El Angel Exterminador

Μία παράσταση όπερας μόλις έχει τελειώσει, αλλά η βραδιά έχει ακόμη πολύ μέλλον μπροστά της, πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμασταν αρχικά. Η αφρόκρεμα της (μεξικάνικης, αλλά επί της ουσίας οποιασδήποτε) κοινωνίας θα μαζευτεί  σε μία έπαυλη. Οι υπηρέτες έχουν σχεδόν ως δια μαγείας εξαφανιστεί, αρνούμενοι να σερβίρουν το μεγαλοπρεπές δείπνο. Το σύντομο ρεσιτάλ πιάνου είναι η τελευταία υποκριτική ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Μετά από ατελείωτες αβρότητες, ευγένειες και φιλοφρονήσεις, θα σημάνει η ώρα της αποχώρησης. Μάταια και απελπισμένα, οι υψηλοί προσκεκλημένοι πασχίζουν να εγκαταλείψουν το χλιδάτο σπίτι. Μία απλή αποχώρηση μετατρέπεται σε  ανεκπλήρωτη τάση φυγής, σε μανιασμένο εγκλεισμό.

Angel 3

Για άγνωστο λόγο, κάποιες αόρατες χορδές κρατούν τους διακεκριμένους επισκέπτες σφηνωμένους στις θέσεις τους. Τους εμπαίζουν, τους περιπαίζουν, τους χλευάζουν, τους απομυζούν στάλα στάλα. Θα περάσουν μέρες, εβδομάδες, μήνες.  Θα επικρατήσει σήψη, παρακμή, παράνοια, κανιβαλισμός. Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι αγκομαχούν, ασθμαίνουν, καταρρέουν. Τα δωμάτια της έπαυλης μετατρέπονται σε επιμέρους σκηνές θεάτρου, όπου εκτυλίσσονται αμέτρητα δράματα, που ανακυκλώνονται και αυτοτροφοδοτούνται από την έλλειψη νοήματος και διεξόδου που τα χαρακτηρίζει. Οι καλεσμένοι κι ο κόσμος που εκπροσωπούν είναι εγκλωβισμένοι σε μία επαναληψιμότητα κολασμένη κι αλύπητη. Σε ένα σισύφειο μύθο βαθιά ριζωμένο ώς τα κατάβαθα της ύπαρξής τους. Μία προνομιακή κάστα που υποφέρει από γαστρική παλινδρόμηση και κινδυνεύει να ξεράσει τα ίδια της τα σπλάχνα μπροστά στα έντρομα μάτια της.

Angel 4

Ο Μέγας Ειρωνικός του σινεμά Λουίς Μπουνιουέλ αγγίζει ίσως την κορυφή της συμβολικής και αισθητικής φόρμας με την οποία ενδύει τις ταινίες, με τον Άγγελο εξολοθρευτή, τον οποίο γυρίζει εν μέσω της αυτοεξορίας του στο Μεξικό, το 1962. Ναι, πρόκειται για μία αλληγορία, για μία σουρεαλιστική φάρσα, για μία θεατρογενή ποίηση των εικόνων, αλλά σε τελική αποφώνηση, είναι μία ταινία βαθιά κι ολότελα μπουνιουελική. Ένας γρίφος, που εκτρέπεται σε ένα καγχασμό ανελέητης ειρωνείας. Ένας παραμορφωτικός καθρέφτης που αλλοιώνει και μεταβάλλει την όψη των ανθρώπων, των πραγμάτων, των καταστάσεων, των ενδιάθετων σκέψεων. Αυτό που ξεπροβάλλει είναι αυτό που δεν αφήνεται να φανεί στην ολότητά του στην πραγματικότητα. Το σινεμά γίνεται κοινωνός της αλήθειας που ούτε η ίδια η ζωή μπορεί να εκφράσει.

Angel 2

Ο συρφετός των ηρώων της ταινίας δεν διαθέτει ταυτότητα, δεν διαθέτει δικαιολογητική βάση ύπαρξης, δεν διαθέτει περιεχόμενο. Επομένως, αδυνατεί να εφεύρει το μέλλον του, αδυνατεί να βρει διέξοδο ακόμη και στο πιο πρωτόλειο και φαινομενικά απλό αδιέξοδο. Η τελετουργική επαναληψιμότητα των κινήσεων και των λεγομένων είναι μία στάση που ανατρέχει κάπου βαθύτερα από την αμηχανία. Είναι ο μόνος τρόπος μάταιης αντίδρασης, μία σπασμωδική και μπερδεμένη φυγή που μοιάζει με κεφάλι που χτυπά επανειλημμένα τον τοίχο, ελπίζοντας να τον συνθλίψει. Σε μία τελική σκηνή που ενδύει το μοντάζ με χροιά σχεδόν μεταφυσική, αναδύεται ένας πένθιμος επιθανάτιος ρόγχος, ο οποίος δεν λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό του θεατή. Η κινηματογραφική ειρωνεία στα καλύτερά της.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • Cinedogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του αγαπημένου Χοακίν Φίνιξ μέχρι σήμερα;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts