Tributes&Trivia Όλες οι ταινίες – υποψηφιότητες της Γκλεν Κλόουζ!

26 Φεβρουαρίου 2019 |

0

Όλες οι ταινίες – υποψηφιότητες της Γκλεν Κλόουζ!

Η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της χτεσινής τελετής απονομής των 91ων Βραβείων Όσκαρ ήρθε με την αναπάντεχη –τουλάχιστον σύμφωνα με τα προγνωστικά- νίκη της Ολίβια Κόλμαν στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου Ρόλου. Η απογοήτευση στο πρόσωπο της 71χρονης Γκλεν Κλόουζ ήταν κάτι παραπάνω από εμφατική, ενώ ακόμη και οι υπόλοιπες συνυποψήφιες –όπως άλλωστε και η θριαμβεύτρια της βραδιάς- δεν μπορούσαν να πιστέψουν την εξέλιξη. Η Κλόουζ, λοιπόν, που κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων ανεπιτυχών υποψηφιοτήτων για γυναίκες ηθοποιούς στην ιστορία του θεσμού είδε για μια ακόμη φορά το βαρύτιμο αγαλματίδιο να της γνέφει από μακριά και να μην καταλήγει στα χέρια της. Ας ρίξουμε, όμως, μια ματιά σε αυτές τις 7 υποψηφιότητες.

The World According to Garp (1982), του Τζορτζ Ρόι Χιλ

Ο σκηνοθέτης του θρυλικού The Sting μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζον Ίρβινγκ, στο ντεμπούτο της Γκλεν στη μεγάλη οθόνη, στο πλευρό του κυρίως πρωταγωνιστή  Ρόμπιν Γουίλιαμς. Πέρα από την Κλόουζ, υποψηφιότητα για την ερμηνεία του εισέπραξε, πάντως, και ο Τζον Λίθγκοου, στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου. Η Κλόουζ υποδύεται τη μητέρα του βασικού χαρακτήρα, μια ένθερμη φεμινίστρια που ήθελε πάση θυσία να φέρει στον κόσμο ένα παιδί άνευ συζύγου και κατορθώνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί με έναν πολύ περίεργο τρόπο: ως νοσοκόμα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συναντά ένα στρατιώτη που έχει υποστεί ανήκεστο εγκεφαλική βλάβη, αλλά παρά την κατάστασή του βρίσκεται σε συνεχή στύση, ως αντανακλαστική αντίδραση του οργανισμού. Επί της ουσίας, τον βιάζει και «αυτό-γονιμοποιείται», ενώ βαφτίζει το παιδί που προκύπτει από αυτό τον βιασμό με το επώνυμο του άτυχου στρατιώτη – ακούσιου πατέρα. Βυθισμένη σε ένα αδιανόητο σύμπαν από εξωφρενικές απιθανότητες και αποτυγχάνοντας να μπαλατζάρει το κωμικό της relief με τις έντονες εξάρσεις ακραίου -και κάπως εκβιαστικού- δράματος, η ταινία μπατάρει και βυθίζεται χωρίς να προλάβει να αγγίξει θυμικές ή εγκεφαλικές χορδές.

The Big Chill (1983), του Λόρενς Κάσνταν

Δεύτερη ταινία, δεύτερη υποψηφιότητα για την Γκλεν, σε μια ταινία της οποίας η ελληνική μετάφραση (Η μεγάλη ανατριχίλα) παραπέμπει λανθασμένα σε ταινία τρόμου (ίσως, μια προτιμότερη μετάφραση θα ήταν κάτι του στυλ «Η μεγάλη αμηχανία»). Ένα ολ-σταρ καστ της εποχής, ένα από τα ομορφότερα soundtracks (τουλάχιστον υπό την έννοια της συρραφής όμορφων και ταιριαστών με τα δρώμενα τραγουδιών), μια μυθική εναρκτήρια σκηνή υπό τους ήχους του I Heard it Through the Grapevine του Μάρβιν Γκέι, ο Κέβιν Κόστνερ στον μικρότερο ρόλο της καριέρας του ως ένα πτώμα που δεν βλέπουμε ποτέ, ένα κινηματογραφικό μνημείο στο υπαρξιακό angst των 30 και κάτι, εκεί όπου η νιότη χάνει το φρέσκο της δέρμα, ξεθωριάζει και ξεφτίζει, εκεί όπου τα φαντάσματα των ονείρων και της ιδεολογίας είτε στέκουν ως άταφα πτώματα είτε επιβιώνουν με τη μορφή των ανούσιων τύψεων, σαν μια σκουριά που δεν βγαίνει όσο και να την τρίψεις. Τα είπα όλα με μία ανάσα, ακολουθεί η περιλάλητη σκηνή. Υγ: υποψηφιότητες, επίσης, στις κατηγορίες της Καλύτερης Ταινίας και του Σεναρίου για την ταινία.

Natural (1984), του Μπάρι Λέβινσον

Εδώ είναι το σημείο όπου το όλο πράγμα αρχίζει να γίνεται αστείο. Τρεις ταινίες για την Γκλεν, ισάριθμες υποψηφιότητες. Το The Natural, βγαλμένο από τα σπλάχνα των bigger than life American sports movies, είναι η δεύτερη ταινία του Μπάρι Λέβινσον, κάτι σαν προθέρμανση πριν τα χρόνια της δόξας που ακολούθησαν, με ταινίες όπως το Good morning, Vietnam (1987) και Rain Man (1988). Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Μπέρναρντ Μάλαμουντ και αφηγείται την ιστορία ενός αυθεντικού και ακατέργαστου ταλέντου στο μπέιζμπολ (εξ ου και ο τίτλος), που δεν κατόρθωσε ποτέ να βρεθεί στον δρόμο προς τη δόξα εξαιτίας ενός τραγικού περιστατικού, ακριβώς την εποχή που ετοιμαζόταν να απογειωθεί.

Στα 35 του χρόνια, όμως, όχι μόνο θα επιστρέψει στο παιχνίδι με θριαμβευτικό τρόπο, αλλά θα έρθει και κατάφατσα αντιμέτωπος με όλα τα τραύματα ενός επώδυνου παρελθόντος, επανασυνδεόμενος με τον νεανικό του έρωτα, τον οποίο υποδύεται η Κλόουζ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντούμε τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ενώ πέρα από αυτήν της Κλόουζ, η ταινία απέσπασε άλλες τρεις υποψηφιότητες, στις κατηγορίες της Φωτογραφίας, της Καλλιτεχνικής και της Μουσικής, για τον Ράντι Νιούμαν (ο οποίος έχει κερδίσει δύο αγαλματίδια στην Κατηγορία του Καλύτερου Τραγουδιού και έχει γράψει το πανέμορφο τραγούδι It’s a Jungle Out There που αγαπάμε όλοι εμείς που υποκύπτουμε στην ένοχη γοητεία του Monk)

Fatal Attraction (1987), του Έιντριαν Λάιν

Τρία χρόνια αργότερα, μετά από τρεις υποψηφιότητες στην κατηγορία του Β’ Γυναικείου Ρόλου είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για την Γκλεν Κλόουζ να πιει το πικρό ποτήρι και στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου Ρόλου. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη συναντούμε τον Βρετανό Έιντριαν Λάιν, υπεύθυνο για ταινίες – icons της εποχής, όπως το Flashdance (1983) και το 9½ Weeks (1986), που έμελλε να αγγίξει το peak του τρία χρόνια αργότερα, με το καταπληκτικό Jacob’s Ladder. To Fatal Attraction, τέκνο της εποχής άνθισης των ερωτικών θρίλερ, απέσπασε έξι συνολικά υποψηφιότητες (στις κατηγορίες Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, στους δύο Γυναικείους Ρόλους, στο Μοντάζ και το Διασκευασμένο Σενάριο ) και έσπασε ταμεία στο αμερικάνικο –και όχι μόνο- box office, κατακτώντας την κορυφή στη λίστα με τις πιο κερδοφόρες ταινίες του 1987. Η Γκλεν Κλόουζ υποδύεται μια ψυχολογικά ασταθή (to say the least) γυναίκα, η οποία κυριεύεται από παθολογική εμμονή με έναν παντρεμένο άνδρα (τον Μάικλ Ντάγκλας, που την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο Wall Street του Όλιβερ Στόουν, κερδίζοντας το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου), μετά από ένα θυελλώδες σαββατοκύριακο παράνομου έρωτα.

Η Κλόουζ ενσαρκώνει τον πιο σκοτεινό ρόλο της ώς τότε καριέρας της, δίνοντας σάρκα και οστά σε μια ολότελα διαταραγμένη και ανεξέλεγκτη stalker ενώ διάσημη έχει μείνει η σκηνή στην οποία σκοτώνει το κουνέλι της οικογένειας του θύματός της, τοποθετώντας το στον φούρνο. Η Κλόουζ συνδιαμόρφωσε, μαζί με τον σεναριογράφο της ταινίας Τζέιμς Ντίρντεν (ο οποίος έγραψε το σενάριο, βασιζόμενος στη δική του μικρού μήκους ταινία Diversion, του 1980) τον ρόλο της, προσθέτοντας πολλές από τις αυτοκαταστροφικές νύξεις και πτυχές του χαρακτήρα της. Ενός χαρακτήρα που μετατράπηκε στο πλέον μισητό σύμβολο για τον αμερικάνικο φεμινιστικό κίνημα των 80s, καθώς (θεωρήθηκε ότι) απεικόνιζε μια ανεξάρτητη και επιτυχημένη καριερίστρια ως μια προσωπικότητα σχεδόν εγγενώς προβληματική.

Dangerous Liaisons (1988), του Στίβεν Φρίαρς

Βασισμένη στο μυθιστόρημα Les Liaisons Dangereuses του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό, σε σενάριο του δραματουργού Κρίστοφερ Χάμπτον που είχε μεταφέρει το έργο του Λακλό στο θεατρικό σανίδι, η ταινία χάρισε διθυραμβικές κριτικές στην Γκλεν Κλόουζ, επικυρώνοντας το πασιφανές: τα 80s της ανήκαν σχεδόν ολοκληρωτικά, παρά την απουσία της οσκαρικής επικύρωσης. Αυτή τη φορά, η ταινία για την οποία βρέθηκε εκ νέου προτεινόμενη η Γκλεν δεν ακολούθησε τη δική της μοίρα, βάζοντας στο σακούλι τρία αγαλματίδια (Διασκευασμένο Σενάριο, Κοστούμια, Production Design), σε σύνολο επτά υποψηφιοτήτων. Βρισκόμαστε στο προ Γαλλικής Επανάστασης Παρίσι, όπου η Κλόουζ ενσαρκώνει μια άπληστη, εξουσιομανή και ακόρεστη μαρκησία που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως πιόνια σε μια σκακιέρα εξαπάτησης και λαγνείας.

Τυφλωμένη από εκδικητική μανία, εξυφαίνει ένα δαιδαλώδες γαϊτανάκι από μηχανορραφίες, ανίερες συναλλαγές, εκβιασμούς και δολοπλοκίες, όπου η σεξουαλική αποπλάνηση κρατά τα γκέμια μιας άμαξας που βαδίζει ολοταχώς στον χαμό, όπως ακριβώς και η αριστοκρατική κοινωνία της εποχής που ξερνά τον επιθανάτιο ρόγχο της. Στο πλευρό της Κλόουζ συμπρωταγωνιστούν οι Τζον Μάλκοβιτς και Μισέλ Φάιφερ (που ενεπλάκησαν σε παράνομη σχέση στα γυρίσματα της ταινίας, σχεδόν σε αρμονία με την πλοκή της), καθώς και οι Ούμα Θέρμαν και Κιάνου Ριβς, ευρισκόμενοι αμφότεροι σε άγρια νιάτα.

Albert Nobbs (2012), του Ροντρίγκο Γκαρσία

Η επανεμφάνιση της Κλόουζ στις οσκαρικές υποψηφιότητες ήρθε μετά από ένα διάλειμμα 25 περίπου ετών, με μια ταινία που αποτέλεσε προσωπικό της στοίχημα για περίπου 3 δεκατίες! Το Albert Nobbs βασίζεται, λοιπόν, σε μια νουβέλα του 1927, η οποία μεταθέρθηκε στο θεατρικό σανίδι στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με τίτλο The Singular Life of Albert Nobbs, με πρωταγωνίστρια μαντέψτε ποια. Η Κλόουζ, που είχε λάβει θριαμβευτικές κριτικές και τιμήθηκε, το 1983, με το βραβείο Obie που απονέμεται μονάχα στους πρωταγωνιστές παραστάσεων Off-Broadway και Off-Off-Broadway στη Νέα Υόρκη, το έβαλε σκοπό να φέρει το συγκεκριμένο έργο και στη σκοτεινή αίθουσα.

Το όνειρό της έγινε σχεδόν πραγματικότητα το 2000, όταν μια κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με τον βετεράνο Ούγγρο Ίστβαν Ζάμπο στην καρέκλα του σκηνοθέτη, ήταν προ των πυλών. Προβλήματα χρηματοδότησης προκάλεσαν εν τέλει την ακύρωση του πρότζεκτ, για να φτάσουμε στο 2012 όπου (αυτό) το απωθημένο της Κλόουζ έγινε πραγματικότητα. H Κλόουζ, εκμεταλλευόμενη το ανδρόγυνο πρόσωπό της, ερμηνεύει μια γυναίκα που ζει και εργάζεται ως άνδρας μπάτλερ για δεκαετίες ολόκληρες, στο Δουβλίνο του 19ου αιώνα, αποτυπώνοντας με τις πιο ανεπαίσθητες κινήσεις μια βασανισμένη ψυχή κλειδωμένη σε ένα ξένο κέλυφος. Η ταινία, πάντως, δεν ξεφεύγει από μια προβλέψιμη πεπατημένη, αποτυγχάνοντας να δώσει πνοή όχι ακριβώς στη βασική ηρωίδα αλλά στο συνολικό πλαίσιο αναφοράς.

The Wife (2018), του Μπιορν Ρούνγκε

Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο τώρα ή μάλλον στο προχτές. Το φιλμ του Μπιορν Ρούνγκε, που προαλειφόταν ως η ταινία που θα χάριζε στην Κλόουζ το πολυπόθητο Όσκαρ, είναι χωρίς καμία αμφιβολία η χειρότερη από τις 7 που την έχουν καταστήσει υποψήφια. Το The Wife αφήνεται ολότελα στις πλάτες τις Κλόουζ, η οποία το κουβαλά με απόλυτη ευκολία. Περιφέρει με άνεση ένα μονίμως απλανές βλέμμα, πλάθει μία σκιώδη παρουσία. Ένα μέρος του εαυτού της μοιάζει παραδομένο στο βασανιστικό what if της ζωής της. Τι θα γινόταν αν είχε κυνηγήσει το ταλέντο της; Αν είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τη φαιδρή παρουσία του συζύγου της και να διαλύσει το κοινό τους δημιούργημα, του οποίο το corpus διέθετε εκείνος και το animus αυτή.

Ωστόσο, η τρομακτική δραματουργική ένδεια του φιλμ αποκαλύπτεται στις ελάχιστες στιγμές που η Κλόουζ απουσιάζει από την οθόνη. Kάθε στιγμή που δεν την βρίσκει παρούσα μαρτυρά ένα πλήρες σάστισμα, σε ένα φιλμ προδομένο εις πολλαπλούν από ένα σενάριο γεμάτο κοινοτοπίες και πρόχειρες λύσεις. Όλοι είχαν πιστέψει πως η ώρα της Κλόουζ είχε έρθει, σε ένα Όσκαρ επανόρθωσης παλαιότερων αδικιών και παραλείψεων. Κι όμως, το κοντέρ έγραψε εν τέλει 0/7 και απομένει να δούμε αν η Γκλεν θα έχει μια ακόμη ευκαιρία…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Το πρώτο τρέιλερ και τα πρώτα πόστερ του "Once Upon a Time in Hollywood" μόλις κυκλοφόρησαν, κοντοζυγώνουν και τα γενέθλιά του (27 Μαρτίου), είναι καιρός να βγει μια τελική ετυμηγορία. Ποια είναι, τελικά, η αγαπημένη σας ταινία από τη φιλμογραφία του Κουέντιν Ταραντίνο;
  • FB Cinedogs

  • Latest