Μία βραδιά με την Όντρεϊ στο Αλατζά Ιμαρέτ

Τα μνημεία μιας πόλης είναι κάτι πιο ξεχωριστό από απλά αξιοθέατα. Είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από απλές καταχωρήσεις σε τουριστικούς οδηγούς. Τα μνημεία της κάθε πόλης νοηματοδοτούνται από το πώς τα εκλαμβάνουν οι κάτοικοί της. Από τη σημασία που τους αποδίδουν. Ειδάλλως, μετατρέπονται σε νεκρά κτίσματα. Σε πέτρες που, για κάποιο αόριστο λόγο που κανείς δεν μπορεί επακριβώς να προσδιορίσει, είναι σημαντικότερες από κάποιες άλλες πέτρες. Τα μνημεία πρέπει να αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους που τα περιδιαβαίνουν καθημερινά. Να ζουν μέσα από αυτούς και τις δράσεις τους. Τα μνημεία κουβαλούν και εκπέμπουν πολιτισμό. Και όσο τα τροφοδοτούμε με πολιτισμό, θα αναπνέουν.

Το Αλατζά Ιμαρέτ αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα της πολύ-πολιτισμικής κληρονομιάς και ταυτότητας της Θεσσαλονίκης. Ένα από τα αμέτρητα μνημεία του ιστορικού της κέντρου που μαρτυρά την εναλλαγή και συμβίωση φυλών και πολιτισμών σε αυτή την πόλη, ανά τους αιώνες. Η ελληνική απόδοση της ονομασίας του είναι «πολύχρωμο άσυλο» και οφείλεται στους πολύχρωμους λίθους που κοσμούσαν τον μιναρέ του, από τον οποίο πλέον σώζεται μονάχα η βάση. Το χρώμα λοιπόν, είναι συστατικό στοιχείο της ταυτότητας του Αλατζά Ιμαρέτ και σε αυτό θα βασιστούμε και θα αφεθούμε. Η εθελοντική ομάδα “WHYNOT” με πλούσιο βιογραφικό δράσεων σε δημόσιους υπαίθριους χώρους της Θεσσαλονίκης, ξαναχτυπά δίνοντας χρώμα σε μια μαγιάτικη βραδιά. Μία βραδιά γεμάτη μουσική, δρώμενα και κινηματογράφο. Μία βραδιά διάδρασης μεταξύ των κατοίκων της πόλης και των μνημείων της. Στις 10 Μαΐου, το Αλατζά Ιμαρέτ ανοίγει τις πύλες του και σας περιμένει όλους, με μία ταινία στην οποία δύσκολα μπορεί κανείς να προβάλει αντιστάσεις. Το χρώμα κατακλύζει την οθόνη και η Όντρεϊ Χέπμπορν την καταπίνει. Αν το καλοσκεφτούμε, δεν υπάρχει τίποτα στη συγκεκριμένη ταινία που να μην έχει λάβει τη χροιά του θρύλου. Δια του λόγου το αληθές, διαβάστε…

 

Breakfast at Tiffany’s

Σκηνοθεσία: Μπλέικ Έντουαρντς

Πρωταγωνιστούν: Όντρεϊ Χέπμπορν, Τζόρτζ Πέπαρντ

Διάρκεια: 115′

Έτος παραγωγής: 1961

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν είχαν ως προορισμό απλώς να βγουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, να αποσπάσουν θετικές κριτικές και να κόψουν πολλά εισιτήρια. Η μοίρα τους επιφύλασσε μία σημαντικότερη αποστολή. Ορισμένες ταινίες ήταν καταδικασμένες να αφήσουν ανεξίτηλο το στίγμα τους. Να αποτελέσουν σημείο αναφοράς και ορόσημο στην ιστορία αυτής της τέχνης. Να ζήσουν για πάντα, να αποκτήσουν μία αναλλοίωτη διαχρονική αξία. Το «Πρόγευμα στο Τίφανις» είναι ένα τυπικό παράδειγμα αυτής της προνομιακής κατηγορίας ταινιών. Εμβληματικό και αγέραστο, απολαυστικό σα μια γουλιά γευστικό κρασί. Η Όντρεϊ Χέπμπορν περνά στην αθανασία ως «Holy Golightly», διδάσκοντας και ορίζοντας μια και για πάντα τι εστί χάρη, κομψότητα και φινέτσα. Με την απαστράπτουσα ομορφιά της και το ντελικάτο στιλ της. Με το παραπονιάρικο μουτράκι, τις λεπτεπίλεπτες κινήσεις, το τρυφερό βλέμμα και το αφοπλιστικό χαμόγελο. Ένα κορίτσι που ελπίζει να μην τελειώσει το πάρτι ποτέ, που βουτάει στη ζωή με δίψα για να βρει το δικό της καταφύγιο. Ο Μπλέικ Έντουαρντς αξιοποιεί στο έπακρο την πρώτη ύλη από χρυσάφι που είχε στα χέρια του, την αφήνει να λάμψει και δικαιώνεται απόλυτα. Ένα Technicolor διαμαντάκι που βάζει χρώμα στη ζωή μας, βασισμένο στην αιχμηρή πένα του Τρούμαν Καπότε και διανθισμένο με το θρυλικό μουσικό θέμα του Χένρι Μαντσίνι.

Το link του event στο Facebook: https://www.facebook.com/events/238705196332032/

H σελίδα της ομάδας “WHYNOT” στο Facebook: https://www.facebook.com/thesswhynot

Η εναρκτήρια σκηνή της θρυλικής ταινίας:




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑