Οι ταινίες της δεύτερης ημέρας (7/9) στο Εθνικό Διαγωνιστικό τμήμα του 49ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Το κερί
Τρία χρόνια μετά τη νίκη της Αρκουδότρυπας και ένα αφότου η αντίστοιχη μεγάλου μήκους, που συν-σκηνοθέτησε με τον Στέργιο Ντινόπουλο, βγήκε με επιτυχία στις αίθουσες, η Χρυσιάννα Παπαδάκη επιστρέφει στη Δράμα με μια νέα queer δημιουργία. Με σχεδόν ολοκληρωτική την απουσία του ανδρικού φύλου από το φιλμ, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ερωτική ιστορία που κινείται στο χώρο του βαμπιρισμού. Νεαρή κοπέλα, με τη μνήμη να στροβιλίζεται, κολλημένη πάντα σε όσα βίωσε σε μια σύντομη καλοκαιρινή εμπειρία πάθους, ακολουθεί τον δρόμο της καταστροφής (ή της ένταξης) στον χώρο του διαφορετικού. Το σεξ και ο θάνατος, το πέρασμα σε άλλη διάσταση, στο διηνεκές… Μεταφέροντας με καλαίσθητο τρόπο το πεδίο δράσης από το βουκολικό και επαρχιακό στο αστικό και κλειστοφοβικό, η Παπαδάκη αφήνει τις εικόνες της, ντυμένες με έντονο κόκκινο φίλτρο, στο χρώμα του αίματος, να παρασύρουν τον θεατή στην τελετουργία της μύησης. Το κερί, που στην Αρκουδότρυπα σηματοδότησε την καυτή ενδο-εκκλησιαστική σεκάνς, είναι και εδώ καταλυτικό, απαραίτητο για την εξέλιξη της ιστορίας. Και, όπως έπραξε και προ τριετίας, αφήνοντας μια σύντομη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η σκηνοθέτις με το ίδιο τρικ προδίδει (;) τη διάθεσή της να μεταφέρει ξανά μια μικρού μήκους ταινίας στο μεγάλο φορμά.
Αδέσποτοι
Μακράν η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της χθεσινής βραδιάς, οι Αδέσποτοι της Αναστασίας Γκίβαλου, καταγράφει τη στιγμή της κρίσης για μια αγαπημένη παρέα. Τη στιγμή που οι παρόντες μπορεί να γίνουν απόντες, για να θυμηθούμε και το σπουδαίο φιλμ του Νίκου Γραμματικού. Ο στόχος κοινός: η άρνηση στράτευσης, για όλα όσα σηματοδοτούσε, σηματοδοτεί και θα σηματοδοτεί ο στρατός. Δηλαδή την πιο σαφή μορφή ένταξης στο παιχνίδι του ιμπεριαλισμού, την αποδοχή των δεινών που επιφέρουν οι πόλεμοι και την εκπαίδευση για να μπορείς να ανταποκρίνεσαι στα σχετικά κελεύσματα. Η αντιμιλιταριστική ιδεολογία υπηρετείται μέχρι τέλους από κάποιους εκ των τεσσάρων φίλων που μας γνωρίζει η Γκίβαλου, ενώ άλλοι δοκιμάζουν τη στρατηγική του στρίβειν δια του αρραβώνος, δηλαδή του τρελόχαρτου. Είναι το Ι5 συμβατό όμως με τη συνείδηση του αντιρρησία; Επιπλέον, μέχρι πού μπορεί ένα άτομο να αδιαφορήσει για τις επιθυμίες των πιο κοντινών του και της οικογένειάς του; Τα εμπόδια αμέτρητα, πέραν του ιμπεριαλισμού καιροφυλακτεί και ο καπιταλισμός, η ανάγκη διατήρησης και απόκτησης αγαθών που έχουμε βαφτίσει ως αναγκαία. Προσπερνώντας ελαττώματα, που είναι ευδιάκριτα, όπως η υπερβολή στους διαλόγους, μας ευχαριστεί η ειλικρίνεια των προθέσεων στους Αδέσποτους, η λογική της αντίστασης, ακόμη κι όταν μοιάζει ουτοπική, ακόμη κι αν δύσκολα θα την τολμούσαν οι περισσότεροι εξ ημών. Στην τελική, όπως έλεγε και ο Λένον: make love, not war.
Ζωή και κότα
Συγκινητικό το animation της Λευκής Δεριζιώτη, που έχει προϋπηρεσία και ως ενδυματολόγος, κάτι που προσδίδει ομορφιά στα πλάνα της. Ζωή και κότα, ζωή απόλαυση, ζωή χαρισάμενη. Χαρισάμενη, που σημαίνει ωστόσο και ότι κάποιος μας τη χαρίζει. Ο ίδιος που μας την αφαιρεί κάποτε, ανακαλώντας το δώρο αυτό, το μεγαλύτερο από όσα υπάρχουν. Οι φωτογραφίες σβήνουν, η μνήμη του παρελθόντος μαζί τους, όλα καταρρέουν, μαυρίζουν, η ύλη εξαφανίζεται, τα ρούχα μένουν κενά. Αυτή η ώρα που ο χάρος έρχεται να μας απομακρύνει από τον κόσμο που γνωρίσαμε και ζήσαμε, δίνεται ως εικόνα μέσα σε πέντε περίπου λεπτά. Πέντε όμορφα λεπτά.
Ούτε που καυλώσαμε
Πονηρός, προβοκατόρικος ο τίτλος. Ειδικά όταν όσα βλέπουμε αρχίζουν ως ένα παιχνίδι. Σκάκι τυπικά, ερωτικό στη συνέχεια. Ένα παιχνίδι με ρουά ματ κατά παραγγελία, επιδιωκόμενο και από τις δύο πλευρές, τόσο από το αρσενικό όσο και από το θηλυκό, που «ξέρει να χάνει», όπως τονίζει. Το δεύτερο, και πιο ιντελεκτουέλ, παιχνίδι που ακολουθεί έχει να κάνει με τη μονομαχία του μυαλού με τα πιο «αυτόνομα» όργανα. Αυτό που ουσιαστικά διαχωρίζει τον άνθρωπο από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο είναι η ικανότητά του να τιθασεύει τις ορμές του. Να παλεύει να μην υποκύψει το βλέμμα στον πειρασμό. Το βλέμμα του κυνηγού και εκείνο του θηράματος, που καμιά φορά –όπως εδώ– θέλει να είναι τέτοιο. Τι συμβαίνει όμως όταν ένα άλλο ζωντανό εισβάλλει και απαιτεί να έχει κι αυτό λόγο επί του θηλυκού; Μια αναμενόμενη μονομαχία καταλήγει στην ξενέρωτη δήλωση Ούτε που καυλώσαμε, προκειμένου να αποτραπεί η αιματοχυσία. Όμως το αίμα είχε ήδη τρέξει προκαταβολικά, οπότε το θηλυκό παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και διώχνει αμφότερα τα αρσενικά. Τα πρώην και τα επόμενα. Στιλιζαρισμένο, με ιδέες στην κινηματογράφηση, πολύ διαφορετικό από το αμέσως προηγούμενο πόνημά της (Δώσε μου 5 λεπτά), το νέο έργο της Μαρθίλιας Σβάρνα έχει το ενδιαφέρον του, περισσότερο όμως ως άσκηση ύφους.
Το κατά του αλέκτορος
Με τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του, ο Θάνος Τοκάκης φιλοδοξεί να μιλήσει για πολλά. Για την Ελλάδα της δεκαετίας του ’90, που οδήγησε σε εκείνη των μνημονίων. Για την ανατροφή των παιδιών με σκάρτα ιδανικά από τους γονείς τους. Για τα καλογυαλισμένα παπούτσια που μπορεί να κρύβουν βρομερά πόδια. Για το θρησκευτικό στοιχείο που καταδυναστεύει την ίδια την καθημερινότητα. Για τον ανταγωνισμό που δεν γνωρίζει ευγενή άμιλλα, αλλά υπακούει στο «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Για τη νέα μουγκή τάξη πραγμάτων, που τελικά θα συντριβεί κι αυτή. Για όλα αυτά και άλλα, ο Τοκάκης γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί, παίζει. Αλλά ουκ εν τω πολλώ το ευ… Το κινηματογραφικό αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο, το γκροτέσκο ξεπερνά τα όρια, το φιλμ πνίγεται στα ζητούμενά του, αλλά και στην 30λεπτη διάρκειά του…
