Reviews After Hours

9 Σεπτεμβρίου 2016 |

0

After Hours

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε

Παίζουν: Γκρίφιν Νταν, Πατρίσια Αρκέτ, Λίντα Φιορεντίνο, Τζον Χερντ, Τέρι Γκαρ, Βέρνα Μπλουμ

Διάρκεια: 97’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Μετά τα μεσάνυχτα»

Ο Πολ Χάκετ, ένας προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών (της παλαιάς και ξενέρωτης κόπιας, όχι της μοντέρνας και μοδάτης βερσιόν) περιμένει με αγωνία τη βραδινή του έξοδο. Βασικά, δεν την προσμένει απλώς αυτή την έξοδο, την καρτερά με καρδιοχτύπι. Διότι, βλέπετε, θα συναντήσει την όμορφη Μάρσι, την οποία γνώρισε με το πρόσχημα της κοινής αγάπης για τον συγγραφέα Χένρι Μίλερ, σε ένα νεοϋορκέζικο καφέ.

after-hours-2

Ο Πολ αναγκάζεται να αφήσει απλήρωτο τον ταξιτζή που τον μετέφερε στο σπίτι της Μάρσι, γιατί τα μοναδικά του χρήματα δραπέτευσαν από το ανοιχτό παράθυρο καθ’ οδόν. Αυτή είναι η μικρότερη από όλες τις συμφορές που πρόκειται να βρει στο διάβα του ο Πολ αυτή τη θεοπάλαβη βραδιά. Ένας μικρός και ανεπαίσθητος προάγγελος του απόλυτου χάους που θα ακολουθήσει. «Η νύχτα έχει τους δικούς της κανόνες», θα τον ενημερώσει ένας από τους πάμπολλους φευγάτους τύπους που συναντά στη διάρκεια μίας περιπλάνησης που μοιάζει κάτι παραπάνω από ατελείωτη, κάτι περισσότερο από εξωφρενική.

Το After Hours του Μάρτιν Σκορσέζε προσπεράστηκε ελαφρά τη καρδία στην εποχή του ως μία ήσσονος εμβέλειας ταινία στην τεράστια φιλμογραφία του Μάρτι. Ως μία παιχνιδίζουσα παρασπονδία, ένα λάιτ διάλειμμα ενός σκηνοθέτη που είχε γυρίσει εννέα χρόνια νωρίτερα τον Ταξιτζή και μία πενταετία πρωτύτερα το Οργισμένο είδωλο. Πλέον, μπορούμε να το διατυπώσουμε με καθαρή και στεντόρεια φωνή. Το Μετά τα μεσάνυχτα (όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά) είναι το υποτιμημένο, αδίκως παραγνωρισμένο διαμαντάκι της λαμπρής σκορσεζικής διαδρομής.

after-hours-7

Ο συνηθέστερος χαρακτηρισμός που λαμβάνει η συγκεκριμένη ταινία είναι αυτός της «μαύρης κωμωδίας», ο οποίος κάθε άλλο παρά πλήρης μπορεί να χαρακτηριστεί. Διότι αδυνατεί να συμπεριλάβει το συγκλονιστικά βιτριολικό και δαιμονιώδες χιούμορ που διατρέχει αυτή τη νυχτερινή καταβύθιση στην απόλυτη παράνοια. Διότι δεν είναι σε θέση να αποτυπώσει την -πελώριων- καφκικών διαστάσεων παραβολή για το μάταιο κυνήγι της ευτυχίας. Για το φαιδρό και αστείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Για την αδυσώπητη ροή του χρόνου που αποβαίνει πάντα χαμένος και πεπερασμένος, ποτέ κερδισμένος και άπλετος. Για την αδύνατη φύση της ανθρώπινης επικοινωνίας, για τη διακεκομμένη χροιά κάθε επαφής, το ανέφικτο του συντονισμού, το απρόσκλητο των ατυχών συμπτώσεων. Διότι καμία ταμπέλα δεν μπορεί να εκφράσει το ατελείωτο εύρος της αγάπης που εκπέμπει αυτός ο -τόσο τυπικά σκορσεζικός- κινηματογραφικός φόρος τιμής. Τα φιλμ νουάρ, οι γκανγκστερικές ταινίες, οι σκρούμπολ και σλάπστικ κωμωδίες, χαμογελούν με συγκίνηση, καθώς ο Μάρτι ξεδιπλώνει τον απέραντο σεβασμό του απέναντι σε κάθε πυλώνα του παλιού καλού αμερικάνικου σινεμά.

after-hours-5

Φυσικά, ο Σκορσέζε έχει, ως γνωστόν, δύο ερωμένες: το σινεμά και τη Νέα Υόρκη, και δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει παραπονεμένο το Μεγάλο Μήλο. Η arty-farty φράξια των καλλιτεχνών του Σόχο. Η καταπιεσμένη φάρα των white collar υπαλλήλων γραφείου. Οι αγανακτισμένες ορδές της αυτόκλητης πολιτοφυλακής νοικοκυραίων, που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους για να πατάξουν την καλπάζουσα εγκληματικότητα. Τα θέλγητρα της πλανεύτρας νύχτας στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Τα μπαρ, τα κίτρινα ταξί, τα night clubs, τα καθρεφτίσματα από τα φώτα και τα φανάρια στα υγρά πλακόστρωτα, οι ατμοί από τους υπονόμους, οι σκάλες κινδύνου. Όλες οι φυλές και όλοι οι ναοί της Νέας Υόρκης υμνούνται και δοξολογούνται με ευλάβεια από τον -μέχρι το μεδούλι- Νεοϋορκέζο Μάρτι.

after-hours

Διότι, τέλος, πώς μπορεί να αποδώσει κανείς ξεροσφύρι, με ένα στεγνό και άνυδρο τίτλο, τη βαθιά ειρωνεία που εξακοντίζεται προς πάσα κατεύθυνση; Την τόσο πηκτή και ατόφια αίσθηση ξέφρενου παραλόγου που διαπερνά το σύμπαν του After Hours; Τους αμέτρητους καμουφλαρισμένους συμβολισμούς ευνουχισμού που καιροφυλακτούν όσο ο κεντρικός ήρωας άγεται και φέρεται από τις γυναίκες με τις οποίες αλληλεπιδρά, σε μία νύχτα που μοιάζει με ολόκληρη ζωή; Με ποιο τρόπο να ανασυσταθεί το παραληρηματικό ντελίριο που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν μην συμβαίνει τίποτα το αξιοπερίεργο, σαν να πρόκειται για μία μέρα όπως όλες οι άλλες; Ο Πολ θα βυθιστεί σε ένα κόσμο ξεχαρβαλωμένο και ξέχειλο από κάθε λογής απιθανότητες.

after-hours-6

Θα έχει τον πιο παράξενο διάλογο που θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε με τον πορτιέρη ενός κλαμπ, σε ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κλείσιμο ματιού στη Δίκη του Φραντς Κάφκα. Θα καταλήξει να αντιμετωπίζει με υποδειγματικό και απολαυστικό κυνισμό ακόμη και μία δολοφονία, που θα πεταχτεί μπροστά στα μάτια του σαν σφιχτοδεμένο κάδρο παλιού μελοδράματος. Θα ξοδέψει τα μοναδικά του χρήματα όσο πιο συνετά γίνεται, στο σπαρακτικό Is that all there is? της Πέγκι Λι, θα αφήσει μία άηχη Κραυγή σαν άλλος πίνακας του Μουνχ, μουμιοποιημένος σαν έργο μοντέρνας τέχνης. Θα διαγράψει ένα ολόκληρο κύκλο. Και θα ξεκινήσει την επόμενη μέρα. Ακόμη κι αν αυτό είναι όλο κι όλο, που λέει και η Πέγκι, ας συνεχίσουμε να χορεύουμε τούτο τον μάταιο χορό.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑