Reviews The Deer Hunter

8 Δεκεμβρίου 2019 |

0

The Deer Hunter

Σκηνοθέτης: Μάικλ Τσιμίνο

Παίζουν: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κρίστοφερ Γουόκεν, Τζον Καζάλ, Μέριλ Στριπ

Διάρκεια: 183′

Ο Ελαφοκυνηγός του Μάικλ Τσιμίνο μοιάζει με πένθιμη πομπή προς μια ανίκητη θλίψη. Με αφετηρία τη χαρά και την ευφορία (γάμος), τελικό προορισμό την οδύνη και το πένθος (κηδεία), με ενδιάμεσο σταθμό την απόλυτη κόλαση και την κατάλυση οποιασδήποτε ικμάδας ανθρώπινης υπόστασης (Βιετνάμ). Το The Deer Hunter, σε θεωρητικό επίπεδο, πληροί τα κριτήρια και τις τυπικές προϋποθέσεις πολλών genres.

Είναι μια ταινία για το Βιετνάμ, είναι μια ταινία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αντιπολεμική, μια ταινία για την ανδρική φιλία, ένα ατόφιο δείγμα του απαισιόδοξου κλίματος και της πολιτικής απογοήτευσης που χαρακτήρισε το αμερικάνικο σινεμά των 70s. Τίποτα από όλα τα παραπάνω όμως, δεν μπορούν να μεταδώσουν ή να περιγράψουν την αίσθηση του συναισθηματικού ακρωτηριασμού που σου μεταδίδει μια ταινία που μιλά για καρδιές και ελπίδες που έμειναν λειψές και σακαταμένες.

Πράξη πρώτη, σε μια απονωμένη ορεινή κωμόπολη της Πενσιλβάνια, έδρα ενός χαλυβουργείο που προσφέρει δουλειά στους άντρες της πόλης και μια αίσθηση ταυτότητας σε όλοκληρο τον πληθυσμό. Τρεις φίλοι (ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο άτυπος ηγέτης της παρέας, ο εσωστρεφής και μελαγχολικός Κρίστοφερ Γουόκεν και ο κάπως αλαφροίσκιωτος Τζον Καζάλ, που ετοιμάζονται να φύγουν για το Βιετνάμ), πρωταγωνιστούν σε ένα διπλό τελετουργικό.

Η παρατεταμένη και σχεδόν απτική σεκάνς που βυθίζεται στην έκσταση του γαμήλιου γλεντιού και στο απόκοσμο κλίμα του ορθόδοξου μυστηρίου (οι τρεις φίλοι έχουν ρωσικές ρίζες) δεν αποπνέει απλώς μια δεδομένη ατμόσφαιρα, αλλά διεισδύει στην ψυχή των χαρακτήρων. Και συλλαμβάνει όχι ακριβώς τη στιγμή, αλλά το φευγαλέο και ανεπαίσθητο ενός περάσματος. Όταν η ζωή παραμερίζει την κουρτίνα που επιλέξουμε να αγνοήσουμε και κρυφοκοιτάζει στην πλευρά του θανάτου.

Ο Τσιμίνο, με πηχτή φωτογραφία και κοντινά που γραπώνουν ένα ανεξήγητο πένθος που φωλιάζει στη γαλαρία των χαμόγελων, μεταδίδει μια αίσθηση εορτασμού που υποθάλπει έναν υπόγειο σπαραγμό. Ο χρησμός εξάλλου θα έχει δοθεί μέσα από το τσούγκρισμα των ποτηριών: το νυφικό βάφεται με ματωμένο κρασί, η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη, το γλέντι αυτό είναι κατά βάθος μια επιμνημόσυνη δέηση. Τρεις φίλοι αποχαιρετούν τη ζωή όπως την ήξεραν και αντιλαμβάνονταν, μια ζωή όπου οι έννοιες της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας είναι ακόμη υπαρκτές.

Το νυχτερινό ξεγύμνωμα του Ντε Νίρο στους αδειανούς δρόμους μια πρώτη υπόνοια της παράνοιας που κρυφοκοιτά από κοντά και χασκογελά. Η δε σκηνή του κυνηγιού, μια ανατριχιαστική προφητεία των μελλούμενων. Μια σφαίρα που πρέπει να βρει τον στόχο της  και να σκοτώσει το θήραμα ακαριαία, ως δείγμα ελέους, ασάλευτης ηθικής τάξης και κοσμικής εγκράτειας, μια φιλοσοφική στάση που πρόκειται σύντομα να βιώσει την ακύρωση και τον ευτελισμό. Σε αυτό τον κόσμο, το κυνήγι του ελαφιού είναι μια ιεροτελεστία,  ενώ στην κόλαση που ακολουθεί η ανθρώπινη ζωή αξίζει λίγο λιγότερο από το τίποτα.

Πράξη δεύτερη, η ρώσικη ρουλέτα. Η κόλαση του Βιετνάμ έχει απεικονιστεί με χίλιους και έναν τρόπους στο σινεμά. Με έμφαση στη γλαφυρή απεικόνιση της βίας, με σκιαγράφηση του παραλόγου, με το βλέμμα στραμμένο στην τσακισμένη επιστροφή των βετεράνων που από ήρωες μετατράπηκαν σε ξεχασμένα απολειφάδια, με φιλοσοφική διάθεση ενατένισης του ερέβους που απελευθερώνει το ανθρώπινο μυαλό όταν βιώνει τη φρίκη, τη φρίκη (σκόπιμη η επανάληψη της λέξης).

Ο Ελαφοκυνηγός, όμως, είναι η ταινία που διαθέτει την πιο συμπυκνωμένη και περιεκτική αναφορά που θαρρείς εγκολπώνει τα πάντα. Η ρώσικη ρουλέτα, το παιχνίδι που μεταμορφώνει την ίδια την ύπαρξη σε τυχερό παίγνιο. H ζωή ξάφνου συρρικνώνεται σε ένα κλάσμα, σε ένα απογυμνωμένο ποσοστό θανάτου, το οποίο γιγαντώνεται με κάθε άσφαιρο κλικ. Οι τρεις φίλοι σώζονται φαινομενικά από τον βέβαιο χαμό, αλλά κανείς δεν θα γυρίσει ακέραιος, ούτε καν αυτός που θα επιστρέψει πίσω.

Πράξη τρίτη, η ματαιωμένη επιστροφή. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ντε Νίρο επιστρέφει σπίτι, αλλά διαπιστώνει πως πλέον δεν υφίσταται καν αυτή η έννοια. Το μόνο που υπάρχει είναι ένα αδιαπέραστο πέπλο σιωπής και μια βασανιστική ανομολόγητη και αυτοφυής ενοχή. Η αμήχανη προσφώνησή του ως ήρωα από μια κοινότητα που δεν ξέρει πώς να τον υποδεχτεί, η ένοχη για την αμαρτωλή και απαγορευμένη ερωτική επιθυμία, για το ότι έχει επιστρέψει, για το ότι είναι ακόμη αρτιμελής. Μια ατελής παλιννόστηση, μια υπόκωφη βουβαμάρα για την ολοκληρωτική εξαφάνιση της οποιαδήποτε υπόνοιας καταφυγίου.

Πριν το καταραμένο φευγιό, είχε δοθεί μια υπόσχεση, μια υπόσχεση νεανικής αφοσίωσης και παρόρμησης της στιγμής. Η υπόσχεση θα τηρηθεί αλλά θα μοιάζει με αυτοεκπληρούμενη προφητεία χαμού. Και στο στερνό αντίο, οι στίχοι ενός πατριωτικού εμβατηρίου δεν έχουν ποτέ ακουστεί τόσο ισοπεδωτικά λυπητεροί.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest