Ο Ζωρζ Φάχμι είναι ο μεγαλύτερος σταρ του αιγυπτιακού κινηματογράφου, ένας πραγματικός σελέμπριτι με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Όπως είναι φυσικό, οι μύθοι για αυτόν δίνουν και παίρνουν. Ως Κόπτης, άλλωστε, βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με την υπαινικτική αμφισβήτηση της εθνικής του αφοσίωσης. Όταν δέχεται μία πρόταση από το καθεστώς να υποδυθεί τον πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στη μεγάλη οθόνη, είναι υποχρεωμένος, εκών άκων, να δεχθεί. Δεν είναι από εκείνες τις προτάσεις που θα μπορούσε να αρνηθεί χωρίς να κινδυνεύσει ο ίδιος και όσοι αγαπάει.
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής γνωρίζει πολλές αθέατες όψεις του καθεστώτος, απέναντι στο οποίο, άλλωστε, δεν ήταν ποτέ φίλα προσκείμενος, αλλά ούτε και ανοιχτά πολέμιός του. Ο Φάχμι προσπαθούσε πάντοτε να κάνει τη δουλειά του με καλλιτεχνική ακεραιότητα, να δημιουργεί σημαντικό έργο, να ταΐζει τον ναρκισσισμό του χωρίς να προκαλεί τα φώτα της δημοσιότητας, να απολαμβάνει τα προνόμια του κοινωνικού του στάτους χωρίς κραυγαλέες εκδηλώσεις. Υπήρξε ανέκαθεν ήπια απολιτικός, μόνο που η χώρα τριγύρω του ζούσε τη μία πολιτική αναταραχή μετά την άλλη. Τα αρνητικά του συναισθήματα για το καθεστώς φρόντιζε να τα διατηρεί στην ιδιωτική του σφαίρα και ευρισκόμενος πια προς τη δύση μιας σπουδαίας καριέρας, δεν προτίθεται να αρχίσει τις ριψοκίνδυνες αποφάσεις.
Η Τριλογία του Καΐρου του Ταρίκ Σαλέχ, σουηδικής και αιγυπτιακής καταγωγής, ξεκίνησε με το Κάιρο Εμπιστευτικό (The Nile Hilton Incident, 2017), διακριθέν στο Σάντανς αλλα και στα βραβεία της Σουηδικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπου προτιμήθηκε από ταινίες όπως το Τετράγωνο του Ρούμπεν Έστλουντ, βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα, και το Αίμα των Σάμι. Ακολούθησε Η Συνωμοσία του Καΐρου (Boy From Heaven, 2022) και τελευταίο μέρος είναι οι Αετοί της Δημοκρατίας. Αξιοσημείωτο είναι ότι κανένα από αυτά δε γυρίστηκε στην Αίγυπτο, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κατά βάση στο Μαρόκο και την Τουρκία. Διόλου παράλογο, βέβαια, καθώς και οι τρεις ταινίες στηλιτεύουν τα πολυπλόκαμα δίκτυα διαπλοκής στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα. Και αν οι δύο πρώτες καλύπτονται από τον μανδύα της ταινίας – είδους (θρίλερ μυστηρίου) που ξετύλιγαν σταδιακά το κουβάρι της διαφθοράς, στην τελευταία τα πρόσωπα κατονομάζονται ευθέως και δίχως περιστροφές.
Αυτή τη φορά, βέβαια, ο τόνος που επιλέγει ο Σαλέχ ξεστρατίζει κάπως από την αγωνιώδη πεπατημένη. Η ταινία διαθέτει ορισμένες σχεδόν φαρσοκωμικές στιγμές, ιδίως στο πρώτο της μισό, ενώ παράλληλα βρίθει κεφάτων σινεφιλικών αναφορών. Το στοίχημα δεν είναι απόλυτα κερδισμένο, το χιούμορ δεν παύει να φαντάζει ξένο ως προς τη συνολική αφήγηση, είναι όμως ειλικρινά ενδιαφέρων ο συνδυασμός της πολιτικής ίντριγκας με τις κωμικές εξάρσεις και τη βιτριολική ειρωνεία (θεσπέσια η σκηνή με τις λογοκρίτριες, για παράδειγμα). Το μεγάλο ζητούμενο, στο οποίο μάλλον δεν ανταποκρίνεται το φιλμ, είναι η ισορροπημένη εισροή των συνεχών βαθύτερων στρωμάτων της διαπλοκής στην αφήγηση. Ο πρωταγωνιστής φαντάζει πράγματι εγκλωβισμένος σε μια καφκική θέση, όμως τα νέα πρόσωπα που εισέρχονται συνεχώς στην πλοκή δε διαθέτουν τον αναγκαίο αντίκτυπο, παρελαύνουν κάπου μεταξύ γραφικότητας και αοριστίας. Η μαγνητική παρουσία του Φαρές Φαρές, ο οποίος στο πλαίσιο της τριλογίας ενσάρκωσε πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες, αναδεικνύεται σε κεφαλαιώδες προνόμιο της ταινίας.
Οι Αετοί της Δημοκρατίας αποτελούν μακράν το πιο ευθύβολο μέρος της τριλογίας και πιστώνεται στον Σαλέχ το ανάλογο θάρρος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λειτουργεί πάντα θετικά στο τελικό αποτέλεσμα. Ο δημιουργός αγωνιά να καταδείξει τους μηχανισμούς της εξουσίας χωρίς περιστροφές και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνει, όμως η ένταση λείπει από εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να κορυφώνεται και το μοντάζ, όχι επαρκώς στακάτο, δε συμβάλλει στην αποκατάστασή της. Ωστόσο, εδώ υπάρχει και κάτι που δεν είχαμε συναντήσει στα προηγούμενα κεφάλαια: η διαλεκτική για τη θέση του σινεμά ως μέσου καταγραφής αλλά και ανακατασκευής της ιστορίας. Το σινεμά ως μηχανή παραγωγής, εδραίωσης και διαιώνισης του εξουσιαστικού αφηγήματος. Μια μέθοδος να επαναλάβουμε μια Ιστορία που αν τη δούμε πολλές φορές στην οθόνη, μπορεί να πιστέψουμε ότι είναι και αληθινή.
