Mothers in Cinema: 20 ταινίες για τη μητρότητα

All About My Mother (Todo sobre mi madre, 1999), του Πέδρο Αλμοδόβαρ

Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για ένα υπέροχο φιλμ, που σηματοδοτεί μια πιο ενδοσκοπική στροφή στο έργο του μεγάλου Ισπανού σκηνοθέτη. Μια πραγματεία για τη μητρότητα, γεμάτη πόνο και τρυφερότητα. 

Mommie dearest (1981), του Φράνκ Πέρι.

Με πρώτη ύλη τη βιογραφία της Κριστινα Κρόφορντ, κόρης της διάσημης ηθοποιού, Τζοάν Κρόφορντ, αφηνόμαστε σε μία σαρωτική ερμηνεία της Φέι Ντάναγουεϊ που αγγίζει τα όρια του camp. Μία μητέρα που έχει ως μόνη αποστολή να κάνει τη ζωή του παιδιού της σκέτη κόλαση.

Terms of Endearment (1983), του Τζέιμς Λ. Μπρουκς

Τεράστια εισπρακτική επιτυχία, 11 οσκαρικές υποψηφιότητες και 5 κερδισμένα αγαλματίδια, για μια τρυφερή δραμεντί που επικεντρώνεται στα απίστευτα σκαμπανεβάσματα μιας ταραχώδους σχέσης μεταξύ μητέρας (Σίρλεϊ ΜακΛέιν) και κόρης (Ντέμπρα Γουίνγκερ). Καλοφτιαγμένο και συγκινητικό, με πανέμορφες ερμηνείες. 

My Mother (2004), του Κριστόφ Ονορέ

Ο Κριστόφ Ονορέ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το θρυλικό βλάσφημο μυθιστόρημα του Ζορζ Μπατάιγ και παρόλο που πατά σε υλικό από χρυσάφι και, έχοντας παράλληλα στη διαθεσή του λαμπερούς πρωταγωνιστές (Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λουί Γκαρέλ), δημιουργεί περισσότερο μια αίσθηση αμηχανίας παρά επιτυγχάνει ένα αληθινό σοκ.

The Second Mother (2015), της Άνα Μουιλαέρτ

Συναισθηματικό αλλά ποτέ μελοδραματικό, άμεσο, οξύ στις πολιτικές σημάνσεις του, τρομερά καλογυρισμένο (η Μουιλαέρτ διαθέτει μεγάλο ταλέντο στη σύνθεση του κάδρου) και αισιόδοξο. Ένα πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό φιλμ από τη Βραζιλία που μας υπενθυμίζει ότι οι δεσμοί της καρδιάς είναι πιο ισχυροί κι από αυτούς του αίματος. 

Imitation of Life (1959), του Ντάγκλας Σερκ

Ο μάστορας του μελοδράματος, ο μοναδικός Ντάγκλας Σερκ, στην τελευταία ταινία της λαμπρής του καριέρας, παραδίδει ένα τρομερό κομψοτέχνημα. Σκηνοθετική μαεστρία, υποδόρια θλίψη και μια σωρεία από ακανθώδη ζητήματα της αμερικανικής κοινωνίας μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο αυτού του βιρτουόζου του αισθήματος.

Secrets & Lies (1996), του Μάικ Λι

Χρυσός Φοίνικας για ένα οικογενειακό δράμα που καίει σε χαμηλή φωτιά από το βαρύ χαρτί του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού, τον σπουδαίο Μάικ Λι. Η αναζήτηση της μητρικής αγάπης, η ανάγκη για συμφιλίωση, η ενοχή της εγκατάλειψης, η ανάγκη για λίγη αγάπη που θα παραμερίσει όλα τα μικρά μυστικά και ψέματα.

Room (2015), του Λένι Άμπραμσον

Η ταινία που χάρισε στην Μπρι Λάρσον το Όσκαρ έχει στο επίκεντρό της την πιο αρχέγονη κινητήριο δύναμη στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού: την αγάπη της μητέρας για το σπλάχνο της. H αγάπη, μόνη απάντηση -παντού και πάντα- απέναντι στο σκοτάδι. 

Kill Bill: Volume 2 (2004), του Κουέντιν Ταραντίνο

Ναι, ναι, και μην απορείτε καθόλου! Αναλογιστείτε την εξελικτική πορεία των ψευδώνυμων που συνοδεύουν την Ούμα Θέρμαν. Από την αιματοβαμμένη Bride, περνάμε στη θανάσιμη Black Mamba και από εκεί στη λυτρωμένη Mommy… Το δεύτερο σκέλος της grindhouse εποποιίας του Κουέντιν Ταραντίνο έχει ως τελικό προορισμό την ανόθευτη και ανίκητη μητρική αγάπη.

Postcards from the Edge (1990), του Μάικ Νίκολς

Το σενάριο υπογράφει η Κάρι Φίσερ, διασκευάζοντας το δικό της ομότιτλο αυτοβιογραφικό βιβλίο, που περιγράφει τη σχέση της με τη μητέρα της, Ντέμπι Ρέινολντς. Η Μέριλ Στριπ υποδύεται μια ηθοποιό που μόλις έχει πάρει εξιτήριο από το κέντρο αποτοξίνωσης και είναι αναγκασμένη να συζήσει με την αυταρχική και εξουσιαστική μητέρα της. Ανταγωνισμοί, φθόνος, αλλά και ατελείωτη αγάπη πίσω από τα προσωπεία των εγωισμών.

Mother (2009), του Μπονγκ Τζουν-χο

Ο σκηνοθέτης του Parasite, σε μια συναρπαστική μίξη οικογενειακού δράματος, ταινίας τρόμου και κατάμαυρης κωμωδίας, γεμάτη από αυτή την απολαυστική αίσθηση απορρύθμισης που κυριαρχεί σε ολόκληρο έργο του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη.

Autumn Sonata (1978), του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Ο σαδιστικά ειλικρινής ανατόμος της ψυχής και τον ανθρώπινων σχέσεων γδέρνει αδυσώπητα το κουφάρι της σχέσης ανάμεσα σε μια απούσα μητέρα (που προτιμήσε τη δόξα της καριέρας από τα παιδιά της) και μια φοβισμένη σαν κουτάβι κόρη (που είναι, συγχρόνως, πενθούσα μάνα και η ίδια). Μια σονάτα για την οδυνηρή αδυναμία συνταιριάσματος της βιολογικής ακμής με τη συναισθηματική ωριμότητα. 

Mother! (2017), του Ντάρεν Αρονόφσκι

Μια μεγαλεπήβολη και αμετροεπής παραβολή που ακροβατεί ανάμεσα στη φιλαυτία και στην ιδιοφυία. Η Μητέρα είναι η Φύση, η απαρχή των πάντων, η εμμονή του ανθρώπου με την αναζήτηση ενός θεού που είναι απών, η αμαρτία και η λύτρωση, η εκδίωξη από έναν εκ προοιμίου χαμένο παράδεισο. 

Madre (2019), του Ροντίγκο Σορογκόγιεν

Μετεξέλιξη της ομότιτλης μικρού μήκους ταινίας του σκηνοθέτη, η οποία λειτουργεί ως εισαγωγή στην κεντρική ιδέα και την πλοκή της ταινίας. Το πένθος της μητέρας, μια δύναμη ακατάβλητη και σαρωτική που ψάχνει απεγνωσμένα για διέξοδο. Μια ακρωτηριασμένη ψυχικά γυναίκα που αναζητεί διέξοδο για όλη την αγάπη που κουβαλά ακόμη μέσα της. 

Mia Madre (2015), του Νάνι Μορέτι

Σινεμά λιτό, που σχεδόν δεν παίρνει το μάτι σου, που κατάφερε όμως και χώρεσε υποσημειώσεις που ήξεραν τη σημασία τους χωρίς ποτέ να καταντήσουν κεφάλαια. Η κολοσσιαία σημασία της απώλειας, η μητέρα ως εσωτερική πηγή κουράγιο και ελπίδας, που μας κρατά ζωντανούς. 

Juno (2007), του Τζέισον Ράιτμαν

Ένα γλυκό indie, δοσμένο με χιούμορ και σπιρτάδα, παρά την αναπόφευκτη πλέον προβλεψιμότητα του συγκεκριμένου sub-genre. Η μητρότητα ενός νεαρού κοριτσιού που δεν έχει ακόμη εξαντλήσει τα αποθέματα παιδικότητας μέσα της γίνεται η αφορμή για ένα roller coaster χαρμολύπης.

Rosemary’s Baby (1968), του Ρόμαν Πολάνσκι

Το αριστούργημα του Ρόμαν Πολάνσκι είναι μια πολυεπίπεδη, ατμοσφαιρική και τολμηρή παραβολή για τη γυναικεία χειραφέτηση, καθώς και για το συγκλονιστικό άλγος της μητρότητας. Με τον τρόμο να τρυπώνει στις πιο φαινομενικά αθώες (ή ακόμη και αστείες) στιγμές.

Serial Mom (1994), του Τζον Γουότερς

Κι όμως, η καλή μανούλα μιας καλοβαλμένης suburbia οικογένειας μπορεί κάλλιστα να έχει μια δεύτερη ζωή ως serial killer. Ιδίως όταν αυτή η μαμά είναι η Κάθλιν Τέρνερ σε μια ταινία του Πάπα του αμερικάνικου trash. Καυστική ειρωνεία της αγίας αμερικανικής οικογένειας, αλλά και της σύγχρονης μιντιακή κουλτούρας που διψά για εγκληματίες και εγκλήματα της διπλανής πόρτας. 

I Killed My Mother (2009), του Ξαβιέ Ντολάν

Μην πάει το μυαλό σε μητροκτονίες και σπλάτερ αισθητική, καμία σχέση. Το αυτάρεσκο κακομαθημένο παιδί του σύγχρονου γαλλόφωνου σινεμά υμνεί τον άρρηκτο δεσμό υιού και μάνας, μέσα από ένα πλέγμα συγκρούσεων και εντάσεων. Με αυθεντικά συγκινητικές χαμηλόφωνες στιγμές να τρυπώνουν από το πουθενά σε ένα σκηνικό ντελιριακού πανικού.

Mamma Roma (1962), του Πιερ Πάολο Παζολίνι

Η Άννα Μανιάνι είναι η απόλυτη δωρική φιγούρα που ενσαρκώνει την έννοια της μάνας, αποτυπώνοντας την αρχέγονη δύναμη ενός ρόλου και μιας αποστολής που δίνει καύσιμο στην ανθρωπότητα. Χριστιανική αλληγορία και κοινωνικός ρεαλισμός διαπλέκονται στην τραχιά και αφτιασίδωτη παζολινική ματιά.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑