Reviews The Master

4 Ιανουαρίου 2013 |

0

The Master

Σκηνοθεσία: Πολ Τόμας Άντερσον

Παίζουν: Χόακιν Φίνιξ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Έιμι Άνταμς

Διάρκεια: 144’

Ο Πολ Τόμας Άντερσον, στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, έχει τρία βασικά σημεία αναφοράς, με κυριότερο εξ αυτών τη ζωή του ιδρυτή της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας, Λαφαγιέτ Ρον Χάμπαρντ. Μέσα από μία περσόνα που παραπέμπει στον Χάμπαρντ, η ταινία αναπλάθει τα πρώτα βήματα αυτης της θρησκευτικής οργάνωσης που κινείται στα όρια της αίρεσης και έχει σαγηνεύσει πολλούς αστέρες της σόουμπιζ, όπως τους Τομ Κρουζ και Τζον Τραβόλτα.

Οι περαιτέρω πηγές έμπνευσης του Άντερσον ήταν οι εξής δύο: α) οι ιστορίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που άκουγε από τον τον ηθοποιό Τζέισον Ρόμπαρντς στο πλατό της ταινίας Μανόλια (Magnolia, 1999) και β) ο βίος του Τζον Στάινμπεκ, συγγραφέα των διάσημων μυθιστορημάτων Τα σταφύλια της οργής και Άνθρωποι και ποντίκια. Όπως και να έχει όμως, η ουσία είναι μία. Το ασύλληπτο εύρος του The Master ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια της γέννησης της Σαϊεντολογίας ή οποιασδήποτε άλλης παραπομπής και εκτείνεται πολύ μακρύτερα.

the-master-2

Οι μεγαλεπήβολες διαστάσεις δεν είναι κάτι καινούργιο ή συμπτωματικό στον κινηματογραφικό κόσμο του Άντερσον, ο οποιός αρέσκεται στο να φτιάχνει bigger than life cinema. Μία μέθοδος, τα σύνθετα μωσαϊκά χαρακτήρων που κρύβουν μέσα τους αμέτρητα νοήματα, όπως στο Μανόλια και το Ξέφρενες νύχτες (Boogie Nights, 1997). Δεύτερη μέθοδος, μία επικής χροιάς ιστορία ενός μεμονωμένου ανθρώπου που λειτουργεί ως μεγαλειώδης παραβολή, όπως στο Θα χυθεί αίμα (There Will Be Blood, 2007). Με άλλα λόγια, ο Άντερσον δείχνει να έχει συνεχώς κατά νου να χωρέσει έναν ολόκληρο ωκεανό σε ένα μπουκάλι, επιδίωξη που θα έμοιαζε με ύβρη για κάποιον ατάλαντο ή μέτριο σκηνοθέτη. Στην περίπτωσή μας όμως, το ταλέντο κάθε άλλο παρά απόν μπορεί να θεωρηθεί. Κάθε άλλο, πραγματικά.

the-master

Όπως προείπαμε, το θέμα της ταινίας μονάχα σε πρώτο και επιφανειακό επίπεδο σχετίζεται με τη Σαϊεντολογία. Επί της ουσίας, ο Άντερσον εστιάζει στο πλέγμα σχέσεων μεταξύ δύο ανδρών, τις οποίες και ξεψαχνίζει μέχρι τελικής πτώσεως. Βασικότερη συνιστώσα η διττή μορφή που λαμβάνει κάθε δίπολο εξάρτησης. Από τη μία, έχουμε μια χαμένη ψυχή σε ένα κόσμο ευδαιμονίας και ευφορίας. Ένας βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν επιστρέφει ως ήρωας, αλλά αντιθέτως σέρνεται τσακισμένος, δυσλειτουργικός, αποκαμωμένος. Γεμάτος σεξουαλικά απωθημένα και με εκρήξεις βίας όταν τα πράγματα ζορίζουν. Με μόνιμη δίοδο φυγής το αλκοολούχο πυραυλοκίνητο ελιξήριο που κατασκευάζει. Από την άλλη, ένας προικισμένος αερολόγος που ταίζει φούμαρα που καταπίνονται αμάσητα από αφελείς. Ένας οπορτουνιστής που θα προχωρήσει όσο τον παίρνει ο δρόμος. Ένας ψεύτης που εξουσιάζει με το χαμόγελο και την πειθώ.

the-master-3

Ο ισχυρός της υπόθεσης ασκεί την αναμενόμενη γοητεία στον αδύναμο της ιστορίας. Υποκατάστατο πατρικής φιγούρας. Επιφορτισμένος με ρόλο καθοδηγητή και μέντορα. Ένας αυτοσχέδιος Θεός που ορίζει τη ζωή του πιο πιστού του προφήτη. Η εξάρτηση όμως δεν είναι (σχεδόν) ποτέ μονόπλευρη. Ο εξουσιαστής έχει κι αυτός εξίσου ανάγκη τον εξουσιαζόμενο. Ως πειραματόζωο. Ως υπάκουο και πειθήνιο στρατιώτη. Ως πηγή επιβεβαίωσης της εξουσίας. Μία σχέση που αγγίζει τα άκρα όρια του ερωτισμού, ακόμη και χωρίς το σαρκικό σκέλος. Δύο ερμηνείες που είναι σχεδόν αδύνατο να μην συναρπάσουν, με τον Γιόακιν Φίνιξ να καθηλώνει μέσα από το οτιδήποτε κι αν κάνει επί της οθόνης.

Μέσα από το βλέμμα έκπληκτου πρωτόπλαστου που φορά όταν πασχίζει να κατανοήσει κουβέντες και καταστάσεις που τον ξεπερνούν. Μέσα από τα συνεχή καμπουριάσματα της πλάτης του, σαν να είναι έτοιμος να μπατάρει και βυθιστεί. Οι σκηνές αντιπαραβολής των δύο πρωταγωνιστών αποπνέουν ένωση και απόσχιση την ίδια στιγμή, μία νοσηρή και βαθιά προβληματική αγάπη, που μπορεί να γίνει αντιληπτή μονάχα εντος στο πλαίσιο ενός κόσμου συγκεχυμένου, απορρυθμισμένου, ξέχειλου από απορία και δυσλειτουργία.

the-master-4

Το ευρύτερο πάντως κάδρο που φιλοτεχνεί ο Άντερσον δεν εξαντλείται στις διακυμάνσεις και την ποικιλία των σχέσεων μεταξύ των δύο ανδρών. Όπως και στο Θα χυθεί αίμα, ο Άντερσον παραδίδει ταχύρρυθμα μαθήματα αιχμηρής αμερικάνικης ιστορίας. Αυτή τη φορά, ρίχνει το φως του προβολέα σε μία περίοδο υπεράνω πάσης (αμερικάνικης) υποψίας. Μια περίοδο στολισμένη με τα πιο φωτεινά και χαρούμενα χρωματάκια, στην οποία ο Άντερσον ψάχνει τις πιο σκοτεινές της γωνίες. Η μεταπολεμική εποχή του baby boom και της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης δεν είχε μόνο χούλα χουπ, ροκ ‘ν’ ρολ και κομψά φορέματα. Είχε και παράπλευρες απώλειες (Φίνιξ), είχε και επαγγελματίες απατεώνες (Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν).

Κυρίως, όμως, είχε άπλετο χώρο και πλέονασμα διάθεσης για πολλά και διάφορα. Χώρο για ένα φαφλατά παραμυθά που θα μπορούσε στα πεταχτά να φτιάξει μία θρησκεία, να στρατολογήσει πιστούς, να γίνει μεγάλος και τρανός με μόνα του όπλα ένα πολλά υποσχόμενο αέρα κοπανιστό και την περιρρέουσα αφέλεια. Διάθεση για μία απελπισμένη καρδιά που δεν μπορεί να βρει καταφύγιο πουθενά και είναι ικανή να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει για ένα «σκοπό» (μπάι δε γουέη, κάκιστη η μετάφραση του «the Cause» ως «η Υπόθεση») που δεν τον καταλαβαίνει ούτε στο ελάχιστο

Και το τρεϊλεράκι μααααας…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑