Reviews Les Parapluies de Cherbourg

22 Οκτωβρίου 2016 |

0

Les Parapluies de Cherbourg

Σκηνοθεσία: Ζακ Ντεμί

Παίζουν: Κατρίν Ντενέβ, Νίνο Καστελνουόβο, Μαρκ Μισέλ, Αν Βερνόν

Διάρκεια: 91’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Οι ομπρέλες του Χερβούργου»

Στην πρώτη του ταινία (Λόλα, 1962) ήταν η γενέτειρά του Ναντ. Στη δεύτερη (Λιμάνι των αγγέλων, 1963) ήταν η Νίκαια. Η τριτη ταινία του Ζακ Ντεμί δεν θα ξέφευγε από τον διπλό κανόνα: μακριά από τα Παρίσι και πάντα σε λιμάνι, αυτή τη φορά στο Χερβούργο της Νορμανδίας. Η ατμόσφαιρα της πόλης είναι κατά κανόνα μουντή, με τη βροχή να κυριαρχεί. Η κινηματογραφική όμως βροχή του Ντεμί δεν θα μας καταθλίψει ούτε στιγμή. Διότι οι άνθρωποι κρατούν στα χέρια τους πολύχρωμες ομπρέλες, σύμβολα ονειροπόλησης και διαφυγής.

Δικλείδες αθωότητας σε ένα κόσμο τόσο περίτεχνα πλαστό που καταντά αληθινός και ο οποίος, λίαν συντόμως, θα χαθεί οριστικά. Ο Ντεμί από το Χερβούργο θα επιστρέψει πάντως για λίγες μέρες στη γαλλική Ριβιέρα. Πρέπει να παραλάβει τον Χρυσό Φοίνικα από το Φεστιβάλ των Καννών για το ίσως πιο περίτεχνο μιούζικαλ στην ιστορία του κινηματογράφου. Για μια δημιουργία τόσο ιδιόμορφη, που στην ουσία υπερβαίνει όλους τους κανόνες του είδους.

cherbourg-2

Στο Χερβούργο λοιπόν, οι πρωταγωνιστές δεν μιλούν αλλά τραγουδούν. Τραγουδούν δίχως χορογραφία, δίχως την ανάγκη της ατμόσφαιρας, ανά πάσα στιγμή, σε όλες τις στιγμές, σε κάθε στιγμή, παντού και πάντα. Μέσα από τα τραγούδια τους, εξυμνείται ο αμόλυντος και απόλυτος έρωτας. Αναπλάθεται η οδύνη και το σκοτάδι της εγκατάλειψης. Σκιαγραφείται το μέλλον, γενικά πλάθεται το κενό αέρος όπου κατοικούν οι ήρωες του Ντεμί. Σε ένα κόσμο που υπερβαίνει το χειροπιαστό, αλλά δεν μοιάζει ψεύτικος. Με οδηγό ένα αντικείμενο ή ένα χώρο, οι χαρακτήρες του Ντεμί ενθουσιάζονται και βυθίζονται σε ένα σύμπαν όπου όλα μετράνε λίγο παραπάνω από το σύνηθες, με πρώτο και καλύτερο τον έρωτα.

Σε αυτό το κλειστό κύκλωμα παρεισφρέει και ο χρόνος, είτε με τη μορφή της απώλειας είτε με τη μορφή του λανθασμένου συγχρονισμού. Οι ερωτευμένοι δεν θα συμπέσουν ποτέ, αντιθέτως μια ζωή ολάκερη θα τρέχουν να προλάβουν ο ένας τον άλλο και θα βιώνουν στο πετσί τους το πέρασμα του χρόνου. Παράλληλα με τα τραγουδιστά λόγια, η μουσικη του Μισέλ Λεγκράν είτε συμπληρώνει τα δρώμενα είτε έρχεται σε αντίστιξη μαζί τους. Οδηγεί τις καταστάσεις, ενίοτε καταπίνει κι άλλοτε αγκαλιάζει τους πρωταγωνιστές.

cherbourg-4

Πέρα όμως από τραγούδια, οι Ομπρέλες του Χερβούργου είναι ατελείωτο χρώμα. Χρώμα που πλημμυρίζει τα πλάνα, που αποτελεί μόνιμο καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχολογίας. Οι ήρωες προσδιορίζονται από τη θέση που λαμβάνουν σε τοιχογραφίες χρωμάτων. Οι χρωματικές παραλλαγές και διαφοροποιήσεις υποδηλώνουν τις ραγδαίες αλλαγές, τις σαρωτικές μεταβολές που επιφέρει ο χρόνος και η πραγματική ζωή. Το έντονο χρώμα λογίζεται εξαρχής ως φορέας διαφορετικότητας, ενώ οι χρωματικές αντιθέσεις αναπαριστούν τις συγκρούσεις, τις αποστάσεις, τις διαφοροποίησεις. Οι χρωματικές συμφωνίες και ασυμφωνίες λειτουργούν ως πυξίδα της τροπής που λαμβάνουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι σχέσεις του ανθρώπου με το περιβάλλον του. Για του λόγου το αληθές, όταν επέλθει το τέλος, το θλιμμμένο λευκό θα κυριαρχεί παντού. Στο χιόνι, στα ρούχα, στις ταπετσαρίες των τοίχων.

cherbourg-3

Σε αυτή τη μονίμως ενεργή χρωματική παλέτα και το χαρωπό κλίμα, νιώθουμε σταδιακά μία απουσία βαρύνουσα. Μια απουσία εξαιτίας του μακρινού πολέμου στην Αλγερία. Μία απουσία παρούσα, ακόμη και αν δεν εμφανίζεται ποτέ εντός κάδρου. Θα συναισθανθούμε τις συνέπειές της φθοράς και του πόνου, έστω και υπογείως. Το χρώμα θα φθίνει μέχρι να γίνει λευκό του θανάτου και του συμβιβασμού. Η βροχή θα στερεοποιηθεί σε χιόνι που θα μας παγώσει. Η ανεμελιά θα αντικατασταθεί από βιασύνη και ανάγκες. Τίποτα δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑