Reviews Bring Me the Head of Alfredo Garcia

28 Δεκεμβρίου 2017 |

0

Bring Me the Head of Alfredo Garcia

Σκηνοθεσία: Σαμ Πέκινπα

Παίζουν: Γουόρεν Όουτς (ναι, αυτός μόνο)

Διάρκεια: 112′

Έτος παραγωγής: 1974

Ο κεντρικός ήρωας σε σχεδόν κάθε ταινία του Σαμ Πέκινπα είναι φύσει -και κυρίως θέσει- μοναχικός και περιθωριακός. Κατοικεί σε ένα κόσμο ανοίκειο, εχθρικό, σαρκοβόρο, τον οποίο προκαλεί ασταμάτητα σε ένα άνισο μπρα-ντε-φερ. Καθ’ έξιν ηττημένος και παθολογικά ηδονιζόμενος από το μεγαλείο της συντριβής του, επωμίζεται την ταμπέλα του αιωνίως «ξένου». Ο πεκινπαϊκός ήρωας είναι ευάλωτος απέναντι στην αλλαγή των καιρών. Ανίσχυρος μπροστά στην έλευση του (κάθε) θαυμαστού καινούργιου κόσμου. Τηρεί ευλαβικά ένα συγκεκριμένο κώδικα αξιών, όπου κυριαρχούν η πεισματάρικη αφοσίωση και η ξεροκέφαλη τιμή.

Ο περιβάλλων χώρος αποτελεί ένα μόνιμο πεδίο μάχης. Ένα άνυδρο και στεγνό τοπίο, όπου φυτρώνει μονάχα ένα συνεχές δίλημμα. Συμβιβασμός και Επιβίωση vs. Περηφάνια και Αφανισμός. Ο θάνατος, ακόμη και αν επέλθει με τρομακτική βιαιότητα, δεν θα είναι ποτέ στην ουσία του βίαιος, όντας φορέας μίας λυτρωτικής γαλήνης κι ανακούφισης. Απαλύνει το χάος, λειαίνει τη μόνιμη ανηφόρα. Ο Γουόρεν Όουτς διαθέτει μία σακουλιασμένη μούρη που κινδυνεύει να πατήσει καθώς περπατά και μία φωνή που μοιάζει σαν να γύρισε από κάποιο ταξίδι στο κέντρο της Γης. Ο Γουόρεν Όουτς είναι ο πιο πεκινπαϊκός ήρωας σε ολόκληρη την πεκινπαϊκή φιλμογραφία. Είναι ο Μπένι κι έχει αναλάβει μία κυριολεκτικότατα διατυπωμένη αποστολή. Να Φέρει Το Κεφάλι Tου Αλφρέδο Γκαρσία.

alfredo-garcia-2

Γυρισμένο με ελάχιστα χρήματα και εκ προοιμίου καταδικασμένο σε περιορισμένη διανομή, το Bring me the head of Alfredo Garcia αποτελεί μία εκ των ελάχιστων ταινιών του Πέκινπα, όπου του παραχωρήθηκε μία ικανοποιητική δημιουργική ελευθερία. Ο Πέκινπα λούζει το Μεξικό σε ιδιόρρυθμους και παιχνιδιάρικους χρωματικούς τόνους και φωτισμούς, αλλά κρατά τη βάση του βρώμικη, πνιγμένη σε μία τρισάθλια αντηλιά, στερημένη από κάθε ελπίδα. Ο Πέκινπα «ζωγραφίζει» την πορεία του ήρωά του δίχως περιστροφές, με την εναλλαγή των αρχικών πλάνων να δίνει τον χρησμό.

Από το κάδρο που ισορροπεί μεταξύ ρομαντικού και ιμπρεσιονιστικού πίνακα σε ένα ηλιόλουστο και ράθυμο τοπίο, μεταφερόμαστε σε ένα μπαρόκ σκοτεινό τελετουργικό σκηνικό σκιών, το οποίο θυμίζει πίνακα του Ρούμπενς ή του Βελάσκεθ. Η νέα εικόνα αποπνέει πατριαρχία, πνιγηρότητα, εξουσία και -εν τέλει- θάνατο. Η πορεία θα είναι άλλοτε φρενήρης άλλοτε αργή, αλλά στην ουσία της απαρέγκλιτη. Ένα ρέκβιεμ απελπισμένης διεξόδου και χαρακωμένης ομορφιάς.

alfredo-garcia-3

Ακόμη όμως και η βαθύτερη συντριβή έχει ανάγκη την ελπίδα. Τουλάχιστον στην αρχή, τουλάχιστον στην εξαγγελία των σκοπών. Ένα love story φτηνό, άρα δυσβάσταχτα αυθεντικό. Τσαλακωμένο και ποταπό, ολότελα τίμιο μέσα στα λιγδερά του σεντόνια. Δεν έχει ανάγκη κανέναν υπολογισμό αξίας, είναι πολύτιμο γιατί λογίζει τον εαυτό του ως μονάκριβο. Ένα όνειρο που μοιάζει φάλτσα παραμυθένιο, και καταλήγει χειροπιαστό, σε ένα σύμπαν αφόρητα «πραγματικό». Η τραγική μοίρα, πάντως, έχει σφραγιστεί από αρκετά νωρίς με τρόπο πέρα για πέρα αναίμακτο. Την απίστευτα ρομαντική σκηνή του δέντρου θα διαδεχθεί η απόρριψη ενός σκοπού που αγιάζει τα μέσα. Όλα επιτρέπονται στον πόλεμο, σωστά;

Σωστά, αλλά αυτό δεν είναι σωστό, θα θυμίσει στον Μπένι μία πόρνη που θα έπρεπε κανονικά να τα βλέπει όλα με σκληρό μάτι. Δυστυχώς, τα χειρότερα έπονται, ακόμη κι αν βρισκόμαστε στο προοίμιο. Η Ύβρις είναι σαν να προϋπήρχε, η Νέμεσις είναι πανταχού παρούσα, η Κάθαρσις δεν ξέρουμε αν θα πει την τελευταία λέξη. Η απόλυτα τραγική κατάληξη εντός του παγιωμένου τραγικού σχήματος. Τραγωδία εστί αποκοπή κεφαλής (όχι και τόσο) σπουδαίας και ο Αριστοτέλης έχει μετακομίσει από τα Στάγειρα στην ενδοχώρα του Μεξικό.

alfredo-garcia-5

Επιστροφή στον τίτλο και το περίφημο αυτό κεφάλι, το οποίο δεν θα δούμε ποτέ επί οθόνης. Μία αδιανόητη παραδοξότητα. Ο στόχος δεν είναι πλέον η αφαίρεση μίας ζωής, αλλά διατήρηση στη ζωή ενός πτώματος. Ένα οξύμωρο δίπολο που ενώνει την αρχή με το τέλος. Ο Μπένι θα βεβηλώσει δίχως τύψεις ένα τάφο. Θα ατιμάσει το νεκρό σώμα χωρίς ενδοιασμούς. Ούτως ή άλλως δεν βρίσκει τίποτα ιερό στην ανθρώπινη υπόσταση, την οποία θεωρεί ένα μείγμα από χώμα και κόκαλα, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Μια ασώματος κεφαλή, λοιπόν, η οποία ταξιδεύει πάνω από ζωντανά κεφάλια και τα εποπτεύει. Ένας άνθρωπος που έχει πολλαπλασιάσει την αξία του ως νεκρός. Καθ’ οδόν προς τη θέωσή του, προς τη μετατροπή του σε έννοια. Ένα κεφάλι που ζέχνει, τραβάει τις μύγες, σαπίζει σε ένα σακούλι, αλλάζει συνεχώς χέρια. Αυτό το κεφάλι θα προσφέρει στον Μπένι τη σαρωτική δύναμη της αφορμής, τον υπερβατικό μοχλό του σκοπού,  ώστε να υψώσει τη μιζέρια του πάνω από τα στενά όρια της επιβίωσης. Θα τα βάλει με θεούς, δαίμονες και κυρίως, με ανθρώπους. Δεν έχει τίποτα να χάσει, μονάχα να βρει μία ικμάδα του εαυτού του.

alfredo-garcia-4

Έχοντας στερηθεί άδικα το όνειρό του, καταφεύγει στο μόνο πρόσφορο μέσο υπέρβασης: την αδιαπραγμάτευτη και ανεξέλεγκτη βία. Ανακτά την Τίμια Κάρα. Παρασέρνει στο διάβα τους κυνηγούς επικηρυγμένων, τους κατά λέξη κυνηγούς κεφαλών (μόνο ο Πέκινπα θα είχε ως ντουέτο κατ’ αποκοπή φονιάδων ένα gay ζευγάρι). Ξεπαστρεύει με μανία, αφήνεται στη θαλπωρή του ολέθρου. Ο θάνατος στις ταινίες του Πέκινπα, όπως προείπαμε, δεν είναι ποτέ μία απλή υπόθεση. Μήτε στην ουσία του μήτε στην εικόνα του. Είναι μία αισθητική κορύφωση που δικαιώνει την επιλογή του χαμού. Η απόδειξη του αντιθέτου που λέγαμε: τελικά, ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ περισσότερο από χώμα και κόκαλα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια θεωρείτε πως είναι η καλύτερη ταινία του Λαρς Φον Τρίερ;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts