Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Μπόργκλι
Πρωταγωνιστούν: Ζεντέγια, Ρόμπερτ Πάτινσον, Αλάνα Χάιμ, Μαμουντού Άτσεϊ
Διάρκεια: 106′
Σε ένα καφέ, ένας άνδρας παρατηρεί γοητευμένος μια γυναίκα να διαβάζει ένα βιβλίο για το οποίο ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Μετά τον απαραίτητο έλεγχο λίγων δευτερολέπτων στο ίντερνετ, την προσεγγίζει λέγοντας ότι αγαπάει πολύ το συγκεκριμένο βιβλίο και εκείνη δείχνει να ανταποκρίνεται στο φλερτ. Λίγα χρόνια μετά, ο Τσάρλι και η Έμα είναι έτοιμοι να παντρευτούν και κανονίζουν τα τελευταία διαδικαστικά της τελετής, όταν η Έμα εξομολογείται στον Τσάρλι, παρουσία ενός φιλικού ζεύγους, μια απρόσμενη πτυχή του παρελθόντος της και εκείνος χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.
Ο Κρίστοφερ Μπόργκλι έχει ήδη διαμορφώσει μια ξεκάθαρη δημιουργική ταυτότητα και έχει προλάβει να αναπτύξει και ορισμένες εμμονές. Τόσο στο Sick of Myself (2022) όσο και στο Dream Scenario (2023), όλα ξεκινούν από μια αλλόκοτη κεντρική ιδέα, μία συνθήκη που εκφεύγει από τον έλεγχο του βασικού χαρακτήρα και αναπτύσσει αλυσιδωτά τις συνέπειές της, βυθίζοντας την ίδια/τον ίδιο, αλλά και άπαντες τριγύρω, σε αμηχανία. Η συνθήκη αυτή μπορεί να αποκτά στην πορεία σχεδόν υπερβατικές διαστάσεις ή να είναι ευθέως και εξαρχής υπερρεαλιστική, πάντως είναι πάντοτε δεκτική πλούσιας ψυχαναλυτικής μελέτης, καθώς επικεντρώνεται σε μία ναρκισσιστική διαταραχή, στην πρώτη περίπτωση, και στο αχανές πεδίο των ονείρων στη δεύτερη.
Στο The Drama, ο Νορβηγός auteur δημιουργεί και πάλι αυτή την ανοίκεια αίσθηση μιας πραγματικότητας που μοιάζει ολοένα και λιγότερο αληθινή, σαν περίεργο όνειρο από το οποίο κάποια στιγμή οι ήρωες θα ξυπνήσουν απορημένοι με το υποσυνείδητό τους. Το πετυχαίνει κυρίως μέσω ενός εκφραστικού μοντάζ (αυτή τη φορά δεν το ανέλαβε μόνος του, αλλά μαζί με τον Τζόσουα Ρέιμοντ Λι), το οποίο διασπά τη γραμμικότητα των ταραγμένων σεκάνς με μικρά χωροχρονικά άλματα. Η σουρεαλιστική υφή της πραγματικότητας μοιάζει σαν ένα πεδίο που ψάχνει να βρει μια χαραμάδα για να εισβάλει και να εκτοπίσει τους χαρακτήρες μακριά από τη βεβαιότητα και τις ασφάλειές τους, να δοκιμάσει χαιρέκακα τη σχέση τους, να τους τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια. Εν προκειμένω, βρίσκει την αφορμή της από ένα αφελές μεθυσμένο παιχνίδι μεταξύ φίλων, στο οποίο η Έμα εκστομίζει κάτι που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μεταμορφώνει τη δυναμική όλων των επιμέρους σχέσεων και κλονίζει τη διαφαινόμενη έγγαμη ευτυχία του ζευγαριού.
Ο Τσάρλι μετά την αποκάλυψη βιώνει ένα αίσθημα ιδιόμορφης εξαπάτησης. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο πλευρό του αρχίζει να παίρνει άλλη μορφή, πυροδοτώντας τους δισταγμούς του. Βέβαια, η ταινία έχει φροντίσει να υποδείξει ότι μια μορφή πλάνης είναι σύμφυτη με την ερωτική προσέγγιση δύο ανθρώπων ήδη από την εναρκτήρια σκηνή. Από τα πρώτα λεπτά, ο Μπόργκλι αφήνει να πλανώνται στον αέρα τα ερωτήματα περί του κατά πόσο κανείς μπορεί να γνωρίζει σε βάθος τον ερωτικό του σύντροφο και αν αυτή η έκπληξη που επιφυλάσσει μια σχέση είναι εν τέλει ένα από τα καύσιμά της. Όσο ο δημιουργός διασκεδάζει σαρκάζοντας την ανδρική φοβία απέναντι στις δεσμεύσεις, πάντως, η αφήγηση αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι όσων έχει υπαινιχθεί από νωρίς και να εξερευνά τη φόρμα της ως αντι-ρομαντική κομεντί. Θαρρείς πως το Drama ξεκινά εκεί ακριβώς που τελειώνει η στερεότυπη ρομαντική κομεντί: λίγες στιγμές πριν το «και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ο Μπόργκλι σκηνοθετεί με αυτοπεποίθηση και εμπιστεύεται πληθώρα κοντινών σε δύο πρόσωπα που παραδίδονται σε μια νευρώδη καχυποψία και παρατηρούν την απόσταση μεταξύ τους να μακραίνει, αποσπώντας δύο συνεπείς και εύστοχες ερμηνείες από τον Ρόμπερτ Πάτινσον και τη Ζεντέγια.
Είναι, άραγε, η ταυτότητα ένα συμπαγές μέγεθος ή μεταβάλλεται στον χρόνο, ανάλογα με τις εμπειρίες που συλλέγουμε; Μπορεί κανείς να είναι υπόλογος για μια εκδοχή του εαυτού του που ανήκει στο απώτερο παρελθόν; Μπορεί μια σκέψη να εξομοιωθεί με πράξη ως προς το τι δηλώνει για τον χαρακτήρα και τη νοητική ισορροπία ενός ανθρώπου; Αυτά τα ερωτήματα, μαζί με το «τι θα κάνατε εσείς στη θέση του Τσάρλι» που σχεδόν μας εξαναγκάζει η ταινία να αναρωτηθούμε, προκύπτουν άμεσα από το κείμενό της. Δεν δείχνουν να αποτελούν, όμως, το βασικό της μέλημα. Ο Μπόργκλι αναμετράται επιδερμικά με αυτά και επικεντρώνει το βλέμμα του στην κατάρρευση του Τσάρλι καθαυτή, και όχι στο γεγονός που την επέφερε. Η διαδρομή που χαράσσει είναι πλημμυρισμένη από πικρό χιούμορ, επιπόλαιες ηθικές επικρίσεις από τρίτους και ατελέσφορες προσπάθειες εκλογίκευσης που μαρτυρούν περισσότερο τα ψυχικά όρια του Τσάρλι παρά δικαιολογούν τα όσα εκμυστηρεύθηκε η Έμα.
Παρά την καλοσχηματισμένη offbeat ατμόσφαιρα και τη δεδομένη χημεία (ή μάλλον, τη σκοπούμενη έλλειψη χημείας) μεταξύ των δύο φωτογενών και ταλαντούχων σταρ, στο Drama κυριαρχεί η αίσθηση ότι το βασικό εύρημα, η απαρχή της συγκρουσιακής συνθήκης, εγκλωβίζει την αφήγηση. Δυστυχώς, είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά για τον φέρελπι Κρίστοφερ Μπόργκλι που συμβαίνει, κατά την άποψη μας, ακριβώς το ίδιο: μια φανταστική αρχική ιδέα που μας αναγκάζει να εγκαταλείψουμε την ασφάλειά μας αναπτύσσεται ισχνά. Η αφήγηση της ταινίας ρέπει όλο και εντονότερα προς μια αμήχανη υπερβολή, η οποία, τελικά, καταδεικνύει την αδυναμία του Μπόργκλι να διαχειριστεί τις δυναμικές της ιστορίας που αφηγείται. Στη διαδρομή προς το βεβιασμένο φινάλε, η αφήγηση έχει αγγίξει απροσδόκητα πολλές θεματικές, άλλες με γνήσιο ενδιαφέρον (όπως η μετατροπή της βίας σε στυλιζαρισμένο αισθητικό μέγεθος) και άλλες κάπως επιφανειακά (όπως τα ζητήματα του bullying ή των φυλετικών στερεοτύπων).
Η μεγαλύτερη έκπληξη, πάντως, από τις ουκ ολίγες που κρύβει η ταινία, έγκειται στην καρδιά της, στην οποία βλέπουμε αντιστάσεις απέναντι στον σαρωτικό κυνισμό και την παντοκρατορία του. Κάτω από τη συντριβή των συμβάσεων της συνύπαρξης μεταξύ δύο ανθρώπων, δεν κρύβεται η θλιβερή διαπίστωση ότι είμαστε πλασμένοι για να συγκρουόμαστε αενάως, αλλά η σκέψη ότι, η ζωή είναι γεμάτη παράλογες παρεκτροπές και όλοι πορευόμαστε δίχως πυξίδα σε έναν χάρτη που συνεχώς μεταβάλλεται. Όσο ειλικρινέστερα αγκαλιάσουμε αυτή τη σκέψη, τόσο γρηγορότερα θα (ξανα)βρεθούμε στον δρόμο.
