Festivals 57ο Φεστιβάλ Θεσσαλόνικης: Μπαίνουμε στον Υδροχόο!

10 Νοεμβρίου 2016 |

0

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλόνικης: Μπαίνουμε στον Υδροχόο!

Ευτυχώς που απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού υπάρχει κι η Λατινική Αμερική, με μπροστάρισσα τη Βραζιλία, για να ξεπλένει τα τοξικά κινηματογραφικά απόβλητα που συχνά απορρίπτει στον Ατλαντικό το αμερικανικό Χόλυγουντ και τα οποία τις περισσότερες φορές ταξιδεύουν μέχρι την Ευρώπη με τελικό αποδέκτη τα ματάκια μας. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ταινία που κλέβει -κατά τον γράφοντα- τις εντυπώσεις έρχεται από τη Βραζιλία, την πιο ενδιαφέρουσα πολιτισμική ώσμωση πάνω στον γήινο πλανήτη.

Μετά το περσινό Sangue Azul (Blue Blood) του Lírio Ferreiraπου κατάγεται από το Recife, ιστορική πρώην πρωτεύουσα της Βραζιλίας και τωρινή πρωτεύουσα της πολιτείας του Pernambucoέρχεται φέτος ένα ακόμα εκπληκτικό φιλμ και πάλι από το Recife, για να μας «τυφλώσει” και να επιβεβαιώσει πως το νερό που κυλάει σ’ αυτή την πόλη είναι θαυματουργό και το έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον δυο άνθρωποι ως τώρα. Σίγουρα πράγματα! Ο Kleber Mendonça Filho  θα γυρίσει στη γενέτειρά του ένα βραδύκαυστο ατμοσφαιρικό δράμα που ακούει στο όνομα Aquarius.

aquarius-cannes

Στην ελληνική μυθολογία, ο Γανυμήδης ήταν θεοποιημένος μυθικός νέος, γνωστός για την ομορφιά του, απ’ την Τρωάδα.  O Δίας -κλασικά- μεταμορφώθηκε σε αετό και τον άρπαξε για να τον μεταφέρει στον Όλυμπο, όπου και τον εγκατέστησε ως οινοχόο των Θεών, γεγονός που προκάλεσε τη ζήλια της Ήρας, αλλά και της κόρης της Ήβης, η οποία ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή η επίσημη οινοχόος των Θεών. Οι συνεχείς πιέσεις μάνας και κόρης ανάγκασαν τον Δία να μεταμορφώσει τον νεαρό ευνοούμενό του στον αστερισμό του Υδροχόου, ο οποίος για τους αρχαίους Έλληνες ταυτιζόταν με τον θεό των πηγών του Νείλου. Είναι ο Υδροχόος του ζωδιακού κύκλου και προσωποποιεί το ανεξάντλητο νερό των σύννεφων που γονιμοποιεί τη Γη. Στην αγγλική γλώσσα, όπως και στην πορτογαλική, ο Υδροχόος λέγεται Aquarius.

mv5bmjmyndc0ndyxnv5bml5banbnxkftztgwmtm3otm2ode-_v1_

Το Aquarius είναι ένα πανέμορφο παλιό κτίριο απέναντι από μια πανέμορφη παραλία, στο οποίο μεγάλωσε η επίσης πανέμορφη Clara, την οποία υποδύεται η ελεγειακών διαστάσεων προσωποποίηση του ζωντανού μύθου που ακούει στο όνομα Sonia Braga. Η Clara, στα 65 της, δίνει τη μάχη της με μια κατεσκευαστική εταιρεία, για το Aquarius. Η εταιρεία έχει αποζημιώσει τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες προκειμένου να πάρει το κτίριο και στη θέση του να δημιουργήσει ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο.

Η Clara έχει απομείνει μόνη της στο κτίριο κι αρνείται πεισματικά να το εγκαταλείψει παρά μόνο νεκρή, κάτι που το ξεκαθαρίζει μονοκοντυλιά. Το παλιό έρχεται σε πολυμέτωπη και μετωπική σύγκρουση με το νέο. Το νέο εκφράζει την πιο χυδαία αντίληψη του τεχνοκρατισμού για την εξέλιξη και το παλιό είναι αυτό που αντιστέκεται σθεναρά με δυναμισμό και ξεχειλίζοντα συναισθηματισμό. Μια αλλόκοτη διαλεκτική σχέση. Ένα μυστηριώδες φιλμ – σπουδή πάνω στη σχέση ανθρώπου και χρόνου. Είμαστε τελικά τα ερεθίσματά μας, είμαστε τα αντικείμενά μας, είμαστε μουσική ή απλώς μια ανάμνηση; Υπάρχει παρόν, παρελθόν και μέλλον; Τα υπόλοιπα επί της οθόνης.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑