομονετικά και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να προλάβει ένα καζάνι που έχει αρχίσει ήδη να αχνίζει. Δέκα χρόνια μετά το κάθιδρο και εκρηκτικό Do the Right Thing, ο Σπάικ Λι διεισδύει εκ νέου σε μία γειτονιά της Νέας Υόρκης, εν μέσω καύσωνα, τη στιγμή ακριβώς που η παράνοια αρχίζει να καβαλά τη λογική.

Αυτή τη φορά, ο Λι επικεντρώνει την ανατομική του ματιά στα αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1977. Η Νέα Υόρκη έχει αγγίξει πάτο σε όλα τα ταμπλό. Μία μεγαλούπολη χρεοκοπημένη οικονομικά και κοινωνικά. Με ταμεία αδειανά, με την εγκληματικότητα να χτυπάει ζενίθ και την απασχόληση να αγγίζει το ναδίρ. Με τον κοινωνικό ιστό ξεχαρβαλωμένο και τις φυλετικές-πολιτικές εντάσεις να καιροφυλακτούν σε κάθε γωνιά. Με εκείνη τη συνεκτική κόλλα που έδειχνε να ενώνει όλες τις νεοϋορκέζικες φυλές κάτω από την κοινή σκέπη της «σπουδαιότερης πόλης στον κόσμο» να μοιάζει πλέον με τουριστικός κράχτης. Η Νέα Υόρκη έχει ήδη υπερβεί το σημείο θραύσης των αντοχών της, απλώς δεν το έχει ακόμη συνειδητοποιήσει.

Μέσα σε αυτή την παραζάλη απογοήτευσης, τσακισμένων προσδοκιών και έξαρσης κάθε μορφής βίας, δεν αργεί να εμφανιστεί ένας άγγελος του χάους, για να επικυρώσει το τέλμα. Ο Ντέιβιντ Ρίτσαρντ Μπέρκογουιτς, που έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο “Son of Sam”, τρομοκράτησε τη Νέα Υόρκη για περίπου ένα χρόνο, ενδυόμενος με μία χροιά σχεδόν μεταφυσική. Ο εμφανώς διαταραγμένος Μπέρκογουιτς πρόλαβε να σκοτώσει έξι ανθρώπους, να τραυματίσει άλλους επτά, και να σκορπίσει ανυπολόγιστες ποσότητες φόβου, μέσα από διάφορες επιστολές, όπου εκτόξευε απειλές και ειρωνευόταν την αστυνομία της πόλης.

Το καλοκαίρι του 1977 είχε ως πρωταγωνιστή τον «Γιο του Σαμ», ο Σπάικ Λι, όμως, ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τους κομπάρσους. Για τα θύματα, όχι της φονικής του μανίας, αλλά του περιρρέοντος πανικού, της γενικευμένης ανασφάλειας και της εκκολαπτόμενης έντασης. Για τους διαπρεπείς εκπροσώπους ενός αποκομμένου μικρόκοσμου, που ζει και αναπνέει για φήμες κι υποψίες, και αρχίζει να καλοβλέπει το ενδεχόμενο της επιβολής του δίκαιου του όχλου. Για αυτούς που μουρμουρίζουν αρκετά χαμηλόφωνα για να μεταδώσουν την αίσθηση του μυστικού, αλλά συγχρόνως αρκετά δυνατά για να ακουστούν από τον διπλανό τους, και κατά βάθος περιμένουν με λύσσα το επόμενο φονικό χτύπημα. Ένοχα και μυστικά διεγερμένοι από τη μεθυστική οσμή του θανάτου, υποδόρια αναστατωμένοι από την ζωογόνο έξαψη μίας θανατερής απειλής που εισβάλλει σε μία βαλτωμένη καθημερινότητα.

Το Summer of Sam πάλλεται και δονείται από φόβο, έξαψη, ενοχή, αμφιβολία, σύγχυση, πόθο, λαχτάρα και μανία. Και κάτω από τον αρχικό του φλοιό, ένα ποτάμι αστικής λάβας διαβρώνει το έδαφος. Οι ντίσκο χορευτικές βραδιές εξαντλητικής προετοιμασίας και ατελέσφορης προσμονής, με τα λαμέ σακάκια, τα εξτραβαγκάν φορέματα, τις πολύχρωμα φωτισμένες πίστες χορού. Τα κουτσομπολιά, οι ανεπιβεβαίωτες εξιστορήσεις, οι υποψίες που διογκώνονται, οι εξωφρενικές σπέκουλες, όλα τα τεχνητά υποκατάστατα μίας φαντασίας που αναζητά απεγνωσμένα τη διέγερση, αλλά δεν ξέρει πώς και πού να την βρει.

Οι ψευδαισθήσεις κι οι αδιανόητες δικαιολογίες, που ξορκίζουν αμαρτίες και μεταμορφώνουν την ανήλιαγη πραγματικότητα σε λαμπρό μέλλον. Η υποδόρια ανάγκη για μία ερεθιστική μεταμόρφωση, η υπόγεια σαγήνη του υποψήφιου θύματος που παλεύει να ξεφύγει από το Κακό που βρυχάται σε απόσταση αναπνοής. Οι ανεπαρκείς, αδιέξοδες και μονίμως εκτροχιασμένες απόπειρες για επικοινωνία, οι ατελείωτες παρεξηγήσεις, ο χρόνος που κυλά άσκοπα, σαν τις πινακίδες που προειδοποιούν απειλητικά για το αδιέξοδο.

Σε αυτή τη γειτονιά, δεν περνά από το μυαλό κανενός ότι ο δολοφόνος δεν κρύβεται ανάμεσά τους, όχι επειδή είναι γενικώς και αορίστως φαντασιόπληκτοι, αλλά επειδή δεν μπορούν καν να διανοηθούν την πιθανότητα να συμβαίνει κάτι τόσο σπουδαίο εκτός του βεληνεκούς που μπορούν να εκτιμήσουν και να διαχειριστούν. Ο «Γιος του Σαμ», σε αυτή την έσχατη τρύπα του ζουρνά που περνιέται για ομφαλός της Γης, είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μία εξωτερική απειλή που καιροφυλακτεί.

Διότι λειτουργεί ως καταλύτης, ως παραμορφωτικός καθρέφτης, ως σειρήνα ενός εσφαλμένου συναγερμού, ως φαντασιακός οιωνός. Κι όπως πάντα, οι λεπτομέρειες είναι που θα κάνουν τη διαφορά. Το εξιλαστήριο θύμα διαθέτει μία απροσάρμοστη διαφορετικότητα, αυτό είναι δεδομένο. Το αληθινά ενδιαφέρον έγκειται στο πώς ακόμη και η πιο αγελαία επιβολή βίας αναζητά το υποστύλωμα μίας αυθεντίας. Το πώς το λάθος, ακόμη κι αν έχει πλέον καταστεί φανερό, αποτελεί πλέον μονόδρομο, όταν είναι πολύ αργά για να υπαναχωρήσεις.

Ο «Γιος του Σαμ» συνελήφθη στις 10 Αυγούστου του 1977 και στην ομολογία του ανέφερε πως ένας δαίμονας, μεταμφιεσμένος σε ομιλόντα σκύλο, τον ώθησε να διαπράξει όλες αυτές τις επιθέσεις. Οι ιστορίες της Νέας Υόρκης είναι ατελείωτες και αυτή ήταν μία από αυτές. Και ο Σπάικ Λι τις γνωρίζει όλες.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑