What's On Atomic Blonde

5 Σεπτεμβρίου 2017 |

0

Atomic Blonde

Σκηνοθεσία : Ντέιβιντ Λητς

Με τους : Σαρλίζ Θέρον, Τζέιμς Μάκαβοϊ, Έντι Μάρσαν, Τζων Γκούντμαν, Τόμπυ Τζόουνς, Σοφία Μπουτέλα, Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Τιλ Σβάιγκερ κ.α.

Διάρκεια : 108’

Έτος Παραγωγής : 2017

 

– Ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ βρίσκεται στην πόλη (Sofia Boutella)

– Lucky us! (Charlize Theron)

– Το Βερολίνο μοιάζει πραγματικά καταδικασμένο… (Sofia Boutella)

Βασισμένο στο graphic novel «The Coldest City» (υπάρχει και prequel σ’ αυτό : «The Coldest Winter», οπότε αντιλαμβάνεσαι τι μας περιμένει – πιθανώς – στο μέλλον), το Atomic Blonde βάζει την Σαρλίζ Θέρον να κυκλοφορεί στο Ανατολικό Βερολίνο – στην χαραυγή της πτώσης του Τείχους – με σουλούπι εξτραβαγκάντσας και βιντεοκλιπάδικης τύπισσας των ‘80s (εγώ ήξερα πως οι μυστικοί πράκτορες πασχίζουν να περνούν απαρατήρητοι). Με παλτουδιά-κουκούλα, χειμερινό σκουφί και ψηλοτάκουνο στην Αλεξάντερπλατς, έξω από σινεμάδες με αφίσες του ταρκοφσκικού «Στάλκερ». Τσαμπουκάδες όμως και εντός σκοτεινής αιθούσης και …επί σκηνής, μπροστά στα κινούμενα πλάνα (καταστρέφουμε και το έργο έτσι, ρε όργια).

Έξω, σε πρώτο πλάνο, μαίνονται οι διαδηλώσεις-εξεγέρσεις για την Πτώση του Τείχους, ενάντια στην – πνέουσα τα λοίσθια – ανατολικογερμανική κυβέρνηση που τις χαρακτηρίζει… «αστική ανυπακοή» (sic). Κι ενώ ευχή και ελπίδα όλων είναι μαζί με το Τείχος να γκρεμιστούν, να καταρρεύσουν και τα ψυχροπολεμικά μυστικά δεκαετιών και ο κόσμος να ζήσει πλέον αδελφωμένος, στο περιθώριο του (φανερού) ιστορικού γίγνεσθαι μαίνεται ο «αόρατος», άγνωστος πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών που αποδεικνύει πως τα παιχνίδια στρατηγικής εξελίσσονται σε σφαίρες και κόσμους παράλληλους, που ποτέ δεν συγχρονίζονται με το φως του ήλιου και της καθημερινότητας.

Η ηρωίδα-πρακτόρισσα, εγκλωβίζεται σε μια αποστολή στην οποία παριστάνει – εν αγνοία της (;) – το δόλωμα, προκειμένου η υπηρεσία της να επιβεβαιώσει τις υποψίες της για τον διπλό ρόλο συναδέλφου της (Τζέιμς Μάκαβοϊ). Τα πράγματα, ωστόσο, είναι (ως συνήθως) λίγο πιο περίπλοκα απ’ όσο επιτρέπει η γνωστή παλινδρόμηση του είδους ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι. Βαρετό, άνευρο σενάριο, επίπεδη, απρόσωπη σκηνοθεσία, σχηματικοί χαρακτήρες δίχως ουσιαστικό ενδιαφέρον και σωρεία σπαταλημένων δεύτερων ρόλων (Έντι Μάρσαν, Τόμπυ Τζόουνς, Τζων Γκούντμαν, Τζέιμς Φώκνερ, Τιλ Σβάιγκερ).

Με τον Μάκαβοϊ δεν ασχολούμαι : απ’ τη στιγμή που έχει πάρει αυτή την πορεία η καριέρα του, δεν μ’ αφορά – απλά με ψιλοθλίβει. Η Μπάρμπαρα Σούκοβα σε εξπρές-εμφάνιση ιατροδικαστίνας, παρατηρεί : «…δεν κάνουμε απλά λάθη στη Γερμανία» (σωστά, μόνο χοντρά) και τα Τράμπαντ και Βάρτμπουργκ δίνουν και παίρνουν στους δρόμους (α, ρε τιμημένο Τσβικάου και δοξασμένο Άϊζεναχ). A, έχει και μια σκηνή στο δρόμο με εκατοντάδες μαύρες ομπρέλες (στρατιά ολόκληρη) που ανοίγουν ταυτόχρονα, που θα την ζήλευε (μέχρι) κι ο μακαρίτης ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, αν δεν την είχε εμπνευστεί πρώτος στο «Βλέμμα του Οδυσσέα».

Η Θέρον βυθίζει το (σχεδόν 1,80 μ.) κορμί της σε μπανιέρες με (μυριάδες) παγάκια, σαν εκείνα των ποτηριών που γεμίζει όλη την ώρα με (μπουκάλες ολόκληρες) Stolichnaya. «Πεθαίνω να σου κάνω μια… ερώτηση», της λέει – αντάμα μ’ ένα ρουφηχτό γλωσσόφιλο – η rookie πράκτορας Σοφία Μπουτέλα (alias… ξυπνάς μέσα μου τον λεσβιακό Αύγουστο στην καρδιά του Βερολινέζικου χειμώνα). – Ώστε ήρθες σε… «επαφή» με μια γαλλίδα πράκτορα; (την ρωτούν στην υπηρεσία) – Προφανώς… (απαντά εκείνη) : σενάριο, όχι αστεία. H φονική ξανθούλα πλησιάζει τον κύριο … «Μονοκυάλη», «Ματοκυάλη» (spyglass… γουατέβερ) Έντι Μάρσαν και σαν επιτήδειο λαγωνικό, του λέει : «Μυρίζεις σαν αξιωματικός της Στάζι. Ξύρισε το μουστάκι. Χρησιμοποίησε σαπούνι και άρωμα. Αυτές είναι συνήθειες των Δυτικών. Δεν μπορείς να κουβαλάς τίποτε απ’ τα Ανατολικά…» (άκου να δεις πράγματα).

Μετά από μια αβάσταχτα παρατεταμένη και αναίτια βίαιη σεκάνς (όπου ο σκηνοθέτης εξαντλεί την γενναιοδωρία του απέναντι στους απανταχού οφθαλμοπόρνους του είδους), κι ενώ η τσουράπω πρωταγωνίστρια ξαπλώνει καμιά δεκαριά φουσκωτούς νοματαίους και βουτάει κι ένα περιπολικό, ο Έντι Μάρσαν της λέει «…πρέπει να κάνεις κάτι με τα γερμανικά σου. Είναι απαίσια» ! To ίδιο και τα ρώσικά της, αλλά έχει ταλέντο να κατεβάζει τις βότκες με τη σέσουλα. «You can’t unfuck, what’s been fucked», λέει κάποια στιγμή ο συμπρωταγωνιστής της. Έτσι και με τις ταινίες… μίστερ ex-stuntman Ντέιβιντ Λητς, που μου βρέθηκες πίσω απ’ την κάμερα. Σαρλίζ, 42 έφτασες … καλή μου, ασχολήσου με άλλα πράγματα. Εγώ μια (και μοναδική) ATOMIC BLONDE γνώρισα στη ζωή μου, κι αυτή δεν ήταν άλλη απ’ την Ντέμπι Χάρι




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑