Tributes&Trivia Best of Cinedogs: part IIΙ

30 Δεκεμβρίου 2018 |

0

Best of Cinedogs: part IIΙ

Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2018 με βάση την ελληνική διανομή (με αξιολογική σειρά από το 10 στο 1) :

Κτήνος (Beast) του Μάικλ Πιρς

Για το προσωπικό και άκρως υποβλητικό σύμπαν που δημιουργεί, αγγίζοντας τα όρια του παρ’ ολίγον αριστουργήμα.

Γλυκιά Πατρίδα (Sweet Country) του Γουόρικ Θόρντον

Για το φορντικού οίστρου, σαρωτικό, ποιητικό μεγαλείο του που συνδιαλέγεται εκ νέου με τη γλώσσα του γουέστερν.

Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) του Μάρτιν ΜακΝτόνα

Για το αριστοτεχνικό – κοενικών αποχρώσεων – σενάριο που αναπάντεχα συγκλίνει τους ήρωες, δίχως να φοβάται να ανακατέψει τα είδη: το μαύρο χιούμορ με το δράμα, τον κυνικό ρεαλισμό με τη σάτιρα, το κοινωνικό σχόλιο με το ευφυές και στιλιζαρισμένο γκροτέσκο.

Ο Ενοχος (Guilty) του Γκούσταβ Μέλερ

Για τον ευρηματικό και συναρπαστικό τρόπο με τον οποίο ανανεώνει τους δυνητικούς ορίζοντες της φιλμικής γλώσσας, κερδίζοντας το στοίχημα με τον εαυτό του και τα – φαινομενικά – αντικινηματογραφικά του υλικά

Οι Δικοί Μου Ανθρωποι (Tesnota) του Καντεμίρ Μπαλάκοφ

Το τοξικό, ασφυκτικό και γνήσια ειλικρινές ντεμπούτο του μαθητή του Σουκούροφ, συνθέτει το απίστευτης μαεστρίας και κατάθλιψης στιγμιότυπο μιας χούφτας στάσιμων, σπασμένων ζωών στα συντρίμμια μιας απέραντης, διαμελισμένης αυτοκρατορίας.

Η Προσβολή (L’ Ιnsulte) του Ζιάντ Ντουεϊρί

Για το υπόδειγμα κινηματογραφικής αφήγησης και γεωμετρικής εξέλιξης, για το ανάγλυφο μιας κοινωνίας-πυριτιδαποθήκης, για την – στην κόψη του ξυραφιού – διαχείριση του ατομικού δράματος που απειλεί να μετατραπεί σε πράξη εμφυλίου, για τους απανταχού αγκιλωμένους κριτικούς που θα χλευάσουν το ουμανιστικό του μήνυμα. Ταινία-παλμός.

1945 του Φέρεντς Τόροκ

Για τον αξιοθαύμαστο, κρυστάλλινο τρόπο με τον οποίο μεταφράζει κινηματογραφικά την ουσία και τις στρεβλώσεις ενός κλειστού κόσμου, θυμίζοντας το μεγάλο σινεμά των συμπατριωτών του Μίκλος Γιάντσο και Κάρολυ Μακ. Υποβλητικό, απαστράπτον ασπρόμαυρο)

Foxtrot του Σάμουελ Μάοζ

Σαγηνευτικό, αινιγματικό, φορμαλιστικά τολμηρό, με πλάγιες ματιές στον Κισλόφσκι, ένα αλησμόνητο εικαστικό μοιρολόι, μια χορογραφημένη οιμωγή της απώλειας που από σοκαριστικό μούδιασμα καταλήγει σε συναισθηματική απογύμνωση, φιλοξενώντας ενδιαμέσως ένα ασύλληπτο, εξπρεσιονιστικό ιντερλούδιο για την αέναη διαδοχή ζωής και θανάτου

Ανυπακοή (Disobedience) του Σεμπάστιαν Λέλιο

Για την λαχανιασμένη ανάσα της ΜακΆνταμς που θολώνει το φακό. Για μια κάμερα που εξερευνά τα πάντα άνευ αμηχανίας, αλλά δίχως κατάχρηση. Για μια περούκα που αφαιρείται σαν να ξεφορτώνεται κανείς τα ρούχα του ή έναν – επί μακρόν κρατημένο, βουβό – λυγμό, σαν κόμπο

Κλέφτες Καταστημάτων (Shoplifters) του Χιροκάζου Κόρε-Εντα

Το γιατί γνωστό, για όσους έχουν ήδη εντρυφήσει στο σύμπαν του ιάπωνα ουμανιστή και διεισδυτικού ανατόμου του μικρο-κοινωνικού ιστού. Για το βλέμμα και μόνο, λοιπόν, της (τεράστιας) Kirin Kiki, που παίζει σαν να ξέρει (τόσο η ίδια, όσο κι ο Κόρε-Εντα) ότι καταθέτει το υστερόγραφό της. Farewell, sweet lady!

To Διαμαντάκι της χρονιάς (που πέρασε στα ψιλά, αν όχι απαρατήρητο):

Lapparition (Το Όραμα) του Ξαβιέ Γιανολί

Tο θέμα της πίστης στο σινεμά είναι δύσκολο: ακόμη και ταινίες όπως ο «Λόγος» ή «Το Ημερολόγιο ενός Εφημέριου» ασχολούνται περισσότερο με τις αμφιβολίες παρά συνδιαλέγονται μαζί της. Το «Όραμα» διαθέτει ευφυΐα και σκηνοθετική μαεστρία, και σε καλεί να εννοήσεις (πριν κατανοήσεις) δια της εμπειρίας. Γιατί το αληθινό θαύμα κρύβεται εκεί που ανακαλύπτεις εκ νέου τον άνθρωπο μέσα σου, όταν νομίζεις πως οριστικά τον έχεις απολέσει. Μια ταινία γενναία, μες στις βασανιστικές σιωπές της)

Η Μεγάλη Απογοήτευση της Χρονιάς :

Δεν Ησουν Ποτέ Εδώ (You Were Never Really Here) της Λιν Ράμσεϊ (γιατί ο «Ταξιτζής» μιας φορά γυρίστηκε – τι δεν κατάλαβες;)

Τρεις ταινίες που αν είχα δει ίσως διεκδικούσαν θέση στη δεκάδα :

Οι Στάχτες Μιας Αγάπης (Ash is Purest White) του Ζία Ζάνγκε

Εντός Ορίων (Insyriated) του Φίλιπ φαν Λέου

Του Θεού η Χώρα (God’s Own Country) του Φράνσις Λι




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Τα "Παράσιτα" του Μπονγκ Τζουν-χο βγαίνουν στις αίθουσες και εμείς θέλουμε να μάθουμε. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας την τελευταίας 5ετίας;
  • FB Cinedogs

  • Latest