Έναν χρόνο πριν να γιορτάσει τη χρυσή 50ή του επέτειο, το φεστιβάλ που είναι συνυφασμένο με την ταινία μικρού μήκους στη χώρα μας φιλοξενεί στο επίσημο ελληνικό διαγωνιστικό του πρόγραμμα 30 ταινίες: 5 σε καθημερινή βάση επί 6 συνεχόμενες ημέρες. Από τις πεντάλεπτες ως τις ημίωρες συμμετοχές, γνωστό πια και αναμενόμενο κοινό χαρακτηριστικό του εγχώριου προγράμματος είναι η τεχνική αρτιότητα και η σαφής σεναριακή βελτίωση.
Multi Family Garage Sale
Αναρωτιέστε, όπως ο γράφων, τι θέλει να πει ο τίτλος του φιλμ; Αν θελήσετε να τον αποδώσετε στη γλώσσα μας, πρόκειται για πώληση μεταχειρισμένων ειδών από πολλές οικογένειες μαζί, ένα παζάρι από πολλά νοικοκυριά δηλαδή. Τι πωλείται στο φιλμ του Ζακ Σιμχά; Μάλλον η ίδια η οικογένεια. Τρία αδέρφια (αγόρι και δυο κορίτσια) στη μετεφηβική ηλικία ζουν μόνα στο σπίτι. Μάνα δεν βλέπουμε, πιθανώς επειδή δεν είναι εν ζωή, ενώ ο πατέρας έχει συνθέσει ήδη μια δική του –επίσης τριμελή– οικογένεια. Βίαια, χωρίς να είναι φυσικά δική τους επιλογή, τα τρία αδέρφια όφειλαν να ενηλικιωθούν, να προσαρμοστούν στις ανθρώπινες (και όχι μόνο) απώλειες. Ο νέος φτιαχτός ψηφιακός κόσμος των υπολογιστών βοηθά στο να κατασκευαστεί κάτι πιο όμορφο και παιδικό, κάτι που να μοιάζει με την αθωότητα της ηλικίας που δεν πρόλαβαν να χαρούν. Το σπίτι τους θυμίζει κιβωτό του Νώε, τόποπ διάσωσης ειδών προς εξαφάνιση. Γιατί όλα όσα ξέραμε εξαφανίζονται, πωλούνται ή αρπάζονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και μπορεί να χαθούν εν μια νυκτί. Σκηνοθετούν ως διαφυγή από την καθημερινότητά τους περισσότερο, αλλά και για να απολαύσουν την έγκριση του αποξενωμένου πατέρα, ο οποίος ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το νέο του τέκνο, να το εντάξει στον ανταγωνισμό, έστω μέσω της ρακέτας του τένις. Υπαρξιακές οι αναζητήσεις του φιλμ, πολύ προβληματική η ροή της αφήγησης, όπως και η καταληκτική σκηνή.
Μια κρυψώνα
Ξεκινώντας από το 6ο creative ideas pitching lab του Φεστιβάλ Ολυμπίας, η Φλώρα Ηλία φέρνει στη Δράμα την τρίτη μικρομηκάδικη δουλειά της, λίγα χρόνια μετά το ντεμπούτο της, το Γόος του 2023. Το παιδί είναι προφανώς στο επίκεντρο της ματιάς της, δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά μιας που η κοιτίδα του φιλμ είναι η Ολυμπία. Παιχνιδιάρικη η Μια κρυψώνα, παρακολουθεί τη δεκάχρονη ηρωίδα της να σκαρφίζεται τρόπους για να φτάσει στον στόχο της, που σταδιακά αποκαλύπτεται ότι είναι ένα μπάνιο στην πισίνα του ξενοδοχείου όπου εργάζεται η μητέρα της. Με δεδομένα τα πρόσφατα –όχι σπάνια– τραγικά συμβάντα, ίσως η ταινία (κλείνοντάς μας το μάτι με την παιδική της αφέλεια) να μη λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο της θεματικής της. Ένθετα συναντάμε πολύ ενδιαφέροντα κινούμενα σκίτσα που αποτυπώνουν το φαντασιακό της μικρής πρωταγωνίστριας, όμως η εικοσάλεπτη περίπου διάρκεια δεν έχει λογική, ιδίως για ένα σενάριο που θα μπορούσε να ολοκληρωθεί κανονικά περίπου στο ημίσυ.
Holterline
Ενταγμένη και στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα, η ταινία της Αλεξάνδρας Ντεληθέου ήταν αναμφίβολα η πιο εντυπωσιακή οπτικά της πρώτης ημέρας. Η Αθηναία σκηνοθέτις έχει προϋπηρεσία και σε διάφορους άλλους τομείς στο χώρο του θεάτρου (ως ηθοποιός, αλλά και ως χορεύτρια), της φωτογραφίας, της γραφιστικής. Έχει επίσης γυρίσει και δύο ντοκιμαντέρ για πρόσωπα της τέχνης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία για την απώλεια. Ένας θάνατος, του πατέρα της πρωταγωνίστριας (άψογη ως είθισται η Αγγελική Παπούλια), οδηγεί σε απελπισμένες σκέψεις και πράξεις. Θα μπορούσε να διορθωθεί το κακό; «If I could turn back time» τραγουδούσε κάποτε η Cher, αυτό έχει στο μυαλό της η ηρωίδα, που μέσω ενός holter (καταγραφέας καρδιακού ρυθμού ή και πίεσης) παλεύει με το ασυνείδητό της, μάχεται να ξαναφέρει πίσω στη ζωή το αγαπημένο της πρόσωπο. Ίσως με το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα, τούτο μένει στην ερμηνεία καθενός μας, σε μια δύσβατη σπουδή στη θλίψη, που γεννά μάλλον και παραφροσύνη…
Unleaded Wasteland
Έξι λεπτά. Χρόνος αρκετός για να πει κανείς ένα ωραίο ανέκδοτο σαν αυτό το εξαιρετικά χαβαλεδιάρικο φιλμάκι, το φινάλε του οποίου θα σας αφήσει με ένα πλατύ χαμόγελο. Έχοντας προϋπηρεσία ακόμη και στη μεγάλου μήκους (Το τελευταίο αστείο), πάντα ωστόσο με γνώμονα και την απόλαυση του θεατή, ο Βασίλης Καλέμος στήνει έναν μετα-Αποκαλυπτικό κόσμο, σαν αυτόν του Mad Max. Λείπει πάλι το καύσιμο, αυτό που αναζητούν απεγνωσμένα όσοι έχουν επιζήσει, σαν τον άνθρωπό μας. Ίσως μάλιστα να μην το αναζητούν μόνο όσοι έχουν επιζήσει, μιας που κυκλοφορούν και κάτι ζομποειδή! Στο ερημικό τοπίο, οι έρημες ψυχές ετοιμάζονται αλά φαρ ουέστ για μια μονομαχία. Με τους Έλληνες μάγους των ειδικών εφέ, τους Αλαχούζους δηλαδή βοηθούς του, ο δημιουργός αυτής της… αμόλυβδης ερημιάς (!) προτιμά το «κάντε έρωτα, όχι πόλεμο», με ξέφρενη χιουμοριστική αποδοχή της διαφορετικότητας. Έρωτας με την πρώτη ματιά; Ο πεντάμορφος και το τέρας; Ας ευχαριστήσουμε εντέλει τον σκηνοθέτη για το γέλιο που μας χάρισε!
Γιασεμί και ρόδον
Ο Κύπριος σκηνοθέτης Σπύρος Χαραλάμπους έχει στο ενεργητικό του αρκετές σκηνοθετικές προσπάθειες και σημαντικά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ τα περασμένα χρόνια. Στη νέα του ταινία, το κύριο μέρος της οποίας είναι στα τουρκικά, καταπιάνεται με τη μεγάλη πληγή της Μεγαλόνησου, αλλά και όλου του ελληνισμού. Διαλέγει όμως μια διαφορετική προσέγγιση, από τη σκοπιά μιας Τουρκοκύπριας μάνας, που περνάει για πρώτη φορά τα σύνορα και μπαίνει στην ελληνοκυπριακή μεριά, από νόστο για το σπίτι της, αλλά και για το χαμένο παιδί της. Απώλειες υπήρχαν και στην άλλη πλευρά, είναι σαφές αυτό, ο στόχος του φιλμ είναι να συμφιλιώσει. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία και δεν διστάζει, πέρα από την αναφορά στις ακρότητες της μίας πλευράς ή της άλλης, να πει ευθέως και για τη δυστυχώς παραδοσιακή εμφυλιακή τάση του ελληνισμού, για τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις. Δεν πρωτοτυπεί κινηματογραφικά, ας δούμε όμως και μια διαφορετική αποτίμηση των συμβάντων. Δεν βλάπτει.
