Reviews All the President’s Men

18 Αυγούστου 2017 |

0

All the President’s Men

Σκηνοθεσία: Άλαν Τζέι Πάκουλα

Παίζουν: Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Ντάστιν Χόφμαν

Διάρκεια: 138′

Μεταφρασμένος τίτλος: «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου»

Το σκάνδαλο Watergate είναι η σημαντικότερη πληγή της νεότερης αμερικανικής πολιτικής ιστορίας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις εσωτερικές υποθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελώντας παράλληλα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας του 1970. Ο νεοεκλεγείς Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος Νίξον, μαζί με βασικούς του συνεργάτες, ενεπλάκη προσωπικά σε υπόθεση παράνομης παρακολούθησης των κεντρικών γραφείων των Δημοκρατικών.

Ο αμερικανικός λαός ανακάλυψε συγκλονισμένος ότι όλοι οι άνθρωποι του προέδρου, όπως και ο ίδιος, ήταν διεφθαρμένοι και ο Άλαν Πάκουλα κινηματογράφησε τον αγώνα των δημοσιογράφων που ξεσκέπασαν το σκάνδαλο με τον απολύτως αρμόζοντα τρόπο, δημιουργώντας ένα ιερό τοτέμ του αμερικανικού πολιτικού θρίλερ.

Διαθέτοντας δύο από τους μεγαλύτερους -και εξαιρετικά διαφορετικού είδους- σταρ της εποχής σε απόλυτη φόρμα, ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης ακολουθεί το οδοιπορικό των δύο μαχητών της δημοσιογραφίας με απόλυτο σεβασμό εστιάζοντας στα αδιέξοδά τους, καθώς και στην απόλυτη αφοσίωση που επέδειξαν στον αγώνα τους.

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, απαλλαγμένος από το ρόλο του ωραίου, και ο χαμαιλεοντικός Ντάστιν Χόφμαν εμφανίζουν ζηλευτή χημεία και ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες τους χειροπιαστά και γήινα, δίνοντας τον αναγκαίο ηρωικό τόνο, αλλά αποφεύγοντας τη θεοποίηση που θα αποξένωνε το θεατή. Οι δύο ήρωες λερώνουν τα χέρια τους, έχοντας πάντα στο νου ότι υπηρετούν έναν ύψιστο σκοπό: την αποκάλυψη της αλήθειας.

Όπως κάθε ταινία με δημοσιογραφικό χαρακτήρα, έτσι και η προκείμενη είναι μια ταινία για τη λειτουργία της Δημοκρατίας, την οποία εποπτεύει η τέταρτη εξουσία, ο Τύπος. Αυτή όμως είναι η πρώτη της ανάγνωση. Εξεταζόμενο βαθύτερα και υπό άλλη σκοπιά, το έργο του Πάκουλα είναι ένα ιδανικό ψυχογράφημα δύο ανθρώπων που παλεύουν με δονκιχωτικό τρόπο για τη δικαίωση ενός ολόκληρου λαού.

Ο πολιτικός χαρακτήρας του φιλμ συνυφαίνεται με τον προσωπικό, γιατί ο αγώνας των δημοσιογράφων παρουσιάζεται με τρόπο πλήρη και κατανοητό ως αυτοσκοπός. Ο δημοσιογράφος, ως πρότυπο ενεργού πολίτη, προστατεύει τη δημοκρατία και παλεύει μέχρις εσχάτων με όποιον απειλεί να τη βλάψει. Εξ ου και η συγκεκριμένη ταινία ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά Αμερικανών που εντάχθηκαν στα γρανάζια της μάχιμης δημοσιογραφίας.

Ο Πάκουλα μπολιάζει το έργο του με όλα τα απαραίτητα στοιχεία του κινηματογραφικού είδους στο οποίο ανήκει. Η ταινία διαθέτει ισχυρές δόσεις σασπένς, μια σειρά ανατροπών και κλιμακούμενη αγωνία που υπηρετεί με ακρίβεια τον βασικό χαρακτήρα της. Τα στοιχεία αυτά, όμως, δεν παραγκωνίζουν καθόλου τη χαρακτηρολογία, αλλά συνυπάρχουν ιδανικά με αυτήν.

Και αυτός ειναι ο βασικός λόγος που το συγκεκριμένο φιλμ έχει αποκτήσει αρχετυπικό χαρακτήρα ως προς τα απανταχού δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος έργα που ακολούθησαν. Πρόκειται για ένα έργο που κλήθηκε να καλύψει ένα μνημειώδους σημασίας θέμα της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής ιστορίας και, ευτυχώς, το έκανε με εξαιρετικά επιτυχημένο τρόπο.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑