Σκηνοθεσία: Ζακλίν Λέντζου
Παίζουν: Εβίτα Ανδριοπούλου, Ελένη Βεργέτη, Αναστασία Γουλιάμου, Έκτορας Λυγίζος
Διάρκεια: 88’
Η πορεία προς την ενηλικίωση στην ταινία της Ζακλίν Λέντζου περνάει μέσα από μια ουτοπία, έναν κόσμο που αρχίζει να φοράει τα δικά σου χρώματα, να πάλλεται στον ρυθμό της καρδιάς σου, ένα αχανές πεδίο που ξανοίγεται μπροστά σου, τρομακτικό και γοητευτικό την ίδια ακριβώς στιγμή. Η δημιουργός αντιλαμβάνεται την εφηβεία σαν τον πρώτο ουσιώδη προθάλαμο της συνειδητής ταυτότητας, της στιγμής που η ανθρώπινη κατάσταση αρχίζει να φανερώνει τις δαιδαλώδεις αντιφάσεις της. Οι δραστηριότητες που νόμιζες ότι απολαμβάνεις αρχίζουν να χάνουν το ενδιαφέρον τους. Οι στίχοι που ψέλλιζες μηχανικά δίνουν τη θέση τους σε νέα λόγια, αυτά που έρχονται από μακριά και περίμεναν υπομονετικά μέχρι να τα ανακαλύψεις. Και μια μικρή ώθηση αρκεί για να επανεξετάσεις τις βεβαιότητές σου.
Στην περίπτωση της Τζο, η ώθηση αυτή ήταν η Φαίδρα, σαν μια οντότητα που ήρθε από έναν άλλον γαλαξία και συγκινεί τη νεαρή πρωταγωνίστρια με τρόπους που εκείνη δε γνώριζε ότι υπάρχουν. Και όμως, στην πραγματικότητα, ο κόσμος της μικρής, όπως τον καταγράφει η Λέντζου με τα αιθέρια, θερμά χρώματά του, μοιάζει εξαρχής συντονισμένος στο μαγικό ηχόχρωμα της Φαίδρας, έστω και ερήμην της Τζο. Αυτή η μέρα, που ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες, σηματοδοτεί ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη ζωή της Τζο, όπως επισημαίνει ο έξυπνος τίτλος της ταινίας. Διότι η Φαίδρα έρχεται σαν αερικό από έναν τόπο όπου το συγκρουσιακό ποτάμι που ρέει στην ψυχή της μπορεί επιτέλους να εκβάλει.
Ο κινηματογραφικός τρόπος της δημιουργού και η φωτογραφία του Grimm Vandekerckhove σε φιλμ 16mm προσδίδουν στην εικόνα της ταινίας μια βελούδινη όψη, έναν μανδύα που απλώνεται πάνω από τον ίδιο τον Χρόνο και τον αναγκάζει να παραμερίσει για λίγο τη γραμμικότητά του. Η κάμερα κινείται απαλά στον χώρο, μεταβαίνει από τον έναν τόπο στον άλλο ελεύθερα και ακολουθεί το φως, πιστή στην ονειρώδη υφή της ταινίας. Ωστόσο, στο περιθώριο της εφηβικής μελαγχολίας και της τρυφερής παρατήρησης της αδεξιότητας, κάτι μοιάζει ανά πάσα στιγμή έτοιμο να ραγίσει. Δεν είναι μόνο ο ευαίσθητος ψυχισμός της Τζο, ούτε η διακριτική υπενθύμιση των ματαιώσεων που φωλιάζουν στον πυρήνα της ενηλικότητας, μέσα από τον χαρακτήρα της μητέρας. Είναι κάτι πιο αφηρημένο, αόρατο και εύθραυστο ταυτόχρονα, αυτό που εδρεύει στις σιωπές, αυτό για το οποίο η δημιουργός μας έχει ήδη προειδοποιήσει στον ουράνιο πρόλογο, προτού η κάμερα προσγειωθεί στο επίπεδο της γης και αναζητήσει τη Τζο.
Ύστερα, το γεγονός. Ας μας επιτραπεί να μην επεκταθούμε, παρότι η διάδοση των πληροφοριών γίνεται με αστραπιαία ταχύτητα. Αν υπάρχει κάποιο άτομο που διαβάζει αυτές τις γραμμές και δεν αντιλαμβάνεται σε τι αναφερόμαστε, απολογούμαστε ειλικρινά, με τη σιγουριά ότι θα μας ευγνωμονεί μετά τη θέαση της ταινίας. Για κάποι@ που διαβάζει το κείμενο χωρίς να έχει δει την ταινία, χωρίς να έχει διαβάσει και πολλά για αυτήν, που διατηρεί το προνόμιο να εισέρχεται στον κόσμο της δίχως προκατασκευασμένες εντυπώσεις, αυτή η ακαλαίσθητη παράγραφος αξίζει τον κόπο.
Και μετά το γεγονός; Σιωπή. Για μερικά λεπτά. Όσα ακριβώς χρειαζόμαστε για να μεταφερθούμε στα σύννεφα. Το τελευταίο μέρος του Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα είναι η αποθέωση της άποψης ότι το σινεμά είναι φτιαγμένο από το υλικό των ονείρων. Sui generis και υπερβατικό, αφουγκράζεται τη μεταιχμιακότητα της ανθρώπινης φύσης, και κινείται κάπου ανάμεσα στην ανάμνηση και την απόγνωση. Ένας κινηματογραφικός χάρτης για όσα βρίσκονται ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.
