45 ταινίες για τη Γιορτή του Πατέρα!

Like Father, Like Son (2013), του Χιροκάζου Κόρε-έντα

Οι δεσμοί της καρδιάς, πιο ισχυροί και από αυτούς του αίματος.

The Son (2002), των αδερφών Νταρντέν

Αγάπη που τρυπώνει στις πιο άνυδρες γωνιές της ψυχής.

The Return (2003), του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ

Η μακρά απουσία, η επώδυνη επιστροφή, το τελετουργικό της συμφιλίωσης.

Bicycle Thieves (1948), του Βιτόριο ντε Σίκα

Ένα παιδικό χέρι, η πιο ταπεινή και στεντόρεια λύτρωση.

The Road (2009), του Τζον Χίλκοουτ

Η αγάπη ενός πατέρα για τον γιο του, το μόνο σημάδι ζωής.

The Shining (1980), του Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Το άλγος και ο τρόμος της πατρότητας. 

Missing (1982), του Κώστα Γαβρά

Η απελπισμένη ανάγκη της αλήθειας.

The Sacrifice (1986), του Αντρέι Ταρκόφσκι

Η πατρική ενοχή, η αιώνια ανάγκη για συγχώρεση.

Big Fish (2003), του Τιμ Μπάρτον

Το αίνιγμα του πατέρα, η λύση ενός γρίφου.

The Kid (1921), του Τσάρλι Τσάπλιν

Ένα από τα σπουδαιότερα διαμάντια του βωβού σινεμά.

An Autumn Afternoon (1962), του Γιασουχίρου Οζού

Ο φόβος και η ευθύνη, η εγκαρτέρηση και η μοναξιά.

Indiana Jones and the Last Crusade (1989), του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Ο Τζούνιορ και ο μπαμπάς του έρχονται για πρώτη φορά κοντά. 

The Royal Tenenbaums (2001), του Γουές Άντερσον

Ο πατέρας, η γέφυρα της επανένωσης για μια οικογένεια γεμάτη μοναξιές.

The Lion King (1994), των Ρότζερ Άλερς και Ρομπ Μίνκοφ

Η ιστορία του Σίμπα και του Μουσάφα, αιώνια πηγή συγκίνησης.

Toni Erdmann (2016), της Μάρεν Άντε

Η επανασύνδεση πατέρα-κόρης στην πιο ευφάνταστη εκδοχή της. 

He Got Game (1998), του Σπάικ Λι

Αμαρτία, ενοχή και συγχώρεση και μπάσκετ.

Train to Busan (2016), του Γέον Σανγκ-χο

Όταν καταλαβαίνεις τον λόγο για τον οποίο ζεις και παλεύεις.

Beginners (2010), του Μάικ Μιλς

Η απώλεια ως καθρέφτης του παρελθόντος αλλά και του μέλλοντος.

Interstellar (2014), του Κρίστοφερ Νόλαν

Η πατρική αγάπη που διασχίζει κόσμους και τεμαχίζει τον χρόνο.

Three Men and a Baby (1987), του Λέοναρντ Νίμοϊ

Τρεις μπαμπάδες στη συσκευασία του ενός.

Starred Up (2013), του Ντέιβιντ Μακένζι

Ακόμη κι όταν χάνεται η ανθρωπιά, υπάρχει μια ακτίνα σωτηρίας. 

The Godfather (1972), του Φράνσις Φορντ Κόπολα

Όταν η πατρική σκιά ζυγίζει κόσμους ολόκληρους.

Road to Perdition (2002), του Σαμ Μέντες

Η απώλεια, η μόνη και μόνιμη ενηλικίωση.

Paper Moon (1973), του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς

Ο Ράιαν και η Τέιτουμ Ο’ Νιλ δίδυμο πατέρα-κόρης παντού.

Finding Nemo (2003), του Άντριου Στάντον

Ο πατέρας δεν σταματά ποτέ, επιμένει και υπομένει.

Father of the Bride (1950), του Βινσέντε Μινέλι

Αν σας αρέσει το remake με τον Στιβ Μάρτιν, πού να δείτε το original.

To Kill a Mockingbird (1962), του Ρόμπερτ Μάλιγκαν 

Όταν το πατρικό πρότυπο αγγίζει την τελειότητα.

Taken (2008), του Πιερ Μορέλ

Όταν μπλέκεις με τον λάθος μπαμπά…

Padre Padrone (1977), των αδερφών Ταβιάνι

Η βάρβαρη όψη της ανελέητης πατρικής εξουσίας.

East of Eden (1955), του Ελία Καζάν

Η αδυσώπητη μάχη με έπαθλο την πατρική αγάπη.

Fly Away Home (1996), της Κάρολ Μπάλαρντ

Όταν ανακαλύπτεις νέους κόσμους που ανοίγουν διάπλατα την καρδιά.

Field of Dreams (1989), του Φιλ Άλντεν Ρόμπινσον

Δεν είναι ποτέ αργά για να επανορθώσεις.

Floating Weeds (1959), του Γιασουχίρου Οζού

Ένα ακόμη αριστούργημα από τον μετρ των οικογενειακών δραμάτων.

Hud (1963), του Μάρτιν Ριτ

Πατέρας-γιος, ένα ανταγωνιστικό δίπολο που φτάσει στα άκρα.

There Will Be Blood (2007), του Πολ Τόμας Άντερσον 

Το ασήκωτο βάρος της ματαιωμένης αγάπης. 

Tree of Life (2011), του Τέρενς Μάλικ

H αγάπη του πατέρα, ένα ταυτοτικό στοιχείου του κόσμου μας.

Paris, Texas (1984), του Βιμ Βέντερς

Ο Τράβις επιστρέφει από την έρημο με μια ιερή αποστολή.

Broken Flowers (2006), του Τζιμ Τζάρμους

Ο Μπιλ Μάρεϊ σε ένα ταξίδι πατρικής αυτογνωσίας.

My Life (1993), του Μπρους Τζόελ Ρούμπιν

Χτίζοντας αναμνήσεις όσων δεν θα προλάβουμε καν να ζήσουμε.

A Perfect World (1993), του Κλιντ Ίστγουντ

Επουλώνοντας τραύματα και πληγές με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. 

The Son’s Room (2001), του Νάνι Μορέτι

Το αφόρητο πένθος, η ανατροπή της φυσικής ροής.

I Am Sam (2001), του Τζέσι Νέλσον

Η πατρότητα δεν μπαίνει σε ασφυκτικά καλούπια.

Leave No Trace (2018), της Ντέμπρα Γκράνικ

Όταν ο μόνος δρόμος είναι η φυγή, όσο κι αν πονάει.

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου (2002), της Πέννυς Παναγιωτοπούλου

Η ελληνική παρουσία στη λίστα μας. Λιτό, συγκινητικό, τρυφερό. 

Léon: The Professional (1994), του Λυκ Μπεσόν

Η ανθρώπινη καρδιά θέλει φροντίδα. Όπως ακριβώς ένα φυτό.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑