Zoe

Σκηνοθεσία : Ντρέικ Ντόρεμους

Με τους : Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Λεά Σεντού, Θήο Τζέιμς, Κριστίνα Αγκιλέρα, Μιράντα Ότο

Διάρκεια :  104’

Στο Zoe, o στιλίστας του ανεξάρτητου Ντρέικ Ντόρεμους (γνωστός απ’ το δυστοπικό Equals και το «ψηφιακό» Newness) – σαφέστατα πιο ώριμος και εξελιγμένος σκηνοθετικά – σε μεταφέρει σε ένα κοντινό μέλλον (καλομελέτα κι έρχεται) στο οποίο συνθετικά ανθρωποειδή κινούνται και μιλάνε όπως οι άνθρωποι. Το πρόβλημα σε τούτο το γκριζαρισμένο (βοηθά και το φόντο του καναδέζικου Μόντρεαλ), χαμηλών τόνων sci-fi ρομάντζο ανακύπτει όταν η αγάπη και τα αισθήματα κάνουν την εμφάνισή τους, διεκδικώντας θέση στην εξίσωση.

Ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ είναι ο διαζευγμένος και (παθιασμένα) αφοσιωμένος ειδήμων της ρομποτικής μηχανικής, της τεχνητής νοημοσύνης και της νανο-χειρουργικής, που κατασκευάζει «συνθετικά ταίρια» στην προσπάθεια να βοηθήσει τους πελάτες του να βελτιστοποιήσουν τις σχέσεις τους (φωτιά θα πέσει να μας κάψει!) και η Λεά Σεντού είναι το hi-tech παράγωγο του Σχεσιακού του Εργαστηρίου (sic) – όχι δηλαδή πως το χρειάζεσαι για να καψουρευτείς τέτοιο πλάσμα, αλλά όσο να ‘ναι διεγείρει τη φαντασία (το concept του …πλάσματος) – που αδυνατεί να κλάψει, αφού δεν έχει προγραμματιστεί να εκκρίνει δάκρυα!

Με προηγμένη αντίληψη, συναισθηματικό βάθος (που οι αλγόριθμοι αδυνατούν από ένα σημείο κι ύστερα να κοντρολάρουν), μεταφυτεμένα ερεθίσματα και επεξεργασμένες αναμνήσεις, χιούμορ και εξελιγμένη ιδεοδεκτικότητα (τι λέξεις μαθαίνει κανείς), ανακαλύπτει την αλήθεια για την προέλευσή της όταν κάνει δοκιμή συμβατότητας στο μηχάνημα του εργαστηρίου για πιθανό ταίριασμα με τον… Δημιουργό της και το αποτέλεσμα προκύπτει αρνητικό!

Το κυβερνο-concept στοχεύει στην πιτσιρικαρία, το ρομάντζο (όπως εξελίσσεται) σε εμάς τα γερόντια (τους υπόλοιπους, δηλαδή). Το στόρι (με διάθεση υποβλητικότητας) σε μπάζει σε μια ατμόσφαιρα όπου το σκοτεινό, αμφιλεγόμενο πεδίο σύγκλισης μεταξύ ανθρώπου και υβριδίου (προσπαθεί να) διαθέτει τόση σάρκα και οστά όση οποιαδήποτε άλλη ιστορία αγάπης (όπως μαρτυρούν κι οι… ρομποτικές του ρυτίδες και αμυχές). Ο Θήο Τζέιμς υποδύεται το αντίζηλο, εξίσου υψηλής ενσυναίσθησης υβρίδιο, η Κριστίνα Αγκιλέρα μια cyborg-ιερόδουλη και η Μιράντα Ότο την τσατσά-designer ενός ρομπο-μπουρδέλου (με λιγότερη φαντασία σχεδιασμένο τούτο, γιατί μοιάζει λες και ξεπήδησε απ’ τον Καβγατζή του Φασμπίντερ). Το διαλεκτικό σχόλιο πάνω στις συναισθηματικές προσλαμβάνουσες που συνδέονται με το αναπόφευκτο μιας προγραμματισμένης και αναλώσιμης μοίρας (πως γίνεται να «αισθάνεται» ένα δημιούργημα που είναι προορισμένο να λειτουργεί με on/off;), είναι γνώριμο (το συναντάς στο Westworld, αλλά και στο Ex Machina).

Ήπιος πεσιμισμός, λιτή σκηνογραφία (ιδίως στα εσωτερικά) που αναδεικνύει την μοναξιά των χαρακτήρων, ταιριαστή φωτογραφία και χρωματισμοί, ατμοσφαιρικό σάουντρακ (το δυσοίωνο σκορ του Νταν Ρόμερ δίνει ώθηση στα μπρος-πίσω του ρομάντζου δίχως να σου μεταδίδει ηλεκτρονική στυφάδα) που περιλαμβάνει από ψυχεδελική house και dream pop μέχρι το «Vienna Blood» του Γιόχαν Στράους.

Η Σεντού είναι εξαιρετική : κουβαλά εδώ μια μελαγχολική αύρα που (διαπράττω ύβρη, το ξέρω) την έχω αισθανθεί μόνο με την Άννα Καρίνα των ’60s. Κι ο ΜακΓκρέγκορ προσπαθεί να εκμαιεύσει συμπάθεια. Κάνει ότι μπορεί. Δεν έχει πολλά η ιστορία να σου πει (αν εξαιρέσεις τα της ρομποτικής), δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί, όμως πασχίζει να σε βάλει (έστω κι αν όχι πάντα) στο σχετικό mood (πόντος σκηνοθετικός), είναι καλοπαιγμένη (πόντος ερμηνευτικός), ο ρυθμός της καίτοι αργόσυρτος δεν ενοχλεί, έχει και την πυγμαλιωνική της διάσταση.

Το σεναριακό εύρημα (που, εν τούτοις, ψιλο-καθηλώνει το φιλμ) περιστρέφεται γύρω από θαυματουργό παραισθησιογόνο που δημιουργεί το αίσθημα του…ερωτευμένου στα ζευγάρια (μια που το παίρνεις και μια που το τερματίζεις!) Instant (σαν τον φραπέ) ανακούφιση απ’ τη μοναξιά, ψευδαίσθηση ζεστασιάς ανάμεσα σε δυο ξένους που το μοιράζονται (προφητική νύξη για το τέλος των παραδοσιακών σχέσεων).

Η ταχύτατη δε έλλειψη και το κατρακύλισμά του στη μαύρη αγορά, νιχιλιστικό σχόλιο για την σύγχρονη (απειλητική) έξαρση της χρήσης ψυχοτρόπων, που καθιστά την επικοινωνία μεταξύ των (εξαρτημένων) μοναχικών του σύμπαντος τούτου… (σχεδόν) ρομποτική.

Αν κι εδώ που τα λέμε, πλάκα-πλάκα και ποιος δε θα ‘θελε (σε τέτοιες εποχές) να βρει το ιδανικό του ταίρι, έστω και σε ρομπότ! Είπαμε, όμως. Εκεί που άφησε το αποτύπωμά του το (εκπληκτικό) Her του Σπάικ Τζονζ, λίγα περιθώρια υπάρχουν για μετέπειτα επίδοξους να συγκινήσουν γνήσια ή να εντυπωσιάσουν ειλικρινώς…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Τα "Παράσιτα" του Μπονγκ Τζουν-χο βγαίνουν στις αίθουσες και εμείς θέλουμε να μάθουμε. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας την τελευταίας 5ετίας;
  • FB Cinedogs

  • Latest