Top-10 Working Class Movies

10. Norma Rae (Νόρμα Ρέι, 1979), του Μάρτιν Ριτ.

Ο -επίσημα καταγεγραμμένος στη black list της μαύρης εποχής του Μακαρθισμού– Μάρτιν Ριτ απογειώνει την καριέρα της Σάλι Φίλντ, ανοίγοντας τον δρόμο για το πρώτο από τα δύο Όσκαρ της. Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Κρίσταλ Λι Σάτον.

9. The Navigators (Ο Πολ, ο Μικ και οι άλλοι, 2001), του Κεν Λόουτς

Η αλήθεια είναι πως ο Κεν Λόουτς θα μπορούσε κάλλιστα να καταλαμβάνει περισσότερες από μία θέσεις σε αυτό το top-10, είπαμε όμως να μην φανούμε μονοδιάστατοι. Διαλέξαμε αυτή την ταινία μόνο και μόνο για την καταπληκτική σκηνή, όπου ο υπεύθυνος προσπαθεί να μυήσει τους εργάτες στις νέες ορολογίες, μετατρέποντας σε επιστήμη το «λέω το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια που φαίνονται εντυπωσιακά«.

8. Distant Voices, Still Lives (Μακρινές φωνές, ασάλευτες ζωές, 1988), του Τέρενς Ντέιβις

Μια υπέροχη ταινία, χωρισμένη σε δύο σκέλη(τα δύο κομμάτια του τίτλου της, δηλαδή), γυρισμένα με δύο χρόνια διαφορά μεταξύ τους, αλλά με το ίδιο καστ. Οι ζωές των μελών μιας εργατικής οικογένειας στο Λίβερπουλ, στα τέλη της δεκετίας του ’40 και στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Με απολαυστική προσήλωση σε όλα τα περιρρέοντα, όπως τη μουσική και τον κινηματογράφο της εποχής.

7. Los Lunes al Sol (Δευτέρες με λιακάδα, 2002), του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα

Μια γλυκύτατη ιστορία αξιοπρέπειας και θλίψης. Με φόντο τη Γαλικία, τυλιγμένη στο σκοτεινό φόντο της ανεργίας και με tour de force από αμφότερους τους τιτάνες του σύγχρονου ισπανικού σινεμά, Χαβιέρ Μπαρδέμ και Λουίς Τοσάρ.

6. The Loneliness of the Long Distance Runner (Ο επαναστάτης, 1962), του Τόνι Ρίτσαρντσον

Και ναι, αυτός ο υπέροχος original τίτλος αποδόθηκε τόσο μα τόσο άσχημα στα ελληνικά, άνευ λόγου και αιτίας. Περήφανο τέκνο του βρετανικού free cinema που ανθούσε εκείνη την εποχή στη Γηραιά Αλβιώνα, μια ιστορία σιωπηλής αντίστασης στους πειρασμούς.

5. Modern Times (Μοντέρνοι καιροί, 1936), του Τσάρλι Τσάπλιν

Ο Τσάρλι Τσάπλιν σατιρίζει μοναδικά κι ανεπανάληπτα τα νέα δεδομένα της γραμμής παραγωγής, της φορντοποίησης της εργασίας, της αυγής της νέας βιομηχανικής εποχής και, πιο συνολικά μιλώντας, της ομογενοποίησης των αισθημάτων. Ευαίσθητο και στιβαρό, μελαγχολικό κι αξιοπρεπές.

4. On the Waterfront (Το λιμάνι της αγωνίας, 1954), του Ελία Καζάν

Η συγκεκριμένη ταινία ίσως και να συνιστά από μόνο της μία ειδική κατηγορία, καθότι πρόκειται για τον ορισμό του redemption movie. Ο Καζάν παλεύει με τους δαίμονες των τύψεων και προσπαθεί να δικαιολογήσει την προ διετίας στάση του, όταν κατέδωσε 8 συναδέλφους του στην Επιτροπή Αντί-αμερικανικών Ενεργειών. Όπως και να έχει, μιλάμε για ένα αγνό αριστούργημα.

3. Shadows in Paradise (Σκιές στον παράδεισο, 1986), του Άκι Καουρισμάκι

Θα ήταν μάλλον αδύνατο να λείπει από μία τέτοια λίστα ο υμνητής των τελευταίων τροχών της οικονομικής αμάξης, ο ποιητής των απόκληρων και των κατατρεγμένων. Με τους γνωστούς του πρωταγωνιστές, με το γνωστό του παγωμένο χιούμορ, με το γνωστό του σπαρακτικά ουμανιστικό πρόσωπο. Απόλαυση.

2. La Classe Operaia Va in Paradiso (Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο, 1971), του Έλιο Πέτρι

Ο Τζαν Μαρία Βολοντέ. Οι αντιφάσεις και οι συνιστώσες των διεκδικήσεων. Το σύνθετο πορτρέτο ενός λούμπεν προφίλ. Η λογική και η παράνοια του κάθε αγώνα. Ο Τζαν Μαρία Βολοντέ.

1. Le Salaire de la Peur (Το μεροκάματο του τρόμου, 1953), του Ζόρζ-Ανρί Κλουζό

Με πρώτη ύλη το καταπληκτικό ομότιτλο μυθιστόρημα του Ζόρζ Αρνό, ο Κλουζό στήνει ένα ξέφρενο χορό καταραμένων ψυχών. Με αδιανόητους μοντερνισμούς στο στιλ κινηματογράφισης, με εκπληκτική αίσθηση ρυθμού και αφήγησης, με γοητευτικό ντετερμινισμό, με ένα Υβ Μοντάν να σου καίει την καρδιά με το βλέμμα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑