Ken Loach – Hall of Fame

The Wednesday Play ήταν ο τίλος της θρυλικής εκπομπής του BBC1, η οποία προβαλλόταν από τον Οκτώβριο του 1964 ως τον Μάιο του 1970 και είχε ως περιεχόμενο «τηλεοπτικά θεατρικά έργα», τα οποία είχαν είτε γραφτεί εξαρχής για τη μικρή οθόνη είτε είχαν διασκευαστεί ειδικά για αυτή. Ο Κεν Λόουτς σκηνοθέτησε δέκα επεισόδια της σειράς και το διασημότερα εξ αυτών είναι το Up the Junction, του 1965, βασισμένο στην ομότιτλη συλλογή από short stories της Νελ Νταν. Δείτε το ολόκληρο ευθύς αμέσως.

Τρία χρόνια αργότερα, ο Λόουτς ξεψαχνίζει τα σωθικά της παθιασμένης σχέσης μεταξύ οπαδών και ποδοσφαιρικής ομάδας, σε μία εποχή κατά την οποία οι δεσμοί ήταν πολύ πιο στενοί και αμόλυντοι. A Golden Vision, ένα τηλεοπτικό ευαγγέλιο για τους οπαδούς της Έβερτον.

Συνέχεια με το ντοκιμαντέρ My Name is Ken, το οποίο είχε γυριστεί ακριβώς μετά την ταινία του Λόουτς, My Name is Joe (1998). Συνεντεύξεις του ιδίου, αλλά και πολλών ηθοποιών του.

Τρία χρόνια νωρίτερα, το BBC2 είχε βρεθεί στην καρδιά των γυρισμάτων του Land and Freedom. Loach on location λοιπόν και μία διεισδυτική ματιά στα ενδότερα του φιλμικού κόσμου ενός εκ των καλύτερων ταινιών του Κεν.

Θα κλείσουμε με το δικό μας προσωπικό top-5 της φιλμογραφίας του αγαπημένου Κεν.

5. Sweet Sixteen (2002)

Η ηλικία των δεκαέξι είναι πάντα όμορφη. Ακόμη κι όταν είναι σκληρή. Ακόμη κι όταν μοιάζει ανήλιαγη και αδιέξοδη. Βρετανικός ρεαλισμός στα καλύτερά του.

4. Hidden Agenda (1990)

Ένα παραγνωρισμένο διαμαντάκι της καριέρας του Λόουτς, η ταινία που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Αγγλία, με τον Λόουτς να χαρακτηρίζεται μέχρι και «εθνικός προδότης». Με ένα φινάλε λιτό, μεστό, οικονομημένο και πιο πολιτικό από άπειρες ταινίες που φλυαρούν ασκόπως επαναστατικά τσιτάτα.

3. Land and Freedom (1995)

Ισπανικός Εμφύλιος. Σύνθετα ζητήματα, δαιδαλώδης σκέψη, υπέροχοι διάλογοι. Η Ιστορία γράφεται από τους ανθρώπους. Άσχημα ή όμορφα, γράφεται πάντα από αυτούς. Μία ιστορία προδιαγεγραμμένης  ήττας και πικρής μνήμης. Η διάσημη σκηνή του φινάλε.

2. My Name is Joe (1998)

Επίσης, αδίκως παραγνωρισμένο. Η ταινία που μας έμαθε τον υπέροχο Πίτερ Μάλαν. Γλυκό, ευαίσθητο, μαχόμενο. Πώς η καθημερινότητα μετατρέπεται σε μάχη επιβίωσης, πώς η μάχη επιβίωσης εξυψώνεται σε αξιοπρέπεια.

1. The Wind that Shakes the Barley (2006)

Το πετράδι του στέμματος. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών, του 2006. Στριφνά ηθικά διλήμματα, άψογη αίσθηση ρυθμού. Μία κατάστρωση νηφάλια, λεπτομερής, πολυσύνθετη, σπαρακτική και διαυγής ταυτόχρονα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑