Σκηνοθεσία: Μυρσίνη Αριστείδου
Παίζουν: Χρήστος Πασσαλής, Μαρία Πέτροβα
Διάρκεια: 102′
Είναι καλοκαίρι, τα σχολεία έχουν κλείσει, ο ελεύθερος χρόνος περισσεύει. Η ενδεκάχρονη Ίρις μένει με τη μητέρα της και τον αδερφό της σε μια παραθαλάσσια πόλη της Κύπρου και κάνει παρέα μόνο με τη Δανάη, ένα μεγαλύτερο κορίτσι που εξερευνά με ενθουσιασμό τον κόσμο της εφηβείας. Οι άσκοπες βόλτες και η γενικότερη θερινή της ραστώνη, όμως, θα διαταραχθούν από την απρόσμενη άφιξη του Άρη, του πατέρα της, επί χρόνια απόντα από την οικογενειακή εστία, που επιστρέφει φευγαλέα με μία πένθιμη αφορμή.
Η Ίρις αποφασίζει να τον πλησιάσει, κόντρα στις προτροπές της μητέρας της αλλά και στην επιθυμία του ίδιου, ο οποίος προσπαθεί να απαλλαγεί από τη μικρή όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Οι ασχολίες του, άλλωστε, δεν είναι ακριβώς φιλικές για παιδιά. Ο Άρης είναι κομπιναδόρος χαμηλής εμβέλειας που έχει εμπλακεί και με τοκογλύφους που τον απειλούν. Η μικρή, όμως, είναι πεισματάρα και οι απότομοι τρόποι του πατέρα της δεν τη φοβίζουν. Είναι αποφασισμένη να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά, σε μια επίδειξη παιδικής αφέλειας, αξιοθαύμαστου θράσους και της βαθιάς της επιθυμίας να συνδεθεί μαζί του.
Το ντεμπούτο της Μυρσίνης Αριστείδου χαράσσει από νωρίς την πορεία του και δεν παρεκκλίνει ούτε στιγμή. Αναγνωρίζει ότι η μεγαλύτερή αρετή της ταινίας έγκειται στη χημεία του Χρήστου Πασσαλή, που καταπίνει την οθόνη με μια ανεξάντλητη ενέργεια, και της μικρής Μαρίας Πέτροβα. Η δημιουργός κεντράρει εξαρχής στη σχέση των δύο χαρακτήρων και εμφανίζει τις ποικίλες δυναμικές της. Στις πιο ανέφελες στιγμές, συγκροτούν ένα δίδυμο που παραπέμπει στο Paper Moon του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, στις πιο τεταμένες, ο δεσμός τους σφυρηλατείται μέσα από την αμοιβαία αγωνία τους για την τύχη του άλλου.
Μπορεί η αφηγηματική διαδρομή που επιλέγει να μοιάζει ίσως υπέρμετρα ασφαλής και το απαραίτητο μελαγχολικό πιάνο να επιστρέφει συνεχώς στο ηχητικό σκέλος της ταινίας, όμως το Κράτα Με προξενεί εκείνη τη γνώριμη ευφορία της καλά εκτελεσμένης συνταγής, χωρίς μάλιστα να παραδίδεται στους στερεότυπους τρόπους του είδους. Όπως όλα τα απλά πράγματα στο σινεμά, αυτό απαιτεί ένα κούρδισμα που φαντάζει αόρατο, όμως αποτελεί μία από τις δυσκολότερες αποστολές. Είναι το μοντάζ που γνωρίζει πού να δώσει τις ανάσες και τι να κάνει με τις σιωπές. Η υπομονετική δημιουργία της έντασης στις καίριες σεκάνς, χωρίς να εξαντλείται το συναισθηματικό απόθεμα του φιλμ. Η σταδιακή σύγκλιση δύο χαρακτήρων που εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες ως αποτέλεσμα μιας φυσικής διεργασίας που γεννάει η επαφή τους. Όλα αυτά μαρτυρούν την υψηλού επιπέδου κινηματογραφικής ευαισθησίας της δημιουργού και επιτρέπουν στην ταινία να είναι συναισθηματική χωρίς να εκβιάσει τις αντιδράσεις μας.
«Τον νου σου». Αυτή είναι η μόνη γονική συμβουλή που διαθέτει ο Άρης για την κόρη του. Είναι η προτροπή που ο ίδιος ειρωνικά δεν ακολουθεί ποτέ, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συχνά σε καταστάσεις από τις οποίες χρειάζεται να τον διασώσει κάποιος από μηχανής θεός.. Μια παραίνεση που στα αυτιά της μικρής έχει ακριβώς το αντίθετο περιεχόμενο. Προκειμένου να γεμίσει το κενό της πατρικής απουσίας, δεν πρόκειται να κοντοσταθεί μπροστά σε επικείμενους κινδύνους και κακοτοπιές. Αν είναι απαραίτητο, θα τους προκαλέσει ή θα τους εντείνει κιόλας, αρκεί να τη φέρουν πιο κοντά σε εκείνον. Η συγκρουσιακή τους σχέση, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να διαρραγεί ξανά, είναι για εκείνη το μέγιστο αγαθό. Οποιαδήποτε τρυφερότητα μεταξύ τους θα γεννηθεί δια πυρός και σιδήρου.
Ένα από τα ισχυρά σύμβολα της ταινίας είναι η θάλασσα που περιβάλλει και επιτηρεί αυτή την απρόσμενη σύγκλιση. Ένα αχανές πεδίο ελευθερίας για το κορίτσι, μια πρόσκληση φυγής προς το άγνωστο. Η θάλασσα είναι λυτρωτική και επικίνδυνη ταυτόχρονα, διόλου τυχαία, ο πιο απτός κίνδυνος για εκείνη θα εκδηλωθεί στα σκοτεινά νερά της. Απαιτεί από εκείνη να βουτήξει στα βαθιά χωρίς εγγυήσεις ασφάλειας. Όπως ακριβώς και ο νεότευκτος δεσμός με τον πατέρα της.
Στις ακτές της, άλλωστε, βρίσκεται ένα αφτιασίδωτο μικρό καρνάγιο, ένας σχεδόν εγκαταλειμμένος χώρος όπου επισκευάζονται οι βάρκες με σκοπό να επιστρέψουν στα ανοιχτά. Εκεί, στο περιθώριο μεταξύ πόλης και θάλασσας, θα φτιαχτεί ένας μικρόκοσμος για τους δύο χαρακτήρες, όπου η σχέση τους θα δημιουργηθεί σχεδόν από το μηδέν. Τα τραύματά τους μπορεί να μη γιατρευτούν, είναι άλλωστε και οι δυο τους δύσκολες περιπτώσεις, ευέξαπτοι και ξεροκέφαλοι. Όμως η Ίρις και ο Άρης έχουν πλέον επιδιορθώσει τη βάρκα τους και με αυτήν είναι έτοιμοι να πλεύσουν. Ακόμα και αν μπατάρει πού και πού.
