All I Want for Christmas Is Movies

1. 8 γυναίκες (8 Femmes, 2002), του Φρανσουά Οζόν

Παραμονή Χριστουγέννων. Οκτώ γυναίκες (μερικές εκ των οποίων ενσαρκώνονται από κάποια θηλυκά ιερά τέρατα του γαλλικού σινεμά) συγκεντρώνονται σε μια απομονωμένη οικεία.  Ο pater familias, ο μόνος άνδρας της παρέας, βρίσκεται δολοφονημένος στο δωμάτιό του.Όλες είναι ύποπτες. Όλες έχουν κίνητρο. Όλες έχουν πει ψέματα…

2. Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy, 2011), του Τόμας Άλφρεντσον

Ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι. Θολό, μουντό, άκεφο, γκρίζο. Η κάμερα ακολουθεί τον Σμάιλι, καθώς αναζητά και βρίσκει την προσωπική του τραγωδία. ΟΚ, ίσως είναι περισσότερο χριστουγεννιάτικη σκηνή παρά ταινία, αλλά η ταινία είναι ταινιάρα και αυτή η χριστουγεννιάτικη σκηνή κουβαλά μία θλίψη μεγατόνων.

3. Τα Χριστούγεννα του τρελού θηριοτροφείου (National Lampoon’s Christmas Vacation, 1989), του Τζερεμάια Τσέσικ

Η μαγκιά είναι να το παραδεχτεί κανείς. Όπου έχει παίξει ο Τσέβι Τσέις, η ταινία είναι αστεία. Τέλος. Από τις αγαπημένες παιδικές τηλεοπτικές αναμνήσεις. Χουχούλιασμα στον καναπέ, γλυκά σε απόσταση βολής και ο Τσέβι Τσέις να κάνει τα δικά του.

4. Τρόμος στο παρθεναγωγείο (Black Christmas, 1974), του Μπομπ Κλάρκ

Τα Χριστούγεννα του 1974 δεν ήταν καθόλου γιορτινά για τα αθώα και καλά κορίτσια…

5. Μια υπέροχη ζωή (It’s a Wonderful Life, 1946), του Φράνκ Κάπρα

Το απόλυτο χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Υπέροχο για όσους πιστεύουν ότι η αγάπη εκδηλώνεται μία συγκεκριμένη ημέρα του έτους, αλλά και για όσους μαγεύονται από τη ζωογόνο και μαγική δύναμη του σινεμά. Από τον ολίγον γλυκανάλατο μεν, έξοχο κατασκευαστή δε, Φράνκ Κάπρα.

6. Μάτια ερμητικά κλειστά (Eyes Wide Shut, 1999), του Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Το κύκνειο άσμα του υπέροχου Στάνλεϊ είναι πραγματικά γεμάτο από Χριστούγεννα. Σε αμέτρητες σκηνές υπάρχουν στολισμένα έλατα, γιρλάντες, λαμπιόνια, δώρα και λοιπά χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια που θαρρείς και περιφέρουν τη θλίψη ενός καταναγκασμού ευτυχίας. Τα Χριστούγεννα ενταγμένα στο παιγνιώδες και σαρκαστικό σύμπαν του τιτάνιου αυτού σκηνοθέτη.

7. Ερωτική φωλιά (The Shop Around the Corner, 1940), του Έρνστ Λιούμπιτς

Φυσικά και δεν τις φτιάχνουν όπως παλιά. Οι σκηνοθέτες των άψυχων ρομαντικών κομεντί του σήμερα μάλλον θα έπρεπε να δουν ξανά και ξανά τις ταινίες του Λιούμπιτς, του απόλυτου μετρ του συγκεκριμένου είδους. Γλυκό και όμορφο, παιχνιδιάρικο και γιορτινό, με τον έρωτα να εκδηλώνεται την παραμονή των Χριστουγέννων.

8. Rare Exports (2010), του Γιαλμάρι Χελάντερ

Ξεχάστε τον γλυκό γεράκο με την κόκκινη στολή που δίνει χαρά στα παιδάκια. Υποδεχθείτε ένα αδίστακτο τέρας που τιμωρεί όλους όσοι δεν υπήρξαν φρόνιμοι. Τα Χριστούγεννα ξάφνου αποκτούν μία σπλάτερ γεύση και κανείς δεν θέλει να βρεθεί στην πλευρά των naughty boys and girls.

9. Πάρτι φαντασμάτων (Scrooged, 1988), του Ρίτσαρντ Ντόνερ

Ο Μπιλ Μάρεϊ δεν είναι κουλ τα τελευταία χρόνια. Ήταν πάντα κουλ. Μία από τις παραδοσιακότερες και πλέον αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ταινίες, σε μία υπέροχη μοντέρνα εκδοχή της ιστορίας του Τσαρλς Ντίκενς A Christmas Carol. Κι όπως προείπαμε, ο Μπιλ Μάρεϊ ήταν ανέκαθεν ο πιο κουλ άνθρωπος του πλανήτη.

10. Brazil (1985), του Τέρι Γκίλιαμ

Το δυστοπικό αριστούργημα του πρώην Monty Python εκτυλίσσεται σε χριστουγεννιάτικο ντεκόρ. Το οποίο εντείνει την αίσθηση εγκλεισμού, παράνοιας και αποπροσανατολισμού που αποπνέει αυτό το σκοτεινό οδοιπορικό στην απόλυτη κόλαση της γραφειοκρατίας και της χαλιναγώγησης του ατόμου από απρόσωπους μηχανισμούς.

11. Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης (The Nightmare Before Christmas, 1993), του Τιμ Μπάρτον

Η ταινία που μας έκανε να αγαπήσουμε τον Τιμ Μπάρτον, προτού αρχίσει να προδίδει την αγάπη μας. Ένα παραμύθι για ενήλικες που αρνούνται να χάσουν την ωριμότητα του παιδιού (καμία αντίφαση σε αυτό) και για παιδιά που βιάζονται να νιώσουν τη νοσταλγία που φονεύει κάθε παιδικότητα.

12. Φαννύ και Αλέξανδρος (Fanny och Alexander, 1983), του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Παιδικές αναμνήσεις. Χριστουγέννων και καταπίεσης. Ένα πνιγηρό περιβάλλον, πασπαλισμένο με γιορτινή επιβολή προτεσταντικών ηθών. Μόνη ελπίδα το παιδικό μυαλό και το παδικό ονειρο. Μόνη ελπίδα το σινεμά. Μία ακόμη επική μπεργκμανική στιγμή, στο λυκόφως μιας τεράστιας καριέρας.

13. Πολύ σκληρός για να πεθάνει (Die Hard, 1988), του Τζον ΜακΤίρναν

Yippee ki-yay μαδαφάκαζ. Αυτό και τίποτα άλλο. O Τζον ΜακΚλέιν εμφανίζεται από το πουθενά σε ένα χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν και τα βάζει με όλους τους εκπροσώπους ενός θαυμαστού καινούργιου κόσμου που απειλεί τις παραδοσιακές του αξίες, αφήνοντας μία ακαταλαβίστικη, πρωτόγονη κραυγή.

14. Ρόκι 4 (Rocky IV, 1985), του Σιλβέστερ Σταλόνε

Ρόκι εναντίον Ιβάν Ντράγκο, ανήμερα των Χριστουγέννων. Κάπου στη Μόσχα. Ο Ντράγκο έχει προπονηθεί σε υπερσύγχρονα κομμουνιστικά γυμναστήρια. Ο Ρόκι στο βουνό, σηκώνοντας κάρα. Οι στρατηγοί του καθεστώτος, που μοιάζουν όλοι με τον Ρασπούτιν, παρακολουθούν. Ο Ρόκι παλεύει και για τον φίλο του, τον Απόλλο, τον οποίο δολοφόνησε η σοβιετική μηχανή αίματος. Ο Ρόκι θα κερδίσει. If I can change, you can change, everybody can change. Το πλήθος παραληρεί. Μαγεία.

15. Gremlins (1984), του Τζόε Ντάντε

Ποτέ άλλοτε δεν αγαπήσαμε τόσο πολύ κάποια τερατάκια. Εκπληκτικός φόρος τιμής εντός της ταινίας, με τα Γκρέμλινς να διασκεδάζουν παρακολουθώντας την ταινία Snow White and the Seven Dwarfs (1937), την πρώτη δηλαδή μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων στην ιστορία του σινεμά. Μία ακόμη λατρεμένη παιδική ανάμνηση.

16. Η γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960), του Μπίλι Γουάιλντερ

Τα Χριστούγεννα είναι κατά βάθος η γιορτή του παγωμένου χαμόγελου. Ο ολοκληρωτικός θρίαμβος της ανάγκης για επιβεβαίωση της αγάπης και της συντροφιάς. Η γιορτή που κάνει τη μοναξιά να σκάει με κρότο. Ο μεγαλειώδης Μπίλι Γουάιλντερ φτιάχνει μία απολαυστική κωμωδία, το μελαγχολικό περιεχομένο της οποίας προσπερνιέται σε πρώτο επίπεδο, αλλά επιβιώνει ως κατακάθι.

 

17. Ο Μπάτμαν επιστρέφει (Batman Returns, 1992), του Τιμ Μπάρτον

Η ομορφότερη ίσως στιγμή της φιλμογραφίας του Τιμ Μπάρτον. Χωρίς καμία σοβαροφάνεια, δίχως όμως και την παραμικρή διάθεση δημιουργίας ενός προϊόντος για όλη την οικογένεια, ο τρίτος Μπάτμαν του Μπάρτον στέκει ως αδιαφιλονίκητη κορυφή της μπατμανικής φιλμογραφίας, μακρία από bigger than life εξανθρωπισμούς τύπου Νόλαν.

18. Love Actually (2003), του Ρίτσαρντ Κέρτις

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο σεναριογράφος των Μία βραδιά στο Νότινγκ Χιλ (1999) και Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία (1994), επιστρατεύει όλα τα κλισέ της ρομαντικής κομεντί και -κυρίως- ένα υπέροχο καστ, προκειμένου να κάνει το χελάκι μας να χαμογελάσει. Και για να είμαστε ειλικρινείς, το καταφέρνει αρκετά καλά.

19. Το θαύμα της 34ης οδού (Miracle on 34th Street), του Τζορτζ Σίτον

Μία εμβληματική χριστουγεννιάτικη ταινία, η οποία έκανε την πρεμιέρα της λίγο πριν μπει το καλοκαίρι του 1947, με το γιορτινό της στόρι να κρατιέται ως επτασφράγιστο μυστικό μέχρι την προβολή της. Υπεύθυνος αυτής της παραδοξότητας ο τότε πρόεδρος της 2oth Century Fox Ντάριλ Ζάνουκ, που πίστευε ότι οι ταινίες δεν είναι καλό χριστουγεννιάτικο προϊόν…

20. Δεν είμαστε άγγελοι (We’re no Angels, 1955), του Μάικλ Κέρτιζ

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (που είναι γεννημένος ανήμερα Χριστούγεννα), ο Πίτερ Ουστίνοφ και ο Άλντο Ρέι είναι τρεις δραπέτες κατάδικοι, που εισβάλλουν σαν άλλοι Τρεις Μάγοι στη ζωή μίας οικογένειας, ενόσω κρύβονται από την τσιμπίδα του νόμου. Από τον σκηνοθέτη της Καζαμπλάνκα, μία χριστουγεννιάτικη ταινία εν μέσω τροπικού κλίματος.

21. Kiss Kiss Bang Bang (2005), του Σέιν Μπλακ

Ο σεναριογράφος της σειράς ταινιών Φονικό Όπλο (που σκηνοθέτησε το πρόσφατο The Nice Guys) ντύνει σε χριστουγεννιάτικο διάκοσμο ένα pulp φόρο τιμής σε πάμπολλα κινηματογραφικά είδη, με πρώτο και καλύτερο το φιλμ νουάρ. Με τον ισοπεδωτικά απολαυστικό Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ.

22. The Ref (1994), του Τεντ Ντεμ

Μία πικρόχολα αστειευόμενη κωμωδία για τα δεινά του γάμου, για το δηλητήριο της καταναγκαστικής συμβίωσης, για το αληθινό έγκλημα του εγκλεισμού σε ένα αδιέξοδο συζυγικό βίο. Μία διάρρηξη την Παραμονή των Χριστουγέννων που καταλήγει σε μία αφόρητη συνεδρία ενός αφόρητου ζευγαριού. Από τον σκηνοθέτη Τεντ Ντεμ, που απεβίωσε το 2002.

23. Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς (Merry Christmas, Μr. Lawrence, 1983), του Ναγκίσα Οσίμα 

Μία ταινία σπαρακτική, απόκοσμη, βίαιη, λυτρωτική. Ο ομορφότερος κινηματογραφικός ρόλος του αιθέριου δανδή Ντέιβιντ Μπόουι, που μας αποχαιρέτησε μετατρεπόμενος σε αστερόσκονη στην αρχή αυτού του καταραμένου έτους. Με το μουσικό score του Ρουίτσι Σακαμότο να λυγίζει πανεύκολα ακόμη και την πιο σιδερένια καρδιά.

24. Μόνος στο σπίτι (Home Alone, 1990), του Κρις Κολόμπους

Θα ήταν αδύνατον να αφήσουμε εκτός της λίστας μας μία ταινία που έκανε τρομακτικό εισπρακτικό πάταγο και φιγουράρει μέχρι και σήμερα στην κορυφή των πιο επικερδών χριστουγεννιάτικων ταινιών όλων των εποχών, στο αμερικάνικο box office. Χώρια που δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω πόσο είχα αντιπαθήσει τον πρωταγωνιστή της, όταν την είδα σε ηλικία 7 ετών στο σινεμά…

25. The Snowman (1982), της Νταϊάν Τζάκσον

Δεν χωρούν πολλα λόγια σε αυτή περίπτωση. Είκοσι έξι λεπτά σπάνιας ομορφιάς. Είκοσι έξι λεπτά που πρέπει να δει κάθε παιδί (μην πω και κάθε ενήλικας).




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑