La Piscine

Σκηνοθεσία: Ζακ Ντερέ

Παίζουν: Αλέν Ντελόν, Ρόμι Σνάιντερ, Μορίς Ρονέ, Τζέιν Μπίρκιν

Διάρκεια: 120’

Έτος παραγωγής: 1969

Κυανή Ακτή, στην φλεγόμενη καρδιά του αδηφάγου καλοκαιριού. Ένα φως εκτυφλωτικό, πυρίκαυστο, που διαπερνά τα πάντα, που διακοσμεί κάθε ομορφιά και ξετρυπώνει κάθε ασχήμια. Ο Ζαν-Πολ και η Μαριάν βρίσκονται σε διακοπές. Ένας φίλος του ζευγαριού τους έχει επιτρέψει να μείνουν στη βίλα του, ενόσω αυτός λείπει. Η επαφή τους μοιάζει με σκοινί που κουβαλά ένα βάρος που δεν αντέχει.

Έτοιμο ανά πάσα στιγμή να λυγίσει, βγάζοντας ήχους πίεσης και αγκομαχητού. Οι δύο εραστές έχουν αγκυροβολήσει στη φυσική τους θέση, αυτή της μάχης, και έχουν βγάλει νύχια που μπήγονται (κυριολεκτικά) σε σάρκες και γρατζουνάνε μάρμαρα και γυαλιά. Τίποτα πιο απάνθρωπο και αιμοβόρο, εξάλλου, από το ζευγάρι που έχει εισέλθει στο καθεστώς της ανταγωνιστικής μικροπρέπειας.

Ο Αλέν Ντελόν και η Ρόμι Σνάιντερ δίνουν την αίσθηση πως αντλούν έμπνευση από κάθε ικμάδα πίκρας, ζοχάδας και παράπονου μιας σχέσης και ενός χωρισμού που κόσμησε κάθε tabloid εξώφυλλο των 60s: φιλούν με γλώσσες διχαλωτές, βυθίζονται σε ένα καθεστώς νευρικής νηνεμίας, επιτίθενται με βλέμματα και σιωπές. Ο φακός του Ζακ Ντερέ καταβροχθίζει την ομορφιά τους στάλα προς στάλα και ξερνά τα εκλεκτά αποφάγια. Η κάμερα θαρρείς και συλλαμβάνει δύο θηρία τη στιγμή που μυρίζουν το αίμα κι εξιτάρονται. Το σινεμά κάνει σπονδή σε ένα κάλλος τόσο ισοπεδωτικό, σχεδόν σπαρακτικό, που σου δίνει την εντύπωση πως υπάρχει για να υπηρετεί ένα βαθύτερο σκοπό, λειτουργώντας αλληγορικά, πένθιμα και καταραμένα.

Η Πισίνα, μισό αιώνα μετά την αρχική της έξοδο στις αίθουσες, ανήκει σε εκείνη την τόσο ξεχωριστή υποκατηγορία ταινιών που είναι καταδικασμένες να καμουφλάρουν το μοντέρνο μεδούλι τoυς σε ένα κέλυφος που μοιάζει αναπόφευκτα (τουλάχιστον σε μάτια εκπαιδευμένα στο σινεμά του σήμερα) παλιομοδίτικο και αθεράπευτα ρετρό. Υποβοηθούμενο από το score του Μισέλ Λεγκράν, που αποπνέει μια απειλητική ηρεμία, το La Piscine αντικρίζει με θάρρος κάτι απροσδιόριστα αποτρόπαιο που αχνοφαίνεται σε έναν ορίζοντα που τρεμοπαίζει. Με μάτια θολωμένα από τον ήλιο που χτυπά μετωπικά και τυφλωμένα από το νερό, με ανάσα ξέπνοη από τη βουτιά, με το χλώριο να αφήνει μια στυφή και τεχνητή γεύση στα χείλη.

Η Πισίνα, μεταξύ όλων των άλλων όμως, είναι και μια ταινία του Ζαν-Κλοντ Καριέρ, του σεναριογράφου δηλαδή του Λουίς Μπουνιουέλ και η σκοτεινή όψη του φεγγαριού καταφθάνει ολόγιομη παρέα με την άφιξη του Χάρι, παλιού εραστή της Μαριάν, και της barely legal όμορφης κόρης του Πενελόπ (Τζέιν Μπίρκιν). Τα παιγνιώδη και γεμάτα σπίθες μάτια του Μορίς Ρονέ, σε ευθεία σύγκρουση με το παγωμένο και αδιαπέραστο βλέμμα του Ντελόν, 9 χρόνια μετά το Γυμνοί στον ήλιο, του Ρενέ Κλεμάν.

Ο Ζακ Ντερέ αλλάζει φωτισμούς και γωνίες λήψης, συντασσόμενος με το δηλητήριο του Καριέρ. Η εγγενώς κανιβαλιστική φύση της μπουρζουαζίας, που είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη να «πνιγεί» (ή να πνίξει τέλος πάντων το είδωλό της) στην καλογυαλισμένη της υποκρισία. Η υπόμνηση ότι ο πόθος, στην πιο αυθεντική του μορφή, μονάχα παράγει μονάχα απρόσιτα αντικείμενα-είδωλα, εξαϋλώνοντας κι αφανίζοντας τα αδύναμα υποκείμενα.

Η σαρκαστική ειρωνεία απέναντι στην αθεράπευτη ανάγκη του αρσενικού να κορδώσει τον ανδρισμό του, επιζητώντας κατά βάθος την ευνουχιστική υποταγή του και λαχταρώντας όχι ακριβώς την επιβεβαίωση, αλλά τα παιδιάστικα υποκατάστατα ενός πληγωμένου εγωισμού. Το σεξ ως πεδίο (αυτό)υποδούλωσης και συγκάλυψης της αδυναμίας, ως μόνιμη πηγή όχι χειραφέτησης αλλά καθήλωσης. Μια υγρή και ηλιοκαμένη σπουδή στην ανίκητη ορμή της ζήλιας, στο μικρόβιο της κτητικότητας που τρυπώνει σε κάθε επαφή, στην αδυναμία οικοδόμησης μιας αυτόνομης ταυτότητας, πέρα από τα ορατά κι αόρατα ατού και ντεφό.

Με μια συρραφή τελικών πλάνων που αποπνέει μια χροιά μακάριας, θλιμμένης και -a priori γνωστής στους πάντες- συνθηκολόγησης. Με τον μαρασμό και την απώλεια εναλλακτικής να καθρεφτίζονται σχεδόν κατά κυριολεξία, με την ελπίδα διαφυγής να φαντάζει ολότελα μακρινή και ασαφής, με τη μελωδία του αισθησιακού ρομάντζου να ηχεί σαν περιπαικτικό γέλιο.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest