Επιφάνειες
Η Θεσσαλονικιά Μελίνα Λουκανίδου, μετά τη Χίμαιρα και τη Φωτοευαισθησία που προηγήθηκαν, μένει πιστή στη θεματική της. Δηλαδή στην ανάδειξη όσων κρύβονται κάτω από τις φαινομενικά ήρεμες επιφάνειες. Στρωτή η σκηνοθεσία, ιδανική η φωτογραφία, πειστικές οι ερμηνείες σ’ ένα φιλμ που έχει στο κέντρο της αφήγησης ένα ερωτευμένο ζευγάρι, το οποίο συντηρεί τον έρωτά του μέσα από παιχνίδια τύπου truth or dare. Κάτω από τα γαλήνια νερά της θάλασσας όμως, ή κάτω από την άμμο, βρίσκονται πράγματα που στ’ αλήθεια απαιτούν θάρρος για να ειπωθούν. Μια σπίθα ενός αναπτήρα αρκεί για να ξανανάψει το παρελθόν. Τότε, απαγορεύεται η κατάδυση σ’ αυτό, επιβάλλεται για το καλό της ζωής σου απλώς να επιπλέεις, να συμβιβαστείς βουβά, χωρίς επικίνδυνες ερωταπαντήσεις, όπως φανερώνει το φινάλε…
Μεγάλη Παρασκευή
Η Μαρίνα Δανέζη, ο Τάσος Κορωνάκης και η Laika είναι στην παραγωγή ενός έξοχου animation, που μας μεταφέρει στην τραγική δεκαετία του ’40. Από την ιταλική κατοχή του 1941 έως τη γερμανική του 1944, η απόσταση υπήρξε μεγάλη. Μια απόσταση που καθρεφτίζεται και στη φρικτή εκτέλεση 120 αντιστασιακών στο Αγρίνιο, Ελλήνων κατά βάση, αλλά και δύο Ιταλών ανάμεσά τους. Η παιδική αθωότητα αναμειγνύεται με την ιστορική μνήμη, το αντίστοιχο ψυχικό τραύμα με το εθνικό, η κόκκινη παπαρούνα με το κόκκινο αίμα. Όταν η κορύφωση του θρησκευτικού πένθους δένει με τα δάκρυα για τα θύματα μιας ακόμα θηριωδίας των κατακτητών και τα λουλούδια –σύμβολα της άνοιξης– καταλήγουν να σημαδεύουν ανοιχτούς λάκκους για τους νεκρούς… τότε αυθόρμητα με το πανέμορφο ταινιάκι της Λουκίας Τζωρτζοπούλου έρχονται στο νου του γράφοντα οι αριστουργηματικές συνεργασίες Γκάτσου-Ξαρχάκου-Μοσχολιού στα Νυν και αεί και φυσικά Μεγάλη Παρασκευή. Κι ας μην ακούγονται στο φιλμ!
Starflyer
Λούνα παρκ. Ένας πολύ ψηλός πύργος, με καρέκλες που περιστρέφονται και προκαλούν έκκριση αδρεναλίνης. Ο ορισμός της διασκέδασης. Ή μήπως του τρόμου; Ένα love story αλλιώτικο, το δεύτερο βαμπιρικό στη φετινή Δράμα, ξανά σε queer μορφή. Ήδη προβληθείσα στο φεστιβάλ του Παλμ Σπρινγκς, η ταινία της Μαρίας Χατζάκου είναι λίγο διαδικασία μύησης κι άλλο τόσο κλείσιμο ματιού στη διαφορετικότητα. Να την αποδεχθείς, να αφεθείς στα ένστικτά σου, να μην καταπνίγεις τις επιθυμίες σου είναι η συμβουλή μιας δουλειάς καλοφτιαγμένης, που θέλει να πριμοδοτήσει ξεκάθαρα τη γυναικεία χειραφέτηση. Women (in love with each other) have the power.
Sisters
Η πρώτη από τις δύο δουλειές σε παραγωγή Innerwave, που έκλεισαν τη χθεσινή νύχτα. Αμφότερες αξιόλογες, αν μη τι άλλο! Εδώ δυο παιδούλες ξεκινούν ένα φαινομενικά ανέμελο οδοιπορικό στην Αθήνα. Τον προορισμό τον γνωρίζει μόνο η μεγάλη από τις δύο αδελφές. Περπατούν, τρέχουν, παίζουν, προσπαθούν χέρι χέρι να τα περάσουν όλα μέσα στο άπλετο φως της ημέρας (και της νιότης τους). Ωστόσο, το δρομολόγιο θα ολοκληρωθεί μόνο τη νύχτα, στο σκοτάδι, εκεί και τότε που θα συναντήσουν τις πικρές αλήθειες του κόσμου των μεγάλων. Η προσγείωση από το κοριτσίστικο ροζ στο κλινικό λευκό θα έρθει, σε ένα φιλμ με παιδιά, αλλά όχι παιδιάστικο, με μικρές πρωταγωνίστριες που –επιτέλους για το σινεμά μας!– μοιάζουν φυσικές, κάτι για το οποίο χειροκροτούμε τις ίδιες και τη δημιουργό Μαριάννα Μποζαντζόγλου.
The Great Organ
Η δεύτερη παρουσία της Innerwave. Ο Μιχάλης Κίμωνας δεν μας είχε ενθουσιάσει με το Kiddo, το ομολογούμε. Μαζί με τη Ρωξάνη Κριμίζη έφτασαν φέτος τον Ιανουάριο έως τη μεγαλύτερη διεθνή μικρομηκάδικη γιορτή, το Κλερμόν Φεράν. Με δυο απροσάρμοστους ήρωες, έναν νεαρό αυτιστικό και μια κοπέλα με σύνδρομο Τουρέτ. Με φωτεινή εξαίρεση μια δασκάλα, κανείς δεν μοιάζει να τους καταλαβαίνει. Μόνο τα… μηχανήματα είναι φίλοι τους, για τους άλλους σαν να μην υπάρχουν. Πώς να επιζήσεις σε μια εχθρική κοινωνία; Με τον έρωτα, τη δύναμή του, αλλά και με τη βοήθεια ενός ματιού (θεϊκού;) που βλέπει τα πάντα και ίσως σε τραβήξει μακριά, σου δώσει διαφυγή σε άλλα σύμπαντα. Λειτουργική η μεγάλη διάρκεια, δεν κουράζει, αντίθετα παρέχει την απαραίτητη πληροφορία για να συνθέσουμε αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον μέγα…
