Trance

Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ

Παίζουν: Τζέιμς ΜακΑβόι, Ροζάριο Ντόσον, Βενσάν Κασέλ

Διάρκεια: 101’

Ο Ντάνι Μπόιλ, μετά την σκηνοθετική επιμέλεια της τελετής έναρξης των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, επιστρέφει στα κινηματογραφικά πλατό. Αν λάβει βέβαια κανείς υπόψη τις δύο τελευταίες ταινίες του, δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η επιστροφή συνιστά χαρμόσυνο νέο. Μετά λοιπόν, το κλαψιάρικο και βασανιστικά γλυκανάλατο (και δυστυχώς οσκαρικό) «Slumdog Millionaire» και το απαράδεκτο «127 ώρες» που έμοιαζε με διαφημιστικό σποτάκι για χτυπητού χρώματος ισοτονικό ποτό, ο γεννημένος στο Εδιμβούργο σκηνοθέτης καταπιάνεται με μία ιστορία που πασχίζει να τα στριμώξει όλα στο δισάκι της. Ψυχαναλυτικό θρίλερ κρυφών και καταπιεσμένων επιθυμιών και κινήτρων. Ταινία μυστηρίου και αλλεπάλληλων ανατροπών. Έγκλημα φυλακισμένο σε ένα όνειρο ή μήπως ένα παραληρηματικό όνειρο εγκλήματος; Με ολίγη φιλοσοφική σως περί του ανθρώπινου μυαλού και των λαβυρίνθων του. Ένα ακραίο αριστίκ σκοτεινό μονοπάτι αλλά με πιασάρικα pop φωτάκια δεξιά και αριστερά για μην χάσουμε και τελείως τον δρόμο. Σας ακούγονται μήπως ολίγο υπερβολικά όλα αυτά; Καλώς ήρθατε λοιπόν, στο σινεμά του Ντάνι Μπόιλ.

Η ταινία είναι βασισμένη σε ένα σενάριο που είχε πέσει στα χέρια του Μπόιλ τα παλιά καλά χρόνια, την εποχή των γυρισμάτων του πολύ καλού «Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων». O Τζο Άχερν γύρισε εν τέλει το σενάριο αυτό σε τηλεταινία με τον ίδιο τίτλο και ο Μπόιλ χρειάστηκε να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε και ο Μπόιλ επιστράτευσε τον Άχερν αλλά και ένα παλιόφιλο για ένα project στο οποίο πίστεψε πολύ. Το σενάριο του «Trance» λοιπόν, υπογράφεται από κοινού τόσο από τον Άχερν όσο και από τον Τζον Χοτζ, σεναριογράφο όλων των παλιών καλών ταινιών του Μπόιλ. Μιας που αναφερθήκαμε αρχικά στο σενάριο, ας σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό το σημείο. Αυτό που είθισται να γράφεται και να λέγεται για ανάλογα σεναριακά πονήματα είναι ότι «το σενάριο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, χάρη σε διαδοχικές και ολότελα αναπάντεχες ανατροπές» ή τέλος πάντων κάτι παρεμφερές. Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα…

Το μειονέκτημα που διατρέχει το σενάριο του «Trance» διαπερνά και ολόκληρο τον σκελετό της ταινίας. Όταν ο σκοπός γίνεται καταναγκαστικός αυτοσκοπός, το παιχνίδι είναι ήδη χαμένο. Ο πυρήνας της αρχικής ιδέας είναι τραβηγμένος, στα όρια του φουσκωμένου με τρόμπα, στοιχείο που καθαυτό δεν συνεπάγεται κάτι αρνητικό. Το ζήτημα όμως είναι ότι μετατρέπεται σε κάτι πολύ αρνητικό, μέσα από τους μετέπειτα αδέξιους και εκβιαστικούς χειρισμούς. Το «Trance» βάζει τα δυνατά του να μας μπερδέψει τόσο πολύ που καταλήγει από ένα σημείο και έπειτα να μπερδεύει τον ίδιο του τον εαυτό. Τα πολλά ακροβατικά απαιτούν τρομερό βαθμό επιδεξιότητας και η ταινία δεν δείχνει να έχει το κουράγιο να κουβαλήσει στις πλάτες της τόσες ανατροπές και τόσα μπουρδουκλώματα. Κινούμενος στο ίδιο πνεύμα και κλίμα, ο Μπόιλ επιζητά σαν τρελός να μας εντυπωσιάσει και να μας καθηλώσει. Ακόμη και αν σε κάποιες στιγμές κατορθώνει να δείξει πως κατέχει τις τεχνικές ικανότητες για διάφορα τερτίπια και κολπάκια, αυτό δεν επαρκεί για να χτιστεί μία πλήρης και ολοκληρωμένη κινηματογραφική αισθητική. Για να το θέσω αλλιώς, ένας φαντεζί τριπλαδόρος δεν είναι απαραίτητο πως θα είναι και καλός ποδοσφαιριστής.

Πέρα όμως από το στιλ και τα δρώμενα της πλοκής, υπάρχει κάτι ακόμη στο «Trance» που χρήζει αναφοράς. Το πεδίο στο οποίο παραπέμπει και από το οποίο αντλεί έμπνευση και υλικό. Το ανθρώπινο μυαλό είναι όντως το πιο αδηφάγο θηρίο, η πιο απειλητική ζούγκλα. Γι’ αυτό και πολλές φορές είναι καλύτερο να μένει κλειδωμένο και αχαρτογράφητο. Ο Μπόιλ πατάει πάνω σε αυτό το μότο αλλά αντί να στήσει κάποιο περίτεχνο και περίπλοκο ψυχολογικό παιχνίδι, αρκείται στη βιτρίνα. Βασικά, γνωρίζει ότι όλο και κάποιους θα εντυπωσιάσει στα πεταχτά μέσα από θραύσματα θεωριών και ένα γλάσο από «ιατρικούρα». Last but definitely not least, η δεσποινίδα Ροζάριο Ντόσον, σύντροφος του Μπόιλ κατά τα γυρίσματα της ταινίας αλλά εσχάτως ελεύθερη και (πολύ πολύ πολύ) ωραία. Σε κάποιες σκηνές, ελλοχεύει σοβαρός κίνδυνος εγκεφαλικού. Όχι μόνο για τους άνδρες. Κανέναν δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο η Ροζάριο.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest