Reviews Die Hard

24 Δεκεμβρίου 2018 |

0

Die Hard

Σκηνοθεσία: Τζον ΜακΤίρναν

Παίζουν: Μπρους Γουίλις, Άλαν Ρίκμαν

Διάρκεια: 132’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Πολύ σκληρός για να πεθάνει»

Έτος παραγωγής: 1988

To Die Hard, που όλως παραδόξως βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες το καλοκαίρι του 1988 και όχι στα πέριξ των Χριστουγέννων, έθεσε ένα απαράβατο κανόνα. Όταν διοργανώνεις χριστουγεννιάτικο πάρτι δεν προσκαλείς, σε καμία περίπτωση, τον Τζον ΜακΚλέιν. Ο οποίος θα έρθει φυσικά και απρόσκλητος, αρκεί να διαθέτει ισχυρό κίνητρο. Όπως το να τα βρει με τη σύζυγό του, με την οποία έχουν απομακρυνθεί και η οποία διαμένει προσωρινά (;) στο Λος Άντζελες, με τα δυο παιδιά τους.

Ένας  to the bone νεοϋορκέζος μπάτσος, λοιπόν, ένας θεματοφύλακας της παράδοσης, στον ναό των γυάλινων επιφανειών και των neon πινακίδων. Στο λίκνο της corporate απληστίας, της μετά-μοντέρνας αποξένωσης. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι το κτίριο όπου εκτυλίσσεται όλος ο κακός χαμός στην ταινία στέκει ως μία απειλητική ενσάρκωση μίας ζοφερής νεωτερικότητας, που προσπαθεί να εδραιωθεί με κάθε τρόπο και πάση θυσία, σε όλα τα επίπεδα.

die-hard-3

Ο Τζον ΜακΚλέιν, πάντως, δεν είναι ένας κοινότυπος υπερασπιστής του καλού, του δίκαιου, των ταπεινών και καταφρονεμένων. Αντιθέτως, το μακελειό που θα προκαλέσει είναι μία διττή κραυγή. Πρωτίστως, αυτή του απλού ανθρώπου που δεν κατανοεί πλέον (ή αρνείται να κατανοήσει) το πόσο πολύπλοκος έχει καταστεί ο κόσμος. Που δεν αντιλαμβάνεται πώς το άυλο κι ασαφές έχει επικρατήσει του υλικού και του χειροπιαστού, που δεν μπορεί να δεχτεί τη γυναικεία χειραφέτηση (ο ΜακΚλέιν σε κανένα σημείο δεν μπορεί να αποδεχτεί την καριερίστικη συμπεριφορά της συζύγου του). Που θέλει να στραφεί ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, από τα χειριστικά κι αδηφάγα μίντια ώς τα επίσημα όργανα επιβολή της τάξης, που απεικονίζονται απρόθυμα, αήθη και πτωχά τω πνεύματι. Που θέλει να προκαλέσει ένα blue-collar πλήγμα στην πανίσχυρη, αν και νεόκοπη, white-collar στρατιά.

die-hard-2

Επιπλέον (αλλά όχι δευτερευόντως), αυτή μίας βαθιά εδραιωμένης ατμόσφαιρας ρηγκανικού συντηρητισμού απέναντι στην επέλαση νέων ηθών, απέναντι στην εισβολή και τη διείσδυση εξωτερικών στοιχείων –ανθρώπων, εταιριών και αδιόρατων μηχανισμών- στον πυρήνα των good old American values. Το χριστουγεννιάτικο πάρτι διοργανώνεται από την ιαπωνική εταιρεία Nakatomi Corporation, σε ένα χώρο που προσομοιάζει με Πύργος του Κακού. Οι δε τρομοκράτες που επιθυμούν να πιάσουν την καλή, αλλά και να επιφέρουν ένα παράλληλο χτύπημα στην κακόβουλη νέα τάξη πραγμάτων, είναι ευρωπαϊκής καταγωγής και δη γερμανικής, περισσότερο ως υπόμνηση της RAF, παρά του ναζιστικού καθεστώτος. Εν ολίγοις, ο Τζον ΜακΚλέιν ρίχνεται σε έναν αγώνα «ένας εναντίον όλων», βάλλοντας προς κάθε εχθρό, προφανή ή και υπόγειο.

Σταθείτε μία στιγμή κι αναλογιστείτε ότι υπήρχε κάποτε μία εποχή, κατά την οποία ένα χολιγουντιανό blockbuster θα διέθετε Γερμανούς και όχι Σέρβους (mid-90s), Άραβες (00s), Βορειοκορεάτες (πρόσφατη μόδα, βλέπε Olympus Has Fallen) ή Ρώσους τρομοκράτες (οι Ρώσοι είναι σαν τη μόδα, πάνε και έρχονται, ανάλογα με τις επιμέρους γεωπολιτικές εξελίξεις) και γουρλώστε τα μάτια από έκπληξη. Παράλληλα, συγκρίνετε τη ραδιούργα ακτινοβολία της παγωμένης αντάρας που εκπέμπει ο Άλαν Ρίκμαν και βυθιστείτε στη μελαγχολία για την αβάσταχτη αδιαφορία των σημερινών «κακών», σε ανάλογες ταινίες.

die-hard-4

Ο Τζον ΜακΚλέιν, όπως και ο Rambo λίγα χρόνια νωρίτερα, είναι ένας ήρωας -βουτηγμένος εννοείται στα κλισαρισμένα του στερεότυπα και τις συντηρητικές του καταβολές- ενός παλαιού κόσμου που αργοπεθαίνει και τρέμει μπροστά στο απειλητικό χάραμα. Αυτή τη φορά, η μάχη έχει μεταφερθεί από την αμερικάνικη ενδοχώρα στο ιερό έδαφος του urban spirit. Ο Μπρους Γουίλις, λοιπόν, θα αναλάβει να προασπίσει τον μελλοθάνατο αυτό κόσμο, ξυπόλυτος και φορώντας μονάχα το φανελάκι του. Διότι, διόλου τυχαία, δέχτηκε επίθεση τη στιγμή που άλλαζε ρούχα, ακριβώς δηλαδή στη μεταφορική γέφυρα της μετάβασης στη νέα και καθόλου υποσχόμενη εποχή.

Απαλλαγμένος, όμως, από όλα τα διακοσμητικά δεκανίκια που ούτως ή άλλως του ήταν πάντα περιττά, θα περιδιαβεί φρεάτια ασανσέρ, αεραγωγούς εξαερισμού, στέγες και τζαμαρίες, σκορπώντας τον πόνο. Όχι ακριβώς για να σώσει ακριβώς ολόκληρο τον κόσμο, αλλά για να δώσει φιλί ζωής στον κόσμο όπως τον ήξερε. Αφήνοντας μία πρωτόλεια, πρωτόγονη, ακαταλαβίστικη και σχεδόν παγανιστική κραυγή. Yippee ki-yay motherfuckers.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας χριστουγεννιάτικη ταινία;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts