What's On

Wild Horse Nine (2026)

Ανατρέχοντας στη φιλμογραφία του τετραπέρατου Ιρλανδού Μάρτιν ΜακΝτόνα, τα υφολογικά, θεματικά και δραματουργικά μοτίβα είναι μάλλον ευδιάκριτα. Ανίερο χιούμορ, που προειδοποιεί ότι τίποτα δεν βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από το βεληνεκές του. Ο καθαγιασμένος κώδικας της ανδρικής φιλίας, που ξεδιπλώνεται μέσα από αταίριαστα ντουέτα (κάτι σαν offbeat εκδοχή του The Odd Couple των Ματάου και Λέμον) σε συνθήκες εκτός πλαισίου. 

Παιχνιδιάρικη διάθεση και διάλογοι που ρέπουν στο παράλογο και στο ημιτελές, με ατάκες (τουλάχιστον τις πιο επιτυχημένες εξ αυτών) που θα ζήλευε άνετα ο Ταραντίνο. Ένας σχετικά προφανής κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός, που κατά κανόνα τείνει προς το ανεπιτήδευτα εκλαϊκευμένο και λιγότερο συχνά φλερτάρει με το πλαγίως λαϊκίστικο. 

Με μια πρώτη ματιά, το Wild Horse Nine εμφανίζει τις περισσότερες και προφανείς εκλεκτικές συγγένειες με το In Bruges (2008) και το The Banshees of Inisherin (2022). Σε μια πιο προσεκτική εξέταση, η αναλογία που υπονοεί σε σχέση το πρώτο και η αντιστροφή της φοράς που επιχειρεί σε σχέση με το δεύτερο είναι πέρα για πέρα ενδεικτικές για τις προθέσεις της ταινίας και του σκηνοθέτη.

Από τη μια, οι δύο πράκτορες της CIA που ταξιδεύουν-ναυαγούν στη Νήσο του Πάσχα μάλλον δεν έχουν και ιδιαίτερη διαφορά με τους γκάνγκστερ που έχουν εγκλωβιστεί στη βαρετή Μπριζ — η ανώτερη αρχή στην οποία υπακούουν αμφότεροι είναι γκροτέσκα και αμοραλιστική. Από την άλλη, η παμπάλαια φιλία που σπαράσσεται από τον αδελφοκτόνο ιρλανδικό εμφύλιο και χάνει την ψυχή της δίνει τη θέση της σε μια φιλία που βρίσκει την ψυχή της την ύστατη στιγμή μέσα από την πεισιθάνατη μετάνοια, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στον διάβολο. 

Η επιλογή του τόσο ιδιαίτερου σκηνικού, όπως είναι μάλλον φανερό, είναι πέρα για πέρα στοχευμένη. Η Νήσος του Πάσχα, μια κουκίδα στις εσχατιές της Πολυνησίας και συγχρόνως χιλιανό έδαφος (έχει κι αυτό φανερά τη σημασία του μιας και η πραξικοπηματική ανατροπή του Σαλβαδόρ Αγιέντε σιγοκαίει στο πίσω φόντο), λειτουργεί ως ιδανικό αλλόκοσμο σκηνικό σε πολλαπλά ταμπλό. 

Αφενός, δίνει την ευκαιρία στον ΜακΝτόνα να παιχνιδίσει με τους κώδικες, τη γεωγραφία (το Φαρ Ουέστ γίνεται τρόπον τινά Φαρ Ιστ) και την ατμόσφαιρα των γουέστερν, φτιάχνοντας ένα αναθεωρητικό παστίς που συνδυάζει τη μυθολογία του είδους με σφήνες από πολιτική σάτιρα, μαύρη κωμωδία και πειραγμένη ψυχροπολεμική περιπέτεια κατασκόπων. Σε αυτό το πλαίσιο, ο διπλός φόρος τιμής στο The Searchers του Τζον Φορντ και το εμβληματικό τελικό του πλάνο παραπέμπει στην παλιά Αμερική που αποσύρεται και στην καινούργια που παλεύει να έρθει στην επιφάνεια. 

Αφετέρου, οι διάσπαρτες γιγάντιες κεφαλές των μοάι αποπνέουν έναν μυστηριακό και ανοίκειο τόνο, με έναν τρόπο ολότελα ταιριαστό με τη διαδικασία της μεταστροφής και ενοχικής ενδοσκόπησης που βιώνει ο κεντρικός ήρωας. Υπό μια έννοια, θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά και ως θεϊκά σύμβολα και προαιώνιοι κριτές των ανθρώπων, αλλά και ως χνάρια πολιτισμών που έχουν αφανιστεί — μια νύξη και για τις διαθέσεις-αποστολές των δύο πρακτόρων, οι οποίοι βγάζουν σπυράκια και μόνο στο άκουσμα της λέξης «αυτόχθονος». 

 

Παρεμπιπτόντως, ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο Τζον Μάλκοβιτς είναι παγιδευμένος σε μια μακάβρια (και πολύ ενδιαφέρουσα) παραδοξότητα. Αμφίδρομα καταδικασμένος σε θάνατο, τόσο από τον καλπάζοντα καρκίνο που τον σιγοτρώει όσο και από μια πανικόβλητη CIA που φοβάται πως θα προλάβει να κελαηδήσει προτού τα κακαρώσει, παλεύει με νύχια και με δόντια να έχει την τελευταία λέξη στο φευγιό του: από το χέρι του (μοναδικού) φίλου του, τη στιγμή που εκείνος θα αποφασίσει. 

Παράλληλα, στην τελευταία στροφή πριν το τέλος αγωνιά να ξεφουρνίσει τη σκληρή αλήθεια σε όποιον έχει το στομάχι και τη διάθεση να την ακούσει, ως ομολογία ενοχής για μια ζωή όπου το ψέμα υπήρξε δεύτερη φύση του ως επαγγελματικό εργαλείο αποσταθεροποίησης δημοκρατιών. Διόλου τυχαία, η συγχώρεση που τόσο απεγνωσμένα αναζητά (η καθολική ανατροφή του ήρωα μάλλον καθρεφτίζει τις ρίζες του ίδιου του ΜακΝτόνα) θα έρθει από τον εγγενώς αθώο κόσμο των ζωών, αποτυπωμένη σε φιλμάκια Super-8  — η κινηματογραφική εικόνα ως κιβωτός αναμνήσεων, φορέας λύτρωσης και παρηγορητής μιας εσφαλμένης πίστης. 

Το Wild Horse Nine εύλογα και αναμενόμενα θα κατηγορηθεί για μια άτυπη ρεβιζιονιστική ελαφρότητα απέναντι στα θέματα που θίγει, για μια επιδερμική πολιτική κριτική που επιλέγει τον αστεϊσμό παρά τον καταλογισμό ευθυνών. Στο δικό μας τεφτέρι πάντως, η κερκόπορτα που όντως οδηγεί σε μια κάποια αφέλεια δεν έγκειται στην πρόθεση της διακωμώδησης καθαυτής (ως γνωστόν, συχνά αντικειμενικοποιούμε με βάση τις δικές μας ευαισθησίες τα «πράγματα που δε σηκώνουν πλάκα») αλλά σε ορισμένες επιμέρους αστοχίες της. 

Όπως για παράδειγμα τη συνεχή επίκληση μεταξύ σοβαρού και αστείου (που, όπως πάντα, τείνει ασυναίσθητα προς το πρώτο) των θεωριών συνωμοσίας πίσω από τη δολοφονία του Κένεντι — το απόγειο της ρομαντικοποιημένης προσωπολατρείας που διακατέχει την Αμερική. Ή την πρεμούρα για το επόμενο punchline, που επιφέρει έναν μικρό εκτροχιασμό από τη βασική διαδρομή: το Wild Horse Nine εκκινεί ως μια φανερή παρωδία που κρύβει μέσα της μια λανθάνουσα τραγωδία. Και δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος για να παρεκκλίνει από αυτή την τροχιά. 

Ξεχωριστή μνεία οφείλει να γίνει στη μουσική επένδυση της ταινίας, με τις χίλιες και μία συνδηλώσεις. Το «Island in the Sun» του αμετανόητου πολιτικού ακτιβιστή Χάρι Μπελαφόντε, με τις αντι-αποικιοκρατικές αποχρώσεις παρά το φαινομενικά ξέγνοιαστο περιτύλιγμα. Το πρωτότυπο score του Κάρτερ Μπέργουελ, μια μίξη γουέστερν και αυτόχθονων μοτίβων. Τα χορωδιακά κομμάτια του Καρλ Ορφ, που επιτείνουν μια απόκοσμη αίσθηση όπου και όποτε είναι απαραίτητο. 

Τη συγκινητική «ανάσταση» του συνθέτη και τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα, που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε την επομένη του πραξικοπήματος, ακριβώς τη στιγμή που ο χαρακτήρας του Τζον Μάλκοβιτς προφητεύει τις θηριωδίες του Estadio Chile, εκεί δηλαδή που άφησε ο Χάρα την τελευταία του πνοή. To «Ι’m So Lonesome I Could Cry» του Χανκ Γουίλιαμς, που σφραγίζει όχι μόνο τη μοίρα αλλά και ολόκληρο το χρεοκοπημένο και ξοφλημένο σύμπαν και των δύο κεντρικών ηρώων.

Συνεπής, διακριτικός, βραδυφλεγής κατά το γνώριμο συνήθειό του, ο Σαμ Ρόκγουελ ενσαρκώνει το δεύτερο –και κατά βάση ακόμη πιο σπαρακτικό– θύμα πλάνης και αφόρητης μοναξιάς, δίνοντας παράλληλα χώρο (ως υποδειγματικός wingman) στον Τζον Μάλκοβιτς για να λάμψει. Εκ πρώτης όψεως, ένα πιστό σκυλί που δε θα δαγκώσει ποτέ το χέρι που το ταΐζει και το προστάζει. 

Στην πραγματικότητα, ολότελα χαμένος και ανέστιος, όπως φανερώνει και η ανεπανόρθωτα κατεστραμμένη σχέση με την κατά συρροή άπιστη γυναίκα του. Προδομένος από παντού και αναγκασμένος να αποχωριστεί το μόνο του αληθινό του στήριγμα, ο ήρωας του Ρόκγουελ συνειδητοποιεί πως η φιλία ήταν η μόνη πατρίδα που άξιζε ποτέ να υπηρετήσει.

Δημιουργοί και ηθοποιοί

Σκηνοθεσία Μάρτιν ΜακΝτόνα3

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *