Reviews Nostalghia

29 Δεκεμβρίου 2019 |

0

Nostalghia

Σκηνοθεσία: Αντρέι Ταρκόφσκι

Παίζουν: Όλεγκ Γιανκόφσκι, Έρλαντ Γιόζεφσον, Ντομιτσιάνα Τζορντάνο, Ντέλια Μποκάρντο

Διάρκεια: 125′

Μεταφρασμένος τίτλος: «Νοσταλγία»

Κάνουμε συχνά κατάχρηση της λέξης «ποιητής» όταν αναφερόμαστε σε (σπουδαίους, έστω) σκηνοθέτες. Ταινίες «ποιητικές» υπάρχουν πολλές, ταινίες-ποιήματα, όμως, σαν του μεγάλου λυρικού Αντρέι Ταρκόφσκι, πόσοι στ’ αλήθεια μπορούν να περηφανευτούν ότι έφτιαξαν; Το να προσδώσεις μια κάποια ποιητική ποιότητα στην ταινία σου, (φαίνεται ότι) δεν είναι δύσκολο. Βλέπουμε συχνά, άλλωστε, με πόσο μεγάλη ευκολία βαφτίζεται «ποιητικό» ό,τι δπροξενεί μια αόριστη συγκίνηση, χωρίς κατ’ ανάγκα να φτάνει στα επίπεδα της ανατριχίλας. Κάποτε, όμως, υπήρξε ένας θεόρατος Αντρέι Ταρκόφσκι, αληθινός ποιητής των κινούμενων εικόνων, πνεύμα ανήσυχο, ψυχή φλεγόμενη, καρδιά μέχρι πάνω ξέχειλη απ’ την επιθυμία να μιλήσει για αισθήματα και συγκινήσεις, που μόνο ποιητικά μπορούσαν να εκφραστούν.

Nostalgia 2

Η αριστουργηματική Νοσταλγία, είναι ένας ακόμα ποιητικός ύμνος του σπουδαίου Ρώσου κινηματογραφιστή στην Πίστη. Κι αν είσαι άθεος, ίσως παρασυρθείς ευκολότερα απ’ αυτό το φλεγόμενο όραμα, αυτή την ένθεη ματιά. Γιατί ο Ταρκόφσκι δεν είναι ένας ανάλγητος θεοσεβούμενος που διακηρύσσει δόγματα και επιδίδεται σε ενοχλητικές κατηχήσεις, αλλά ένας ανήσυχος διανοούμενος που δονείται ολόκληρος απ’ το πάθος της υπερβατικής πλήρωσης, της ένωσης του πεπερασμένου με το άπειρο, του θνητού με το αθάνατο.

Μοιάζει να εμπνέεται από τα λόγια του Δανού υπαρξιστή (και επίσης φανατικού χριστιανού), Σόρεν Κίργκεγκαρντ που γράφει στο Φόβος και Τρόμος: «Ο έρωτας έχει τους ιεροφάντες του ανάμεσα στους ποιητές, και κάποτε θ’ ακούσεις και καμιά φωνή που θα ξέρει πώς να τον τιμήσει: όμως ούτε λέξη δε θ’ ακούσεις για την πίστη. Άραγε, ποιος θα βρεθεί να μιλήσει προς τιμήν αυτού του πάθους;». Σε ό,τι αφορά την έβδομη τέχνη λοιπόν, θα μιλήσει ο Ταρκόφσκι.

Nostalgia 5

Όλη η Νοσταλγία είναι μια περιπέτεια του πνεύματος που σε τίποτα δε θυμίζει τις γραμμικές δομές της παραδοσιακής δραματουργίας. Η κάμερα του Ταρκόφσκι ιχνηλατεί την ψυχή, τα μεταρσιωτικά, βουτηγμένα στη σέπια και την υγρασία κάδρα του (το νερό: σταθερό ταρκοφσκικό σύμβολο, υπενθύμιση της κοινής καταγωγής όλων των πραγμάτων για τους προσωκρατικούς) αναπαριστούν γλαφυρότατα τις ελλειπτικές κινήσεις της μνήμης, τα θραύσματα του ονείρου, τις συνθέσεις της φαντασίας, ολόκληρη την εσωτερική ζωή καθώς ξετυλίγεται σπαρασσόμενη από τη λαχτάρα της αιωνιότητας.

Κι αν μια πράξη που φαινομενικά στερείται νοήματος, όπως το να διατηρήσεις τη φλόγα ενός κεριού αναμμένη διασχίζοντας μια μικρή απόσταση, μοιάζει με την επιτομή της θρησκευτικής εμπειρίας, η μεταφυσική του Ταρκόφσκι δεν είναι τελικά αυτή του χριστιανού αλλά εκείνη του καλλιτέχνη, που μεγαλόψυχα εξουσιοδοτεί τα παιδιά, τους ποιητές και τους τρελούς να σώσουν αυτόν τον –αιώνες τώρα- θνήσκοντα κόσμο.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιάννης Σμοΐλης

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest