π (Pi: Faith in Chaos)

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι

Παίζουν: Σον Γκουλέτ, Μαρκ Μαργκόλις,

Διάρκεια: 87′

H μάταιη απόπειρα του ανθρώπου να αποκωδικοποίησει το εγγενές χάος που τον περιβάλλει είναι παλαιά όσο κι η ιστορία του κόσμου. Έρμαιο μιας ακαθόριστης τυχαιότητας, ο άνθρωπος αναζητεί εναγωνίως ανά τους αιώνες μοτίβα, αλληλουχίες και εξισώσεις που θα ρίξουν φως στο άλυτο μυστήριο της ύπαρξης. Αυτή η προσπάθεια εκλογίκευσης του παράλογου αποτελεί ίσως την πιο τρανή απόδειξη ότι αρνούμαστε να ρίξουμε λευκή πετσέτα απέναντι στα αινίγματα της ύπαρξης, της ζωής, του σκοπού (ή, πιο σωστά, της απουσίας του) και του θανάτου.

Ένα από τα αμέτρητα παράδοξα που συνοδεύουν αυτή την εκ προοιμίου ατελέσφορη σταυροφορία έγκειται στην αδιανόητη αμηχανία που θα σηματοδοτούσε αυτή η διαυγής εξήγηση των πάντων. Ένας κόσμος στερημένος από το μυστήριο, την αγωνία της απορίας και το υπαρξιακό angst της άγνοιας, ξάφνου θα έμοιαζε βαλτωμένος και στάσιμος: η περιέργεια μπορεί να σκότωσε τη γάτα, ώθησε όμως τον άνθρωπο να προχωρά βήμα προς βήμα στα τυφλά και, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, να πραγματοποιεί γιγάντιες δρασκελιές προς τα μπροστά, ακόμη και μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι. Επιπλέον, όταν έχεις στα χέρια σου ένα κλειδί πασπαρτού που ανοίγει όλα τα σεντούκια και τις πύλες, είναι μάλλον αναμενόμενο να μην μπορείς να πρωτοδιαλέξεις σε ποια κλειδαριά θα το χρησιμοποιήσεις.

Ο Μαξ Κοέν είναι ένας αυτόκλητος προφήτης των αριθμών. Ζει επί της ουσίας σε εκούσια καραντίνα όχι απλώς από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά και από κάθε μορφής περιττό συναίσθημα. Το μυαλό του ζεματάει από την κόπωση και τις ατελείωτες εργατοώρες. Η μύτη του αιμορραγεί κάθε τρεις και λίγο, το κεφάλι του δονείται σαν να φιλοξενεί εκατοντάδες κομπρεσέρ που λειτουργούν ταυτόχρονα. Είναι ένας καταραμένος εξερευνητής, καταδικασμένος να αναζητεί ένα Άγιο Δισκοπότηρο που δεν υπάρχει στην τέλεια μορφή που λαχταρά να το βρει. Φυσικά, όταν αναζητά κανείς μια λάμψη μέσα σε μια μαύρη τρύπα, το μόνο που θα καταφέρει είναι να βυθίζεται ολοένα περισσότερο στο απόλυτο κενό.

Ο Ντάρεν Αρονόφσκι, στο γοητευτικό ντεμπούτο του, λουσμένο σε μια παραμορφωτική και αποπροσανατολιστική ασπρόμαυρη φωτογραφία, εξερευνά δύο αμετακίνητες και πανίσχυρες δυνάμεις που έρχονται σε φυσική και αξιακή σύγκρουση: την έμφυτη ατέλεια του ανθρώπινου μυαλού και την υποδειγματική τελειότητα των μαθηματικών κατασκευών. Τα μαθηματικά, ως ένα τρόπον τινά χειροπιαστό παρακλάδι της φιλοσοφικής σκέψης, είναι εμποτισμένα με ένα γοητευτικό ελάττωμα: η αποδεικτική τους ισχύ είναι αυτοφυής και εσωτερικής φύσης. Σε κάθε απελπισμένη αναζήτηση επαλήθευσης ενός θεωρητικού αξιώματος, τα μαθηματικά είναι αντιμέτωπα με τον ίδιο τους τον εαυτό, αξιοποιώντας όλα τους τα όπλα απέναντι στις άμυνες που υψώνουν τα ίδια στον εαυτό τους.

Ένα κλειστό κύκλωμα ευφυίας, επαγωγικού μεγαλείου, λογικής αλληλουχίας και πεπερασμένων δυνατοτήτων. Εύστοχα και περιπαικτικά, ο Αρονόφσκι επέλεξε τον τίτλο π (Pi: Faith on Chaos, ο επίσης εύγλωττος εναλλακτικός τίτλος) για αυτό το ψυχολογικό θρίλερ μαθηματικών απολήξεων: ένας άρρητος αριθμός, του οποίου η δεκαδική απεικόνιση μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Όπως ακριβώς και η απελπισμένη αναζήτηση νοήματος και μιας ρητά διατυπωμένης αλήθειας από την ανθρωπότητα. Με ψηφία που εμφανίζονται τυχαία, αλλά αφήνουν πάντα ανοιχτή την παραπλανητική και πλανεύτρα υποψία ότι ενδέχεται κάποια λογική αλληλουχία να ορίζει την εμφάνισή τους.

Ο Μαξ απορρίπτει όλους τους ανθρώπους που τον προτρέπουν να ενστερνιστεί τη ζωή και βρίσκεται κυνηγημένος από αχόρταγους εκπροσώπους διάφορων μύθων που λαχταρούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε έναν επαληθεύσιμο και αξιόπιστο ρυθμιστή των απατηλών τους υποσχέσεων. Επί της ουσίας, η αναλύτρια επενδύσεων και μετοχών στη Γουόλ Στριτ, που κυνηγά το κέρδος με ευλαβική προσήλωση και θρησκευτικό φανατισμό και ο ηγέτης μιας ακραίας ιουδαϊκής ομάδας πιστών που αντιμετωπίζουν την Τόρα ως θεόσταλτο κώδικα σωτηρίας είναι το ένα και αυτό: οι δύο όψεις της ανθρώπινης απληστίας που θέλει να πατεντάρει ακόμη και το άγνωστο, το άρρητο και το ακατανόητο σε εμπορεύσιμη συσκευασία.

Ο Μαξ ριχνεται με πάθος σε έναν αγώνα άνισο και άδικο, με ένα ρίσκο απροσμέτρητο και ισοπεδωτικό, αφήνοντας σταδιακά μικρές τζούρες μεταφυσικής να εισέλθουν στη φαινομενικά άτεγκτη και απρόσβλητη μαθηματική διαδικασία. Αν έχει δίκιο, αν τα μαθηματικά είναι η μόνη οικουμενική γλώσσα, αν η φύση μπορεί να αναλυθεί σε νούμερα, ψηφία και τύπους, αν η ίδια η άφατη σύλληψη του θεού δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα υπολογισμένο και επαναλαμβανόμενο μοτίβο, τότε η ανθρωπότητα βρίσκεται ενώπιον μιας πρωτοφανούς αποκάλυψης. Αν όχι όμως, τότε θα βαδίσει μοναχικά και ασυνόδευτα προς το αβαείο της απόγνωσης, της τρέλας και της μοναξιάς.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑