Tributes Προσφυγικό: 8 ταινίες για την ανθρώπινη μετάβαση

24 Ιανουαρίου 2016 |

0

Προσφυγικό: 8 ταινίες για την ανθρώπινη μετάβαση

1. The Visitor (2007)

The visitor

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Τόμας ΜακΚάρθι

Ο Ουόλτερ Βέιλ, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, επιστρέφει στο σπίτι του στην Νέα Υόρκη και προς έκπληξη του, το βρίσκει «κατειλημμένο» από ένα ζευγάρι μεταναστών, τον Τάρεκ και την Ζαινάμπ. Θύματα του ενοικιαστή του Ουόλτερ, ο οποίος υπενοικίασε το σπίτι χωρίς να ενημερώσει το ζευγάρι, είναι τώρα αναγκασμένοι να ψάξουν για κάτι καινούργιο. Ο Ουόλτερ, που έχει χάσει πρόσφατα την γυναίκα του και βρίσκεται στα όρια της κατάθλιψης, επιτρέπει στο ζευγάρι να μείνει για κάποιο καιρό μαζί του. Η αρχική επιφυλακτικότητα και αμηχανία δίνουν την θέση τους σε μία ζεστή και ανθρώπινη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών πολιτιστικών αφετηριών.

Ο Τάρεκ μαθαίνει κρουστά στον Ουόλτερ και εκείνος μαγεύεται από τον ιδιαίτερο ήχο της ξένης στα αυτιά του μουσικής. Όλα αυτά μέχρι να έρθει ο νόμος να παρασύρει στο διάβα του την ανθρωπιά. Είναι τότε που η αστυνομία ανακαλύπτει ότι ο Τάρεκ, η Ζαινάμπ και η μητέρα του πρέπει να απελαθούν καθώς δεν έχουν κάρτα παραμονής. Αρωγός στην μάχη τους με τον νόμο θα σταθεί ο Ουόλτερ. Ανθρώπινη, γλυκιά, προσωπική και γειωμένη στην πραγματική πλευρά της πολυπολιτισμικής σύγχρονης κοινωνίας της μητρόπολης που λέγεται Νέα Υόρκη. Ο Ουόλτερ είναι επισκέπτης στο σπίτι που έζησε με την γυναίκα του, όπως επισκέπτες στην χώρα είναι και οι μετανάστες νέοι φίλοι του, όπως τελικά επισκέπτες είμαστε όλοι μας σ’ αυτή την ζωή.

 

2.  Gegen die Wand/Μαζί Ποτέ! (2004)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Φατίχ Ακίν

Ο Καχίτ, ένας Τούρκος μετανάστης στην Γερμανία, αλκοολικός, αυτοκαταστροφικός, διαζευγμένος και γενικά χαμένος, αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του με ανεπιτυχή τρόπο -όχι πως το ήθελε και πολύ βέβαια- και καταλήγει σε μία ψυχιατρική κλινική. Εκεί, γνωρίζει την Σιμπέλ, μία 20χρονη Τουρκάλα που βρίσκεται έγκλειστη για τον ίδιο λόγο, προσπαθώντας να αποφύγει την αντίθεση των μουσουλμάνων γονιών της στην επιθυμία της για μια ελεύθερη ζωή. «Είσαι Τούρκος; Με παντρεύεσαι;» ρωτά με αφοπλιστική ειλικρίνεια η νεαρή Τουρκάλα και εκεί ακριβώς ξεκινά μία ιδιαίτερη ερωτική σχέση μεταξύ των δυο.

Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον σύγκρουσης ταυτοτήτων, οι δυο τους αποδομούν εμμέσως το πλαστό ερώτημα «που ανήκεις;» και μαγνητίζουν το βλέμμα στο καθαρά ανθρώπινο και ουσιαστικό: τον έρωτα. Ο έρωτας νικά την ανασφάλεια που γεννά την ανάγκη ταυτοποίησης με σημείο αναφοράς την πατρίδα, την εθνικότητα, το γένος κτλ.

3.  Le Havre/Το λιμάνι της Χάβρης (2011)

Σκηνοθεσία- Σενάριο : Άκι Καουρισμάκι

Ο Μαρσέλ Μαρξ, ένας ηλικιωμένος πρώην συγγραφέας, αυτοεξόριστος στη Χάβρη, το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας, μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη δουλειά του λούστρου, στις επισκέψεις του στο στέκι του και στη φροντίδα της άρρωστης γυναίκας του. Όλα αυτά μέχρι να γνωρίσει τυχαία τον Αρλετί, ένα νεαρό «παράνομο» Αφρικανό μετανάστη. Ο Μαρσέλ συγκεντρώνει τα τελευταία αποθέματα ανθρωπιάς και βοηθά τον νεαρό μετανάστη να φτάσει στη δικιά του γη της επαγγελίας.

Μία αισιόδοξα μελαγχολική ματιά από την γκρίζα οπτική του Καουρισμάκι, που φιλμογραφεί για μία ακόμα φορά μινιμαλιστικά, ανθρώπινα και πάνω απ’ όλα ώριμα. Η ψυχρή χρωματική του παλέτα ταιριάζει στην βουβή ανοχή της Ευρώπης στη θλίψη και την καταπίεση των «άλλων», των «ξένων». Διάχυτη ειρωνεία, ιδιότυπος ρυθμός και μία ακόμα πολιτικοποιημένη (και όχι πολιτική) κομεντί για το λεπτό θέμα της μετανάστευσης. Ανθρωποκεντρίκη ταινία, όσο χρειάζεται για να διογκώσει το ειδικό σε γενικό.

4.  Le silence de Lorna/Η σιωπή της Λόρνα (2008)

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέν

Η Λόρνα είναι μία νεαρή Αλβανίδα που ζει στη Λιέγη. Ονειρεύεται να ανοίξει ένα μαγαζί μαζί με τον άντρα που θα ερωτευτεί. Μέχρι τότε όμως, έχει άλλα προβλήματα. Ένα από τα σημαντικότερα είναι αυτό της υπηκοότητας. Παντρεύεται λοιπόν με λευκό γάμο ένα ναρκομανή, τον Κλόντι και αποκτά βελγική υπηκοότητα. Η σχέση με τον άντρα της είναι τυπική, μέχρι που ο Κλόντι αποφασίζει να κάνει αποτοξίνωση και ζητά από την Λορνά να τον βοηθήσει. Εκείνη δέχεται. Έχει όμως να αντιμετωπίσει, εκτός από τους δαίμονες του Κλόντι, και τους μαφιόζους συνεργάτες της, που θέλουν να τον βγάλουν από την μέση.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η Λόρνα γίνεται ο κινηματογραφικός Ρασκόλνικωφ. Η ηθική μάχεται με την αναγκαιότητα και η επίτευξη του αυτονόητου γίνεται μία αναμέτρηση δίχως όρια σε μία κοινωνία που μοιάζει με ζούγκλα. Και όλα αυτά στο κέντρο της Ευρώπης. Εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν τα πάντα για ένα καλύτερο αύριο, εκεί ξεκινά και η κάμερα των Νταρντέν. Λιγότερη επιθετική κινηματογράφιση από άλλες ταινίες (όπως στο L’Enfant), αλλά με το ίδιο σθένος και την ίδια διάθεση να γεννηθούν ερωτήματα.

 5.GranTorino (2008)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Κλιντ Ίστγουντ

O Βαλτ Κοβάλσκι, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Ιστγουντ στην προτελευταία του παρουσία ως ηθοποιός, είναι ένας βετεράνος του πολέμου της Κορέας που χήρεψε πρόσφατα. Ένας κλασικός συντηρητικός Αμερικάνος που θέλει την ησυχία του, με την αστερόεσσα στην βεράντα του και το αμάξι-αντίκα που λατρέυει παθολογικά να κοσμεί το γκαράζ. Κάποια στιγμή, στο διπλανό ακριβώς σπίτι μετακομίζει μία οικογένεια Ασιατών.

Ο εγγενής ρατσισμός του μισάνθρωπου αρχίζει να αμβλύνεται όταν αναπτύσσει μία ιδιότυπη σχέση με τον Thao, τον γείτονα άρτι αφιχθέντα γείτονα. Ο Dirty Harry αποδομείται και ο δηλωμένος ρεμπουμπλικάνος Κλιντ Ιστγουντ φτιάχνει ένα άρτια δομημένο σύγχρονο δράμα κατά του ρατσισμού. Εξαιρετικά διδακτικό το κλείσιμο της ταινίας, ένα από τα καλύτερα φινάλε των τελευταίων ετών.

6. The children of men/ Τα παιδιά των ανθρώπων (2006)

Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Κουαρόν

Βρετανία, 2027. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι κατεστραμμένος από τον πόλεμο και οι επιζώντες μεταναστεύουν στο, υπο στρατιωτικό καθεστώς αλλά τουλάχιστον «ειρηνικό», Λονδίνο. Επιπλέον, εδώ και 18 χρόνια οι γυναίκες δεν μπορούν να γεννήσουν. Ο νεότερος άνθρωπος στον κόσμο, ένας 18χρονος, σκοτώνεται και η απαισιοδοξία πλανάται πάνω από το Λονδίνο.  Ο Theo Faron, πρώην ακτιβιστής και νυν χαμηλόβαθμο στέλεχος σε κάποιο κρατικό μηχανισμό πείθεται από την πρώην γυναίκα του, Julian Taylor, να βοηθήσει να μεταφέρουν μια κοπέλα (την Kee) σε μία οργάνωση για την μελέτη της γονιμότητας του ανθρώπινου είδους. Στην αρχή, το κάνει για τα χρήματα, αλλά στην πορεία και αφού μαθαίνει το μυστικό της Kee, βρίσκει και πάλι τον παλιό του επαναστατημένο εαυτό.

Ο Cuaron, με την άμεση και σχεδόν ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφηση του, με τα μεγάλης διάρκειας μονοπλάνα και με την άψογα προσαρμοσμένη φωτογραφία του Emmanuel Lubenski, μας μεταφέρει σε ένα ζοφερό μέλλον μιας ανθρωπότητας που καταστρέφεται επειδή έχει εκπέσει ηθικά. Ευθεία κριτική στον πόλεμο, έστω και σε πρώτο-επιφανειακό επίπεδο, ακόμα μεγαλύτερη όμως η κριτική του στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι μετανάστες-θύματα του πολέμου. Η νεαρή μετανάστρια μετατρέπεται σε σύμβολο που εκφράζει μέλλον και την ελπίδα της ανθρωπότητας.

7.Welcome (2009)

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Φιλίπ Λοριέ

Ο Μπιλάλ, ένας 17χρονος Κούρδος, έχει διασχίσει μία απόσταση σχεδόν 4000χιλ, περπατώντας από τη Μέση Ανατολή μέχρι το βορειότερο άκρο της Γαλλίας, την πόλη Καλέ, που απέχει 22 μίλια από την Μεγάλη Βρετανία. Ο νεαρός μετανάστης πληρώνει 500 ευρώ σε ένα δουλέμπορο για να τον περάσει απέναντι για να συναντήσει την αγαπημένη του Mina. Πέφτει όμως θύμα απάτης και κολλά στην μικρή πόλη αγναντέυοντας τον τόπο που ζει και αναπνέει η αγαπημένη του και προσπαθώντας να αντέξει την γαλλική γραφειοκρατία. Μα τι είναι 22 μίλια μπροστά στον έρωτα; Αποφασίζει λοιπον να εξασκηθεί στο κολύμπι και να περάσει απέναντι κολυμπώντας.

Πηγαίνει στο τοπικό κολυμβητήριο, εκεί όπου ο Σιμόν, ένας 40αρης προπονητής και πρώην πρωταθλητής, συγκινείται από την αυταπάρνηση του νεαρού και τον βοηθά να πετύχει τον στόχο του. Καθόλου μελό, πραγματική, προσβάσιμη μα πάνω απ’ όλα ειλικρινής, η ταινία αυτή επιβεβαιώνει ότι ο γαλλικός κινηματογράφος δεν φοβάται να καταπιαστεί με φλέγοντα κοινωνικά ζήτημα όπως αυτό της μετανάστευσης (και δη της παράνομης). Ο έρωτας γίνεται κινητήριος δύναμη και ο έφηβος Μπιλάλ με αυταπάρνηση, πυγμή και αισιοδοξία ατενίζει την ξηρά που βρίσκεται μερικά μίλια μακριά, την ίδια ώρα που χιλιάδες τουρίστες διασχίζουν την διώρυγα της Μάγχης ανενόχλητα και «νόμιμα». Μία ταινία για τις εγγενείς αντιθέσεις της σύγχρονης Ευρώπης και την σύγκρουση του δίκαιου του ανθρώπου και του νόμου.

8.When I saw you/ Όταν σε είδα (2012)

Σενάριο-σκηνοθεσία: Αναμαρί Τζασίρ (η πρώτη Παλαιστίνια σκηνοθέτις στην ιστορία)

Βρισκόμαστε στο 1967. Ο μικρός Ταρέκ, μαζί με την μητέρα του, περνούν τα σύνορα και φτάνουν σε ένα πρόχειρο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιορδανία. Οι συνθήκες είναι άθλιες, κάτι που ενοχλεί αφάνταστα τον μικρό και σε συνδυασμό με το ότι ο πατέρας του εξακολουθεί να είναι αγνοούμενος πολέμου από την άλλη μεριά των συνόρων, τον κάνουν να το σκάσει, με προορισμό την Παλαιστίνη. Στη διαδρομή συναντά αντάρτες που του προσφέρουν, εκτός από τροφή, και καταφύγιο στο βουνό, και ένα ικανό  πλήθος από πατρικές φιγούρες που τόσο ανάγκη έχει ο μικρός.

Η επανάσταση οργανώνεται, μα στο μυαλουδάκι του μικρού φαίνεται με παιχνίδι. Ο μικρός Ταρέκ ψάχνει για ένα συναισθηματικό καταφύγιο. Σε μία περιοχή που βρίσκεται ένα βήμα από μία μεγάλη κοινωνική έκρηξη, με τον Γιασέρ Αραφάτ να ειναι ο ηγέτης ίνδαλμα των Παλαιστινίων, η Αναμαρί Τζασέρ ακολουθεί την αθώα ματιά του πιτσιρικά, μακριά από εμπόλεμες ζώνες, κοντά όμως στην ουσία του ανθρώπου που ψάχνει ακόμα και στην τρυφερή ηλικιά των 11 να καλύψει το συναισθηματικό του κενό έστω και σε περίοδο πολέμου. Οι ανθρώπινες συναισθηματικές ανάγκες των περιπλανόμενων ψυχών είναι οι ίδιες με όλων των υπόλοιπων και η αναζήτηση τρυφερότητας γίνεται βάσανο για τους ανθρώπους των οποίων  το σπίτι τους είναι το επίκεντρο μία πολεμικής κόλασης.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Ευριπίδης Ταρασίδης

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Τα "Παράσιτα" του Μπονγκ Τζουν-χο βγαίνουν στις αίθουσες και εμείς θέλουμε να μάθουμε. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας την τελευταίας 5ετίας;
  • FB Cinedogs

  • Latest