Reviews A Separation

23 Δεκεμβρίου 2018 |

0

A Separation

Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί

Παίζουν: Σαχάμπ Χοσεϊνί, Λεϊλά Χατάμι, Πέιμαν Μοααντί, Σαρίνα Φαραντί, Σαρέχ Μπαγιάτ.

Διάρκεια: 123’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ένας χωρισμός»

Έτος παραγωγής: 2011

Όπως μας πληροφορεί, χωρίς περιστροφές ,ο τίτλος, ο Ναντέρ και η Σιμίν χωρίζουν. Εκ πρώτης όψεως, βρισκόμαστε προ τετελεσμένων γεγονότων, καθώς η Σιμίν αποχωρεί από το σπίτι βιαστική και εκνευρισμένη, φαινομενικά αδιάφορη για τα πάντα, ακόμη και για την έφηβη κόρη της. Η άτεγκτη στάση της, όμως, κατά βάθος υπονοοεί πως όλο το ζουμί της ιστορίας έχει μαζευτεί στις αθέατες γωνίες, αυτές που ξεφεύγουν από τη σκούπα και το φαράσι. Ένας χωρισμός, λοιπόν, μία βίαιη συναισθηματική μεταβολή, η αποκοπή ενός ομφάλιου λώρου, που δεν είναι όμως απότοκος ξεφτισμένου έρωτα, ασυμφωνίας χαρακτήρων ή προδοσίας. Οι λόγοι αυτού του χωρισμού δεν μπορούν να στριμωχτούν σε μία βιαστική ταμπέλα.

Στο A Separation (2011), ο χωρισμός, ως σεναριακό εύρημα, είναι επιφορτισμένος με ρόλο αντίστοιχο με τη μυστηριώδη εξαφάνιση στο Τι απέγινε η Έλι; (2009). Ένας βραδυφλεγής πυροκροτητής που απελευθερώνει μια σειρά από -ποτέ ανεξέλεγκτες, αλλά και ποτέ υπό πλήρη έλεγχο- εκρήξεις. Τα κρίσιμα γεγονότα περνούν από τα μάτια μας φευγαλέα και ανεπαίσθητα ή ακόμη και καθόλου, αναγκάζοντάς μας να ανατρέχουμε σε αυτά σε δεύτερο και τρίτο χρόνο, προσπαθώντας να ξετυλίξουμε το κουβάρι και να φτάσουμε στον πυρήνα της αλήθειας. Μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε πως είναι αδύνατον να βρεθεί μια ετυμηγορία ανόθευτη από αμφιβολίες.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί, στην ταινία που του απέφερε το πρώτο από τα δύο Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας που κοσμούν το παλμαρέ του, στήνει μία περίτεχνη παρτίδα σκάκι, όπου η ενοχή, η τιμή, ο σαρκοβόρος ανταγωνισμός, η ανόθευτη αγάπη, η απόδοση δικαιοσύνης και τα περίτεχνα μικρά ψέματα της συγκάλυψης, συνεχώς διαβάζουν ο ένας τις κινήσεις του άλλου. Όλοι οι ήρωες ψεύδονται από λίγο και σε σταθερές δόσεις, αλλά ταυτόχρονα (νιώθουν πως) έχουν την αλήθεια με το μέρος τους.

Κανείς δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του εκ πρώτης όψεως, αλλά τελικά άπαντες έχουν τις αμφιβολίες τους και αναπλάθουν ξανά και ξανά τα γεγονότα για να δουν μήπως έχουν φταίξει κάπου άθελά τους. Όλοι οι χαρακτήρες μπλέκονται σε επίμονους καβγάδες και ψυχοφθόρες αντιπαραθέσεις, σε κάποια στιγμή όμως δείχνουν πρόθυμοι και να συμβιβαστούν. Η τελική αλήθεια, λοιπόν, ξεπροβάλλει σταδιακά. Κι αποδεικνύεται πως δεν είναι μία και μοναδική, αλλά φτιάχνεται λίγο λίγο από τα κομμάτια της αλήθειας του καθενός.

Πέρα όμως από τη δεισδυτική ψυχογραφική ανάλυση των επιμέρους χαρακτήρων, ο Φαραντί χτίζει, σπιθαμή προς σπιθαμή, ένα καθρέφτη πολλαπλών όψεων, καθώς το βασικό μωσαϊκό των έξι κυρίως ηρώων καταλήγει να απεικονίζει όλα τα τραύματα της ιρανικής κοινωνίας με τρόπο πλάγιο και υπαινικτικό. Μιας κοινωνίας δυσκίνητης και σε ύπνωση, όπως ο πατέρας του Ναντέρ.

Γεμάτης εσωτερικές αντιφάσεις, όπως ο Ναντέρ. Κουρασμένης, απαισιόδοξης, με το βλέμμα της καρδιάς στραμμένο στη φυγή προς το εξωτερικό, όπως η Σιμίν. Εγκλωβισμένης και απορημένης για το πώς έφτασε ώς εδώ, όπως η κόρη του Ναντέρ και της Σιμίν. Δέσμιας παρωχημένων αντιλήψεων και ενός συνεχούς ανομολόγητου φόβου, όπως η γυναίκα που χάνει το παιδί της. Με εσωτερικό θυμό και οργή, όπως ο άντρας αυτής της γυναίκας.

Ο Φαραντί εικονογραφεί ένα σύμπαν όπου η απονομή δικαιοσύνης παίρνει διαστάσεις καρικατούρας, με τις διαφορές να λύνονται με μεθόδους τύπου «πέτρα, ψαλίδι, χάρτι: μια σχεδόν θεσμική επικύρωση της σύγχυσης μιας κοινωνίας, όπου το δίκιο και το άδικο είναι έννοιες ρευστές και παίρνουν το σχήμα του εκάστοτε δοχείου στο οποίο τοποθετούνται. Επιπλόν, ο Φαραντί περιδιαβαίνει, πάντα σε συνετή χαμηλή φωτιά, τις αγεφύρωτες ανισότηττες, τις δυσκολίες που συναντά κάθε υπόνοια προόδου, τα μπλόκα στα οποία τρώει τα μούτρα της κάθε απόπειρα αλλαγής νοοτροπίας. Ακόμη κι έτσι όμως, και παρά το κλίμα αδυναμίας συνεννόησης στο οποίο μας έχει βυθίσει, αυτός ο Χωρισμός αφήνει τελικά μια ηλιαχτίδα ελπίδας, μέσα από την έξοχη σκηνή του φινάλε. Τα τείχη να εξακολουθούν να ορθώνονται και να χωρίζουν, παρόλο που η απόσταση είναι μηδαμινή (αυτά είναι τα πιο αδιαπέραστα τείχη, εξάλλου). Η πόρτα, όμως, είναι ακόμη ανοιχτή…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest