Tributes&Trivia Best of 2017 by Cinedogs: part I

29 Δεκεμβρίου 2017 |

0

Best of 2017 by Cinedogs: part I

  • οι ταινίες στη συγκεκριμένη λίστα δεν ακολουθούν κάποια ιεραρχική αξιολόγηση, σε μορφή αντίστροφης μέτρησης από το νούμερο 10 ώς το νούμερο 1, αλλά είναι δοσμένες κατά αλφαβητική σειρά, με γνώμονα την επισημη ελληνική απόδοση του τίτλου τους.

H Ενοχή των Αθώων (Les Innocentes) της Αν Φοντέιν

Στο πιο essential δείγμα μιας άνισης (μέχρι σήμερα) καριέρας, η δημιουργός από το Λουξεμβούργο παραδίδει ένα στοχαστικό μπαράζ πάνω στην έννοια της πίστης και της αφοσίωσης (σε Θεό και συνάνθρωπο) με άξονα μια άθεη, ορθολογίστρια και αριστερή γιατρό και επίκεντρο τις φρικτές συνέπειες του πολέμου κι ενός ηθικού κώδικα που έχει για θύματα εγκιβωτισμένες ψυχές, οι οποίες βιώνουν τη σιωπή και την ενοχή μιας ζωής που δεν τους ανήκει.

Ο Εμποράκος (Forushande) του Ασγκάρ Φαραντί

Οι ρωγμές και τα σαθρά θεμέλια του παλαιού (θεοκρατικού) Ιράν διαπλέκονται με την ουτοπία του αμερικανικού ονείρου, καθώς το νατουραλιστικό, υπαρξιακό δράμα του Πέρση σκηνοθέτη εναγκαλίζεται το ομώνυμο θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ σε ένα αφηγηματικά και σημειολογικά πολύπλοκο (αλλά όχι δυσνόητο) αρχιτεκτόνημα, οι συγκρούσεις του οποίου αποκτούν διαστάσεις μύθων γύρω απ’ την ηθική.

Κάιρο Εμπιστευτικό (The Nile Hilton Incident) του Ταρίκ Σαλέχ

Το αποπνιχτικό και βαθιά κυνικό νουάρ του Σουηδού (με αιγυπτιακές ρίζες) Σαλέχ, συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του παραδοσιακού policier και του μεστού πολιτικού δράματος, με φόντο την καρδιά της Αραβικής Άνοιξης και κινηματογραφικό άρωμα αλλοτινών εποχών, ενώ στο επίκεντρό του βρίσκεται ένας ήρωας και μια χώρα που μοιάζουν να ξυπνούν από λήθαργο, την ώρα που τα πάντα τριγύρω θυμίζουν καζάνι που σιγοβράζει.

Η Κλούβα (Clash) του Μοχάμεντ Ντιάμπ

Θα μπορούσε να είναι το «αδελφάκι» (ή το flipside) του Κάιρο Εμπιστευτικό, αφού το ιστορικo-πολιτικό του φόντο τοποθετείται δύο μόλις χρόνια μετά το προηγούμενο. Το φιλμ του Ντιάμπ, πότε με αμείλικτο ρεαλισμό (σαν ντοκιμαντέρ) και πότε με καλοδουλεμένο σασπένς, μετατρέπει την κλούβα του τίτλου και το κλειστοφοβικό σκηνικό που χτίζει γύρω της σε όχημα-κραυγή απελπισίας της έκρυθμης κατάστασης μια χώρας κι ενός λαού και σε αλληγορικό σχόλιο για την εγγενή ροπή του ανθρώπινου είδους προς τη σύγκρουση και τον αλληλοσπαραγμό.

Μια Φανταστική Γυναίκα (Una Mujer Fantástica) του Σεμπαστιάν Λέλιο

Η χιλιανή «Στρέλλα» κυοφορεί μέσα της έναν σπαραχτικό ύμνο για τον υπέρτατο Άνθρωπο κι ο σκηνοθέτης της (σε παραγωγή Πάμπλο Λαραΐν) εκτινάσσει την ηρωίδα του στην (υπερβατική) διάσταση του μύθου. Με σύγχρονο queer βλέμμα που εστιάζει στην κοινωνική δηκτικότητα (χωρίς να μετατρέπει το φιλμ σε παντιέρα πολιτικής ορθότητας ή ακτιβισμού) και παντρεύοντας το camp με το λυρισμό, ο Λέλιο αποφεύγει τον σκόπελο μιας ταινίας-καταγγελίας για το ρατσισμό και την απόρριψη και διατρανώνει την (ελπιδοφόρα) πίστη του στο Ανθρώπινο Όν με όρους ουμανιστικής ελεγείας.

Παράδεισος (Ray) του Αντρέι Κοντσαλόφσκι

Αν είχε προβληθεί στη χώρα μας η προτελευταία ταινία του, οι «Λευκές Νύχτες του Ταχυδρόμου» (2014), ίσως και να καταλάβαινε κανείς γιατί η τελευταία βρίσκεται σε τούτη τη δεκάδα του γράφοντος. Γυρισμένο σε καθηλωτικό ασπρόμαυρο, το φιλμ του ογδοντάχρονου Κοντσαλόφσκι συνδιαλέγεται με το τραύμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης με όρους μεταφυσικής και ποιητικής αλληγορίας. Και το σκαληνό (σε πρώτο πρόσωπο) αφηγηματικό τρίγωνο που χρησιμοποιεί ως άξονα του φορμαλιστικού του δοκιμίου, αποτυπώνει και αιχμαλωτίζει στο φακό την οδύνη της …συλλογικής εξόδου απ’ τον Παράδεισο που συνιστά ο πόλεμος.

Πάση Θυσία (Hell or High Water) του Ντέιβιντ Μακένζι

O σκωτσέζος Μακένζι (του Young Adam, του Perfect Sense και του Γροθιές στους Τοίχους) κατασκευάζει (σε σενάριο Τέιλορ Σέρινταν του Wind River) ένα νεο-γουέστερν που παραπέμπει ευθέως στο μαύρο χιούμορ και την πινακοθήκη χαρακτήρων των Κοέν, τοποθετεί τους (υπέροχους) ήρωές του κάτω απ’ τον ανελέητο ήλιο του Τέξας και σε (αχανείς) αυτοκινητόδρομους που οδηγούν στο πουθενά και χορογραφεί τον (ελεγειακό) επικήδειο μιας Αμερικής που – όπως κάποτε οι Ινδιάνοι με τη γη τους – βρίσκεται αντιμέτωπη με την (οριστική) απώλεια της υποθηκευμένης περιουσίας της, αν δεν την εξοφλήσει …«πάση θυσία» (να τα βλέπουν αυτά τα εδώ καλόπαιδα του τραπεζικού συστήματος, με το …πανηγύρι που έχουν ξεκινήσει).

Στα Ίχνη του Ανέμου (Wind River) του Τέιλορ Σέρινταν

Τα σενάρια του Σέρινταν σου δίνουν την αίσθηση ότι περικλείουν τη δυναμική ενός περατωμένου (γυρισμένου) ήδη έργου. Με το «Στα Ίχνη του Ανέμου» (που ολοκληρώνει – μετά τα Sicario και Hell or High Water – την άτυπη τριλογία του για τη σκοτεινή καρδιά της σύγχρονης Αμερικής), ο τελευταίος καταθέτει μια «ανοιχτή επιστολή» απέναντι όχι μόνο στον φυλετικό (και σεξιστικό) ρατσισμό, αλλά και σε κάθε εγγενή παθογένεια του κοινωνικού ιστού. Ακόμη κι αν ενίοτε διολισθαίνει προς έναν μη προμελετημένο μελοδραματισμό ή διδακτισμό, το φιλμ του διαθέτει γνήσια ψυχή, (διεισδυτικό) βλέμμα ανατόμου, εδραιώνει το (ανίκητο) χιονισμένο τοπίο του Γουαϊόμινγκ ως ισότιμο πρωταγωνιστή και μετατρέπει (επιτέλους) την Ελίζαμπεθ Όλσεν σε κανονική (και ενδιαφέρουσα) ηθοποιό.

Υποψίες (Abluka) του Εμίν Αλπέρ

Με φόντο μια πόλη (και μια χώρα) που θυμίζει βαλκανική «πυριτιδαποθήκη», ο τούρκος σκηνοθέτης χαρτογραφεί (και χορογραφεί) το έρεβος με (ακλόνητη) αυτοπεποίθηση και σκιαγραφεί ανεξίτηλα τα πρόσωπα του δράματος σε ένα υποβλητικό, ουμανιστικό θρίλερ που ακροβατεί διαρκώς στο μεταίχμιο ενός ατομικού και συλλογικού «ναρκοπέδιου». Αυτό που εκκινεί ως διαπροσωπική ιστορία ανάμεσα σε δύο αποξενωμένα αδέρφια, μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια οιμωγή για το κοσμικό παράλογο, όπου ο ρεαλισμός παραχωρεί τη θέση του στην παραβολή κι εκείνη – με τη σειρά της – στη φαντασία, μετατρέποντας την Κωνσταντινούπολη σε ένα post-apocalyptic σκηνικό υψηλής (και γενναίας) κινηματογραφικής ποίησης.

Χωρίς Αγάπη (Nelyubov) του Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ

Το αλληγορικό αριστούργημα ενός από τους μεγαλύτερους auteur του καιρού μας απλώνει το βλέμμα του πάνω απ’ την νεκρή (ασάλευτη) φύση και το άδειο τοπίο μιας … Έρημης Χώρας (της σημερινής Ρωσίας), για να εναποθέσει ταφόπλακα σε μια ουτοπία (ή μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία) και να θρηνήσει την οριστική απώλεια της αθωότητας. Οι «Σκηνές από ένα Γάμο» αποκτούν πικρή, βιτριολική γεύση, (αδιέξοδα) εγκλωβιστική διάσταση, ζοφερά απαισιόδοξους, (σχεδόν) ντοστογιεφσκικούς τόνους, ενώ το αστυνομικό σασπένς περιβάλλει σαν απειλητική αψίδα (ή δαμόκλειος σπάθη) την μετάσταση της ηθικής διάβρωσης και της χρεοκοπίας των αξιών απ’ το ατομικό στο συλλογικό.

Θα Πέσει η Νύχτα (Night Will Fall) του Αντρέ Σίνγκερ

Ο ανθρωπολόγος και ο ιστορικός του αύριο, σίγουρα θα απονείμουν στο συγκλονιστικό «ντοκιμαντέρ για ένα άλλο ντοκιμαντέρ» του Σίνγκερ τα εύσημα για την (αγόγγυστη) προσπάθεια διατήρησης της μνήμης όχι μόνο ως εργαλείου ανάλυσης του παρελθόντος αλλά και υποθήκης του μέλλοντος. Ίσως η θέση που θα καταλάβει στη συνείδηση του αυριανού κοινού, αλλά και στο κινηματογραφικό πάνθεον, πλάι σε έργα όπως το «Νύχτα και Καταχνιά» του Ρενέ, το «Shoah» του Λανζμάν ή το «Ο οίκτος και η θλίψη» του Οφύλς, να δικαιολογήσουν (απόλυτα) το γιατί έμεινε στα συρτάρια για 70 ολόκληρα χρόνια.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • Cinedogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας των τελευταίων 5 ετών;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts