Reviews Good Morning, Vietnam

11 Αυγούστου 2019 |

0

Good Morning, Vietnam

Σκηνοθεσία: Μπάρι Λέβινσον

Παίζουν: Ρόμπιν Γουίλιαμς, Φόρεστ Γουίτακερ, Τουνγκ Ταν Τραν, Τσιντάρα Σουκαπατάν

Διάρκεια: 121′

Το Καλημέρα, Βιετνάμ (1988) του Μπάρι Λέβινσον, παρά τον τίτλο του, είναι μάλλον μια ταινία λιγότερο για τον Πόλεμο του Βιετνάμ και τη φρίκη του πολέμου γενικότερα, και περισσότερο μια ταινία για την αδήριτη και εγγενή ανθρώπινη ανάγκη για γέλιο, για την κραυγαλέα στιγμή όπου το γέλιο πνίγεται από την ασχήμια ενός κόσμου που θα μπορούσε να είναι πανέμορφος (όπως στο άσμα του Λούις Άρμστρονγκ) και -υπεράνω όλων- για τον φόβο απέναντι στη σφυρηλάτηση μιας ταυτότητας, όποιο πρόσημο ή χρωματισμό κι αν λάβει αυτή. Όλα τα παραπάνω με όχημα και οδηγό μια ιστορία εξανθρωπισμού ενός υπερταλαντούχου και ντελιριακού χαμαιλέοντα, ο οποίος σταδιακά αποκτά θέση και βλέμμα σε έναν αδυσώπητο, αλλά πάντα όμορφο, κόσμο, μαθαίνοντας να επικοινωνεί με τους ανθρώπους και όχι να τους αντιμετωπίζει ως ένα ατελείωτο κοινό.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες στη φιλμογραφία του Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει στο Good Morning, Vietnam, τουλάχιστον όπως μας παρουσιάζεται αρχικά στην ταινία, είναι τάλε κουάλε με τον ηθοποιό που τον υποδύεται. Ο DJ/ραδιοφωνικός stand up comedian Έιντριαν Κρονάουερ είναι ένα λεκτικό μυδραλιοβόλο, του οποίου η ταχύτητα στην ομιλία υπολείπεται μονάχα του ιλιγγιώδους ρυθμού με τον οποίο σκαρώνει λογοπαίγνια, αστεία, ανέκδοτα, σκετσάκια, μιμήσεις και φάρσες. Ο Λέβινσον σοφά και σκοπίμως δεν μας παρέχει καμία πληροφορία για το παρελθόν του κεντρικού του ήρωα.

Δεν γνωρίζουμε τις σκέψεις, τις απόψεις, τα όνειρα και τους φόβους του, αγνοούμε το οικογενειακό του στάτους, δεν έχουμε ιδέα με τι ακριβώς καταπιανόταν πριν προσγειωθεί ο πόλεμος στη ζωή του. Ο Κρονάουερ -όπως άλλωστε έπραττε σε ολόκληρη τη ζωή του και ο ίδιος ο Γουίλιαμς, σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα- θωρακίζεται πίσω από χιούμορ, υπόκειται σε πολλαπλές μεταμορφώσεις, ξορκίζει τον κόσμο και τη βία πίσω από τη μάσκα του αστείου και του ασόβαρου, καλύπτει την ανασφάλειά του απέναντι στο ανθρώπινο άγγιγμα πίσω από ένα μανδύα παραληρηματικής γοητείας και ξεκαρδιστικής χάρης.

Το ακατέργαστο κρεσέντο του Γουίλιαμς –σύμφωνα με τον Λέβινσον, σχεδόν όλες οι σκηνές των απνευστί μονολόγων του Γουίλιαμς είναι προϊόν ατόφιου και μεγαλοφυούς αυτοσχεδιασμού- τούτη τη φορά δεν δίνει χρώμα, όγκο και υπόσταση σε ένα χαρακτήρα-tabula rasa, αλλά έρχεται να κλειδώσει σε έναν χαρακτήρα που λειτουργεί σχεδόν ως είδωλο που αχνοφαίνεται στον καθρέφτη. Ο χαρακτήρας του Κρονάουερ είναι αποστασιοποιημένος από τα όσα τον περιβάλλουν, σχεδόν σαν να έχει πείσει τον εαυτό του πως η πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προπέτασμα καπνού, μια βιτρίνα κι ένα παλκοσένικο όπου άπαντες ποζάρουν και θεατρινίζουν.

Όταν βρίσκεται σε μια πραγματικά επικίνδυνη κατάσταση, μόνος κι αβοήθητος σε μια περιοχή που ελέγχεται από τους Βιετκόνγκ, στρέφεται και πάλι στη μόνη του άμυνα, το γέλιο, απευθυνόμενος ελλείψει διαθέσιμου κοινού στη βιετναμέζικη ζούγκλα. Όταν συναντά ένα ντόπιο κορίτσι που του μαγνητίζει το βλέμμα με την πρώτη ματιά, την βομβαρδίζει με αστεία παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν καταλαβαίνει γρι αγγλικά. Στον δικό του περιχαρακωμένο μικρόκοσμο, δεν υπάρχει άλλη μέθοδος, δεν υφίσταται άλλος τρόπος.

Σταδιακά, όμως, η ζωή (και ο θάνατος) θα βρουν τον τρόπο να αφήσουν το στίγμα στην καρδιά και το μυαλό ενός αμετανόητου γελωτοποιού, ο οποίος θα ωριμάσει μέσα από τη σταθερά κι αμετάβλητη ανά τους αιώνες διαδικασία: την έλευση του πόνου και την ανάληψη ευθυνών για τις επιλογές μας. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο εντοπίζεται και η ομορφιά στην ερμηνεία του Ρόμπιν Γουίλιαμς και όχι στην επίδειξη της αδιανόητης κωμικής βιρτουοζιτέ που είχε προηγηθεί.

Ο Γουίλιαμς περνά από την έκσταση στην εσωτερικότητα μειλίχια και αβίαστα, αντικαθιστώντας το σπινθηροβόλο βλέμμα του κενού με τη βουβή έκφραση της οδύνης, της περισυλλογής και της σιγουριάς ενός ανθρώπου που είναι πλέον εξοπλισμένος με τη δική του φωνή. Ο Έιντριαν Κρονάουερ βιώνει πλέον διαφορετικά κάθε αστείο που ξεστομίζει. Διότι πλέον διαθέτει και την εναλλακτική της σιωπής στο ρεπερτόριό του.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest