Get Carter

Σκηνοθεσία: Μάικ Χότζες

Παίζουν: Μάικλ Κέιν, Τζον Όσμπορν, Μπριτ Έκλαντ, Ίαν Χέντρι, Τέρενς Ρίγκμπι

Διάρκεια: 112’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Συλλάβετε τον Κάρτερ»

Ο Τζακ Κάρτερ είναι ένας διαβόητος γκάνγκστερ που ζει στο Λονδίνο. Θα γυρίσει όμως στη γενέτειρά του, το Νιουκάστλ, διότι έχει κάποιους λογαριασμούς να τακτοποιήσει. Η επίσημη εκδοχή για τον θάνατο του αδερφού του είναι ότι έχασε τον έλεγχο του αμαξιού που οδηγούσε, επειδή βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ. Ο Κάρτερ είναι χρόνια στο κουρμπέτι και καταλαβαίνει πότε τον ταΐζουν φούμαρα. Θα πάρει το τρένο, θα γυρίσει στα παλιά λημέρια και δεν θα ξεκουμπιστεί από εκεί αν δεν τους θάψει όλους στο χώμα.

Ο εκδικητής μας δεν είναι φειδωλός στον πόνο που προκαλεί. Δεν έχει ιδιαίτερες ηθικές αναστολές. Δεν σκαμπάζει από απειλές και θα κάνει ό,τι χρειαστεί. Ίσως και κάτι παραπάνω. Υπεράνω όλων η εκδίκηση σε ένα παιχνίδι, όπου οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν για τη διαστροφή και την ασυδοσία τους, αλλά κυρίως, η εκδίκηση πάνω απ’ όλα, σε ένα παιχνίδι (που όπως κάθε παιχνίδι που σέβεται τον εαυτό του) πρέπει πάση θυσία όχι ακριβώς να οδηγήσει σε νίκη -ιδίως ο παιχνιδότοπος είναι μια δίνη αναπόδραστης θλίψης, όπου η νίκη δεν ευαγγελίζεται καμία ευτυχία ή λύτρωση- αλλά να παιχτεί με πάθος και μανία μέχρι τέλους.

Ο Τζακ Κάρτερ φοράει καμπαρντίνα, έχει ένα βλέμμα και μία καρδιά από γυαλί, και είναι ακαταμάχητα γοητευτικός. Διαβάζει, σχεδόν ρεμβάζοντας, το Αντίο, γλυκιά μου, του Ρέιμοντ Τσάντλερ και είναι θαρρείς βγαλμένος από τις σελίδες του. Εξυπακούεται ότι δεν επιτρέπει στον εαυτό του συναισθηματισμούς ή αδυναμίες. Έχει ένα αδιαπέραστο ανέκφραστο βλέμμα και είναι απόλυτα προσηλωμένος στον στόχο του. Αν δεν είσαι ολότελα αθώος, είσαι αναπόφευκτα ένοχος, σύμφωνα με το σύστημα αξιών του. Δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολίες και ελαφρυντικά, όσοι δεν είναι μαζί του είναι εναντίον του. Ακόμη και αυτοί που είναι μαζί του πάντως, δεν θα λάβουν τίποτα περισσότερο από 2-3 συγκαταβατικές κουβέντες, ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία και σαρκασμό, λίγα χαρτονομίσματα για τον κόπο τους. Ο Κάρτερ απειλεί τσίτσιδος με ένα δίκανο, σε κοινή θέα, εν μέσω παρέλασης.

Ενδέχεται, επίσης, να τον κατηγορήσετε για μισογυνισμό, καθώς αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, τις χρησιμοποιεί, τις απειλεί και τις αποπλανεί ως δολώματα και δεκανίκια, τις ξεφορτώνεται αν το κρίνει απαραίτητο. Όχι, οι γυναίκες δεν είναι όμορφα πλάσματα στο σύμπαν του Κάρτερ. Είναι ποταπές, χειραγωγήσιμες και έρμαια της ηδονής. Κι οι άντρες, όμως, σάμπως αυτοί είναι καλύτεροι σε αυτό τον ποταπό κόσμο; Είναι διπρόσωποι, δόλιοι, χειραγωγήσιμοι, κουρελιάζουν την τιμή τους, ξεπουλάνε τους κώδικές τους. Ο Κάρτερ είναι ολίγον μισογύνης και μισάνθρωπος, επειδή πάνω απ’ όλα σιχαίνεται τον εαυτό του, τα όσα έχει κάνει, τα όσα οφείλει ακόμη να πράξει. Σκοτώνει ασύστολα και σκοτώνει με όλους τους πιθανούς τρόπους. Με περίστροφο, με στιλέτο, με ένεση, ρίχνοντας στο κενό, ακόμη και κατά λάθος. Θα πάρει τον χρόνο του, θα μάθει όλα όσα πρέπει να ξέρει, θα βρει την κατάλληλη στιγμή και θα κλείσει την υπόθεση.

Πού γίνονται όλα αυτά; Όπως προείπαμε, στο Νιουκάστλ, το οποίο πρωταγωνιστεί κι αυτό στην ταινία. Με τα μονότονα τούβλινα σπίτια του. Με τις pubs, όπου οι βαριεστημένοι κάτοικοί του πνίγουν μία αφόρητη αίσθηση κενού. Με τις καμινάδες που φουμάρουν ασταμάτητα. Με τα γιαπιά, τις αποβάθρες, τις λάσπες, τον γκρίζο ουρανό, τα άσχημα μοτέλ. Με έναν υπόκοσμο βυθισμένο στην ψυχική και σωματική σαπίλα. Ο κύκλος θα κλείσει όπως άνοιξε.

Με ένα πτώμα στη θάλασσα και τη νεκροψία να δείχνει μέθη. Μία εκδίκηση βγαλμένη από εκείνη την εφιαλτική παραζάλη των 70s που έθαψε τα λουλούδια στην πίσω αυλή και βγήκε παγανιά με το φτυάρι για να πάρει κεφάλια. Μία ταινία που διαθέτει τον πιο ευφάνταστο ίσως χαρακτηρισμό για ανθρώπινα μάτια στην ιστορία του σινεμά. Σας προκαλώ να μου βρείτε μια ικανοποιητική απόδοση στα ελληνικά για το Pissholes in the snow...




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑