Tributes&Trivia Όλος ο Κόρε-έντα στο CineDogs!

6 Ιουνίου 2020 |

0

Όλος ο Κόρε-έντα στο CineDogs!

Το CineDogs, με μεγάλη του περηφάνια, σας παρουσιάζει το πληρέστερο αφιέρωμα στον Γιαπωνέζο μάστορα Χιροκάζου Κόρε-έντα, που κυκλοφορεί εκεί έξω. Ξεκινάμε, με χρονολογική σειρά:

Maborosi (1995)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Το Maborosi σηματοδοτεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Χιροκάζου Κόρε-έντα (μέχρι τότε γύριζε ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση). Σε αντίθεση με άλλα «υποσχόμενα» πρωτόλεια, προκύπτει δράμα με αυτοπεποίθηση που αναδεικνύει τον δημιουργό ως επιδέξιο και κυρίαρχο εκφραστή της φόρμας και του μέσου (και του συνακόλουθου, δεύτερου γιαπωνέζικου νέου κύματος). Βασίζεται σε λογοτεχνική πηγή, όμως η λιτότατη πλοκή (και ο αραιός διάλογος) ελάχιστα παραπέμπουν σε κάτι τέτοιο.

Χαρακτήρες, θέμα, συναισθηματική εμπλοκή διαθέτουν σαφείς επιρροές από το ντοκιμαντερίστικο παρελθόν του σκηνοθέτη (γνωστού γενικά για τη συμπάθεια με την οποία διέπει τα υποκείμενα της αφήγησής του αλλά και την αφοσίωση με την οποία ο θεατής δύναται να περιβάλλει τα τελευταία). Εύκολα ανιχνεύει κανείς τον σπόρο της προβληματικής των μελλοντικών του έργων: μνήμη, θνητότητα, αίσθηση απώλειας.

After Life (1998)

διαβάστε όλοκληρη την κριτική της ταινίας

Η Μετά Θάνατον Ζωή είναι ένα μοναδικό (κινηματογραφικό) Όραμα για το Επέκεινα και μια φιλμική κατασκευή που επωφελείται της κρυστάλλινης δομής (και διάρθρωσής) της για να εξερευνήσει (με τρόπο μεθοδικό) υπαρξιακά διλήμματα και έννοιες, προτού φανερώσει στον θεατή τον διακριτικής ευαισθησίας πυρήνα της. Το πρώτο μισό εξαντλείται σχεδόν στις συνεντεύξεις που διενεργούν οι υπάλληλοι της «υπηρεσίας» για να καθορίσουν ποιες Αναμνήσεις θα αναβιώσουν.

Συνεντεύξεις (άκρως) νατουραλιστικές, οπότε και (κατά βάση) αυτοσχεδιαστικές. Παρόλα αυτά οι συγκλίσεις και αποκλίσεις, οι ομοιότητες και αντιθέσεις που συνθέτουν το συλλογικό αποτέλεσμα αυτής της Αναπόλησης και ο τρόπος που ο πλουραλισμός της οπτικής και αντίληψης για την ίδια τη ζωή και τις στιγμές της (στιγμές χαράς ή πόνου) κατατίθεται και ενορχηστρώνεται επί Οθόνης – οδηγώντας ουσιαστικά στον Καθαρτήριο Επίλογο, αποκαλύπτουν την καίρια δεξιοτεχνία και το αυθεντικό δημιουργικό βάθος του Κόρε-έντα ως σεναριογράφου, σκηνοθέτη και μοντέρ.

Nobody Knows (2004)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Το Nobody Knows μεταμορφώνει το δράμα της εγκατάλειψης τεσσάρων ανήλικων αγοριών από τη μητέρα τους (πατέρας δεν υφίσταται στο κάδρο) σε έναν πανέμορφο οδοιπορικό ενηλικίωσης, εξερεύνησης και περιπέτειας. Η ακατέργαστη και ωμή δύναμη που κρύβει μέσα του το ένστικτο επιβίωσης, η ασύλληπτη ικανότητα του ανθρώπου να προσαρμοστεί ακόμη και στα πιο ζοφερά δεδομένα, η έμφυτη τάση του παιδιού να περιπλανηθεί, να σηκώσει κάθε πέτρα και να γουρλώσει το βλέμμα μπροστά στο άγνωστο, είναι η μαγιά μιας ταινίας που γιορτάζει την ίδια τη ζωή και τους απαράβατους νόμους που τη διέπουν: μάθηση δια της δοκιμής, δαρβινική προσήλωση στα υπάρχοντα δεδομένα.

Still Walking (2008)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

H προβληματική των τεταμένων (ή και στραγγισμένων) οικογενειακών δεσμών και του χάσματος των γενεών, αλλά και οι στατικές (σε μεγάλο βαθμό) συνθέσεις των κάδρων, ευθύνονται (κατά κύριο λόγο) για τον παραλληλισμό του σινεμά του Κόρε-έντα με εκείνο του Γιασουχίρο Όζου: η πλοκή και το σκηνικό στο Still Walking λειτουργούν ως παραλλαγή (ή αναθεωρημένη εκδοχή) του Tokyo Story (Tôkyô monogatari, 1953), μόνο που (αντίστροφα) αυτή τη φορά είναι τα τέκνα εκείνα τα οποία πραγματοποιούν το ταξίδι απ’ την πόλη στην επαρχία για να επισκεφτούν τους γονείς. Ωστόσο, δεν πρόκειται για συνειδητό homage – περισσότερο λειτουργεί ως συνέχεια μιας θεματικής που έχει ήδη φιλτραριστεί μέσα απ’ την μέχρι τότε δουλειά του σκηνοθέτη και της κομψής, εκλεπτυσμένης αισθητικής προσέγγισης που ο ίδιος υιοθέτησε απ’ το βαθιά συγκινητικό After Life (Wandafuru raifu, 1998) και ύστερα.

Air Doll (2009)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Τo Air Doll είναι το πιο τεθλασμένο, ανορθόδοξο, κόντρα έργο σ’ ολόκληρη τη φιλμογραφία του Χιροκάζου Κόρε-έντα (έτη φωτός – αισθητικά, υφολογικά και σημειολογικά – μακριά απ’ τα υπόλοιπα). Από τους υμνητές του δημιουργού δεν θα ακούσεις συχνά (ούτε εύκολα) γαλαντόμους σχολιασμούς ή επαίνους για δαύτο. Πολλοί τον έψεξαν για εμπορικότερο άνοιγμα (δεν είναι τυχαίο που το φεστιβαλικό, arthouse κύκλωμα σνόμπαρε τόσο το συγκεκριμένο όσο και το προγενέστερο, πασιφιστικό σαμουράι Hana). Μπορώ να δεχτώ (θα είχε ενδιαφέρον άλλωστε) οποιαδήποτε συζήτηση (ή αντίλογο) για την (εν γένει) καλλιτεχνική αξία ή το αποτέλεσμα του εγχειρήματος στη Φουσκωτή Κούκλα.

I Wish (2011)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Είναι (πλέον) αποδεδειγμένο πως τα παιδιά κατέχουν σημαίνουσα θέση (και διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο) στη δραματουργία του Χιροκάζου Κόρε-έντα (απ’ το Nobody Knows στο Like FatherLike Son κι από κει στο Our Little Sister ή το After the Storm και πάει λέγοντας). Ο ίδιος μοιάζει αποφασισμένος να αποδώσει την κινηματογραφική – τρόπον τινά – «δικαιοσύνη» που αρμόζει στον κόσμο τους και στην δική τους, ξεχωριστή πραγματικότητα.

Το I Wish είναι μια (τέτοια) χαρακτηριστική περίπτωση, τόσο σε επίπεδο πρίσματος όσο και διαχείρισης. Στο επίκεντρο δεσπόζει η ιστορία δύο μικρών αδελφών (τους υποδύονται τα αληθινά αδέλφια Μαέντα) που ζουν χώρια (και σε διαφορετικές πόλεις), αφού οι γονείς τους είναι διαζευγμένοι. Ο μεγαλύτερος, ο Κόιτσι, μένει με τη μητέρα και τους παππούδες σε ένα (αντικειμενικά) πιο ασφαλές-σταθερό οικογενειακό περιβάλλον, ενώ ο μικρότερος Ρίου ζει (πιο ξέγνοιαστα κι απελευθερωμένα, μποέμικα σχεδόν) με τον πατέρα σ’ ένα υποβαθμισμένο διαμέρισμα που ο τελευταίος μοιράζεται με άλλους μεροκαματιάρηδες-επίδοξους μουσικούς σαν και ελόγου του.

 Like Father, Like Son (2013)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Στο φιλμ αυτό του Κόρε-έντα δεν υπάρχει στόχαστρο∙ υπάρχει όμως προορισμός, σκοπός, τέλος. Ο Ιάπωνας ανιχνεύει τους σαθρούς κοινωνικούς θεσμούς και δεσμούς δίχως διάθεση να καταγγείλει, γιατί πίσω από όλα αναζητά τον άνθρωπο, τα εσώψυχά του, όχι ένα ανθρωπόμορφο σχήμα που θα δεχθεί μία δικαιολογημένη όσο και απρόσωπη οργή. Και βρίσκει τρόπο να  καλέσει μέσα στους χαρακτήρες του την αγάπη, εκεί που όλα μοιάζουν να την αποδιώχνουν γιατί η αγάπη μπορεί πάντα να βρει τον δρόμο της, ανάμεσα σε μικρότητες, λάθη και τραγωδίες.

Our Little Sister (2015)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Η μικρή μας αδελφή είναι ταινία ήπιας συγκρότησης και συνειδητής εγκράτειας, που την διατρέχει η ιεροτελεστία των μικρών (πραγμάτων και) στιγμών της καθημερινότητας: η ζωή στο σπίτι, η προετοιμασία των γευμάτων, ο απόηχος της γειτονιάς, η δουλειά, το σχολείο, η συνύπαρξη με τους άλλους, οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα. Οι ηρωίδες συζητούν γι’ αυτά, δεν φιλοσοφούν. Και μέσα απ’ αυτά ιχνηλατούν το «απόσταγμα» της κάθε στιγμής που έχουν ζήσει ως τώρα. Κι ανάμεσα σε αυτές τις ήσυχες στιγμές, τις σιωπές και τα βλέμματα, ο Κόρε-έντα στριμώχνει ένα ολόκληρο κινηματογραφικό σύμπαν. Μοιάζει να μη συμβαίνει τίποτα κι όμως συμβαίνουν τα πάντα: αυτή είναι η ζωή.

After the Storm (2016)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Το After the Storm κρατάει την μελαγχολική ιστορία (μιας διαρρηγμένης οικογένειας που βιώνει την σύντομη επανασύνδεση εξαιτίας ενός τυφώνα) σε χαμηλούς, βραδυφλεγείς τόνους, μέχρι την τελευταία πράξη στην οποία προσθέτει μερικές γλυκόπικρες πινελιές, σαν τις μικρές συντριβές και τα άγνωστα αύριο που στοιχειώνουν την ταπεινή μας ύπαρξη. Καθώς ο τυφώνας πλησιάζει απειλητικά, ο ήρωας επιχειρεί να «παγιδεύσει» μαζί του, στο ίδιο μέρος, την πρώην γυναίκα του και το γιό του, σε μια βραδιά που – στο μυαλό του – λειτουργεί ως απόπειρα να ξεθάψει, να αναστυλώσει και να γευτεί ξανά τον γάμο του, προσπαθώντας να μετατραπεί στο είδος του οικογενειάρχη που ποτέ του δεν κατόρθωσε να υπάρξει. «Δεν είναι τόσο εύκολο να μεγαλώσεις και να γίνεις αυτός που θα ‘θελες», λέει σε κάποια στιγμή στον πιτσιρικά. Εμ, δεν είναι. Ωστόσο ο σκηνοθέτης δεν «αποκαθηλώνει» τον ήρωά του με τον τρόπο (ας πούμε) που το κάνει το παραδοσιακό Χόλυγουντ – βάζοντας τον να τα σκατώνει στην αρχή, ώστε να τον οδηγήσει σε κάποιου είδους (φτηνή ή λιγότερο φτηνή) εξιλέωση στο τέλος.

The Third Murder (2017)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Το The Third Murder επιθυμώντας να μην καταφύγει σε απλουστεύσεις, υπογραμμίζει διαρκώς την (εν πολλοίς) μη ανιχνεύσιμη ή μετρήσιμη διάσταση της Αλήθειας (που συχνά φαντάζει ανέφικτη), καθώς και τα αμφιλεγόμενα κίνητρα του ίδιου του Νομοθέτη (π.χ. αν σκοτώσεις για χρήματα φαντάζει πιο ειδεχθές απ’ ότι αν το έπραττες για εκδίκηση). Διακρίνεις πίσω απ’ την κάμερα την εσκεμμένη άρνηση του Κόρε Έντα να προτάξει ένα ευθύγραμμο μοτίβο στην κλασική δομή του Έγκλημα και Τιμωρία αλλά και μια ιστορία που μοιάζει περισσότερο με διάλεξη περί ηθικής

Shoplifters (2018)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Το ονειρεμένο κατόρθωμα του Shoplifters είναι ότι θρέφει ένα μυστήριο στο ίδιο μικροσκοπικό κουκούλι στο οποίο μας έχει πείσει να φωλιάσουμε, εκεί όπου έχουμε βουλιάξει και οι ίδιοι μέσα στις ζωές των ηρώων της ταινίας. Αναρωτιόμαστε χωρίς να πανικοβαλλόμαστε από την άγνοια, ανυπομονούμε χωρίς να αγκομαχούμε. Και στο τέλος, σκεπαζόμαστε με την κουβέρτα που μας προσφέρει, χωρίς ποτέ να μας έχει κρύψει ότι έχει πολλή παγωνιά εκεί έξω.

The Truth (2019)

διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας

Ως αναζήτηση της αλήθειας και του ειδικού της βάρους, όπως φαίνεται να ορίζει ο τίτλος της, η ταινία του Κόρε-έντα δε διεκδικεί δάφνες ανάμεσα στις υπόλοιπες συναφείς της εργογραφίας του, καθώς στερείται κορύφωσης. Η αλήθεια για τον Κόρε-έντα είναι ο, τι αντέχει ο καθένας να είναι, εν προκειμένω ο, τι μπορεί να νιώσει σε μία μοναχική απογευματινή βόλτα στη γαλλική πρωτεύουσα, αλλά το πραγματικό κατόρθωμα βρίσκεται αλλού. Στην απόδοση ενός μακρά οφειλόμενου φόρου τιμής η οποία δεν καπελώνει το συνολικό έργο, αλλά καταφέρνει να ενταχθεί στην αφήγηση, αποτελώντας μάλιστα στοιχείο της πλοκής.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑