Reviews Vertigo

3 Δεκεμβρίου 2012 |

0

Vertigo

Η πρώτη ταινία του θεματικού κύκλου «Όταν οι λέξεις γίνονται εικόνες» των προβολών του cinedogs.gr στο «Οξυγόνο»

Σκηνοθεσία: Άλφρεντ Χίτσκοκ

Παίζουν: Τζέιμς Στιούαρτ, Κιμ Νόβακ, Τομ Χέλμορ

Διάρκεια: 128’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ο δεσμώτης του ιλίγγου»

Με αφετηρία το 1952, κάθε δέκα χρόνια διοργανώνεται μία ψηφοφορία από το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό «Sight and Sound», με σκοπό τον σχηματισμό μιας λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μαντέψτε ποια ταινία θα φιγουράρει στο νούμερο ένα του σχετικού καταλόγου μέχρι το 2022… Τι μπορεί λοιπόν να πρωτοπεί κανείς για τη ναυαρχίδα του στόλου της φιλμογραφίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ; Για μία ταινία που τοποθετείται σχεδόν ομόφωνα στο πάνθεον της ιστορίας του σινεμά; Ας ξεκινήσουμε με την πρώτη ύλη. Το «Vertigo» αποτελεί μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μυθιστορήματος «D’entre les morts» των Γάλλων συγγραφέων Μπουαλό και Ναρσεγιάκ, ενός συγγραφικού διδύμου που αγαπούσε πολύ ο «μετρ του σασπένς».

Σασπένς λοιπόν, μια έννοια που θεωρείται κομβική στο κινηματογραφικό έργο του Χίτσκοκ και πιθανότατα βρίσκει την τελειότερη έκφρασή της στη συγκεκριμένη ταινία. Μία αίσθηση άβολης αναμονής. Μία αμήχανη αιώρηση πάνω από ένα απειλητικό κενό. Μια ματιά στην αβεβαιότητα. Ο Χίτσκοκ ξεκάθαρα παίζει μαζί μας και το απολαμβάνει. Όπως και ο πρωταγωνιστής Τζέιμς Στιούαρτ, βυθιζόμαστε στην αμφιβολία. Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα σημάδια και τις ενδείξεις. Τον ακολουθούμε βήμα προς βήμα στην τρεμάμενη πορεία του. Παλεύουμε μαζί του να ξεπεράσουμε διάφορες φοβίες που καθηλώνουν. Να καταλάβουμε επιτέλους τι είναι αλήθεια και τι αποκύημα της φαντασίας. Το καλοστημένο αστυνομικό μυστήριο είναι μονάχα το πρώτο επίπεδο. Μονάχα η αφορμή για να ταξιδέψουμε βαθιά μέσα στην ψυχή του ήρωα. Το «Vertigo» σφιχταγκαλιάζει όλες τις ανθρώπινες εμμονές, ψυχώσεις και αδυναμίες. Το πώς ο άνθρωπος πασχίζει να αναστήσει οτιδήποτε αγαπητό έχει πεθάνει. Το πώς μπορούμε να αγαπήσουμε παθιασμένα ένα ψέμα, μετατρέποντάς το σε αλήθεια. Ένας δαιδαλώδης λαβύρινθος διακοσμημένος με καθρέφτες που αντανακλούν τις επιθυμίες, τις ενοχές και τα ανικανοποίητα όνειρα μας.

Η Κιμ Νόβακ, η πιο αρχετυπική από τις αρχετυπικές ξανθιές πρωταγωνίστριες του Χίτσκοκ. Όταν την πιάνουμε στην πράσα και την παγιδεύουμε, εύθραυστη και ανυπεράσπιστη. Όταν την καταδιώκουμε και της στήνουμε καρτέρι, αινιγματική και απρόσιτη. Μία μικρογραφία της ιδιόμορφης σχέσης που ανέπτυσσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης με τις πρωταγωνίστριές του. Μία συνεχής εναλλαγή μισογυνισμού και λατρείας, αποστροφής και θαυμασμού. Ακόμη και όταν επιστρατεύουμε όλη μας την πονηριά, ο Χίτσκοκ αποδεικνύεται και πάλι λίγο πιο αλεπού από εμάς. Πλάνα φαινομενικά αθώα, γεμάτα σεξουαλικούς υπαινιγμούς. Κάδρα ολόφωτα που παρόλα αυτά αφήνουν σκοτεινές εκκρεμότητες. Ένα φινάλε που δεν κρύβει καμία διάθεση ουσιαστικής λύτρωσης ή καθησυχασμού. Δεν ξεπερνάμε, δεν γιατρευόμαστε, δεν επισκευαζόμαστε.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑