Reviews The Social Network

13 Ιανουαρίου 2012 |

0

The Social Network

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ

Παίζουν: Τζέσε Άιζενμπεργκ, Άντριου Γκάρφιλντ, Τζάστιν Τίμπερλέικ

Διάρκεια: 120′

Με πρώτη ύλη το βιβλίο του Μπεν Μέζριτς (Ben Mezrich), με τον μακροσκελέστατο τίτλο «The accidental billionaires: the founding of Facebook, a tale of sex, money, genius and betrayal», ο απολαυστικός Ντέιβιντ Φίντσερ καταπιάνεται, σε πρώτο επίπεδο τουλάχιστον, με τον ιδρυτή του Facebook και νεότερο ever δισεκατομμυριούχο, Μαρκ Ζάκερμπεργκ. Σε δεύτερο επίπεδο, τα γνώριμα μυστικά συστατικά της σκηνοθετικής του συνταγής. Οι αλληγορίες, η έμφαση στις ψυχώσεις, οι αληθινές εικόνες που κρύβονται και καμουφλάρονται από ένα ευρύτερο και παραπλανητικό τοπίο, η ξαφνική γιγάντωση που κατεδαφίζεται πάντα με πάταγο. Όλα πασπαλισμένα με δεξιοτεχνία αβίαστη και φυσική που εξασφαλίζει την επιτυχία σε ένα εγχείρημα εξόχως πολύπλοκο. Να πει κανείς τα πολύπλοκα πράγματα με τρόπο απλό.

Ο Φίντσερ λοιπόν, ξεκινά την περιπλάνησή του ορμώμενος από μία αληθινή ιστορία, από μία σύγχρονη πραγματικότητα που μετέβαλε (;) την αντίληψη και τα δεδομένα περί φιλίας, επικοινωνίας και ιδιωτικότητας. Ο προορισμός του όμως τοποθετείται πολύ μακρύτερα, πολύ βαθύτερα από τον επιφανειακό εντυπωσιασμό, μακριά από κοινότυπες διεγερτικές εξάρσεις ή γεγονοτικά δέλεαρ. Ο πρωτογενής αγώνας για ανέλιξη από οποιοδήποτε είδους κοινωνικό περιθώριο, το οποίο κάθε φορά ορίζεται από τα όρια του χαρτογραφημένου μικρόκοσμου (οι σπασίκλες του Χάρβαρντ επί παραδείγματι, οι οποίοι ανά στιγμές ενδέχεται να πείθουν τους εαυτούς τους ότι είναι περισσότερο απόκληροι και από τους κατοίκους των παρισινών προαστίων). Η έπαρση της ηγεσίας και της καταξίωσης, οι «προβλεπόμενες απώλειες», οι φοβίες που ποτέ δεν αιχμαλωτίζονται καθότι άυλες και πανταχού παρούσες.

Υπεράνω όλων όμως, η κορυφή της πυραμίδας των εμμονών του Φίντσερ, η ίδια η εθιστική οσμή της εμμονής. Η εκ προοιμίου καταδικασμένη σύγκρουση, αποτέλεσμα μίας ρήξης μάλλον ψευδαισθησιακής με το αδιαπέραστο τείχος που υψώνουν οι, ανθεκτικές σαν κατσαρίδες σε πυρηνική καταστροφή, εμμονές. Το τελικό απόσταγμα που προκύπτει σε κάθε παρόμοια «φιντσερική» αναμέτρηση είναι ένα μετέωρο βήμα στο κενό. Μία αβεβαιότητα για την τελική έκβαση, μία πλήρης αδυναμία διατύπωσης εναλλακτικών προτάσεων ή εξεύρεσης λύσεων. Μία αμηχανία, όχι ακριβώς μπροστά στο φάσμα της ήττας αλλά ενώπιον της αμφιβολίας αν διεξήχθη ποτέ μάχη.

Μία μικρή αναδρομή στο σύμπαν των ηρώων του Φίντσερ θα μας επιτρέψει να ψηλαφίσουμε τις ομοιότητες, να αφουγκραστούμε την κοινή ηχώ. Στο «Fight Club», ο Τζακ, αφότου πρώτα αναμετρηθεί εξαντλητικά με τον Τάιλερ Ντέρντεν, θα πιάσει τρυφερά το χέρι της Μάρλα και θα παρακολουθήσει από προνομιακή VIP θέση τις εκρήξεις του μυαλού του, αδυνατώντας έστω και να φανταστεί πως θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα. Στο «Zodiac», ας θυμηθούμε το ανατριχιαστικό βλέμμα κενότητας του Ρόμπερτ όταν εν τέλει αντικρίζει το αντικείμενο της ιδεοληψίας του, καθώς και την τσακισμένη του απόσυρση όταν φτάνει στο τέλος του, επώδυνου και γεμάτου τραύματα, ταξιδιού του. Όσο για τη δική μας, ομολογουμένως πιο ανάλαφρα δοσμένη, περίπτωση; Σε μία αίθουσα δικαστικής διαμάχης, σκοπίμως λουσμένη από μία αποστειρωμένη αίσθηση νοσοκομείου, το τελικό πόρισμα πιστοποιεί πως ο σαρωτικός φόβος της ανθρώπινης μοναξιάς δεν γιατρεύεται ούτε από μία τονωτική ένεση εκατομμυρίων «φιλων».

 




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest