Reviews The Yakuza

20 Απριλίου 2019 |

0

The Yakuza

Σκηνοθεσία : Σίντνεϋ Πόλακ

Με τους : Ρόμπερτ Μίτσαμ, Κεν Τακακούρα, Μπράιαν Κηθ, Ρίτσαρντ Τζόρνταν, Κέικο Κίσι, Έιτζι Οκάντα, Τζέιμς Σιγκέτα

112’ (Ιαπωνία/ΗΠΑ, 1974)

Τρία χρόνια πριν το εξαιρετικό (πλην υποτιμημένο) Rolling Thunder (1977), ο Πωλ Σρέηντερ (του Ταξιτζή) – παρέα με τον Ρόμπερτ Τάουνι (του Chinatown) – γράφει ένα σενάριο, βασισμένος σε μια ιστορία του αδελφού του Λέοναρντ (ο οποίος ήταν εξπέρ στην γιαπωνέζικη κουλτούρα : είχε γράψει κι ένα – φαινομενικά «παλαβό» – φιλμάκι με τίτλο The Man Who Stole The Sun, 1979). Κάτι σαν μείγμα φιλμ νουάρ των ‘40s και γιαπωνέζικου crime των ‘70s, σε μια πλοκή που (παρ)ακολουθεί πρώην ιδιωτικό ερευνητή (private eye) να προσλαμβάνεται από φίλο προκειμένου να μεταβεί στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου για να βρει και να σώσει την κόρη του τελευταίου, η οποία κρατείται όμηρος από την οργάνωση Yakuza (την γιαπωνέζικη μαφία), επειδή ο πατέρας της έκανε μια συμφωνία να τους πουλήσει όπλα, αλλά πήρε τα χρήματα και δεν παρέδωσε ποτέ το εμπόρευμα…

Ο ήρωας Χάρι Κίλμερ (Ρόμπερτ Μίτσαμ) – που γνωρίζει καλά τον ανατολίτικο τρόπο ζωής, καθώς υπηρετούσε εκεί στη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – μαζί με έναν «συνεργάτη» (Ρίτσαρντ Τζόρνταν) που του …φυτεύει από δίπλα ο εντολοδότης της αποστολής (Μπράιαν Κηθ), καταφτάνει στο Τόκιο, εκεί όπου ένας παλιός φίλος και νυν καθηγητής τους υποδέχεται και τους φιλοξενεί στο σπίτι του. Ο Χάρι έχει ως στόχο να εντοπίσει το χαμένο κορίτσι, αλλά θα χρειαστεί τη βοήθεια ενός πρώην Yakuza, του Τανάκα Κεν (ο Τακακούρα Κεν του Black Rain, 1989) – αδερφού της γυναίκας (Κέικο Κίσι) με την οποία ο ίδιος υπήρξε ερωτευμένος στο παρελθόν – που έχει πλέον αποτραβηχτεί από την οργάνωση και τον εγκληματικό τρόπο ζωής.

Ο Χάρι πείθει τον Κεν να ξαναπιάσει το σπαθί του κι αφού ο τελευταίος καθαρίσει μερικούς «κακούς» – καθώς οι δυο τους αναζητούν την λευκή, νεαρή απαχθείσα – ανακαλύπτει πως κυκλοφορεί μια «αμοιβή» για το κεφάλι του : έτσι ο Χάρι αποφασίζει να τον βοηθήσει να καθαρίσει το όνομά του (βασικά, καθαρίζοντας όσους περισσότερους Yakuza μπορούν) και μαζί να φτάσουν στον άνθρωπο που έδωσε την εντολή για το συγκεκριμένο «συμβόλαιο». Σταματώ εδώ, γιατί παρακάτω αρχίζουν οι εκπλήξεις κι οι ανατροπές…

Αδιαμφισβήτητη hard-boiled ατμόσφαιρα που το κάνει να συγγενεύει με το κλίμα των αντίστοιχων «Yakuza» που γύριζε ο Κίντζι Φουκουσάκου στα ‘70s (όπως το Graveyard Of Honour ή το Street Mobster), αλλά μέσα από το «βλέμμα» του Σίντνεϋ Πόλακ στην καλύτερη – σκηνοθετικά – δεκαετία της ζωής του. Φωτογραφία, σκηνικά, σάουντρακ (του Ντέιβ Γκρούσιν), όλα κουβαλούν την αύρα αυθεντικού, πλήρως εξοικειωμένα και εναρμονισμένα με το ιδιαίτερο περιβάλλον του φιλμ.

O Μίτσαμ ξεπεζεύει στο ρόλο την γοητευτική έπαρση της παλιάς ερμηνευτικής σχολής. Τύπος που έχει δει κάμποσες φορές στη ζωή του τα πράγματα να στραβώνουν χοντρά και απότομα, σκληρό καρύδι (αν και αποτραβηγμένο από τη δράση), πρώην ιδιωτικός, πρώην στρατονόμος, που όταν τον πρωτοσυναντάς στο φιλμ περιποιείται τα λουλούδια του τυλιγμένος σε μια ρόμπα (η απόλυτα απομυθοποιητική εικόνα). Δεν ήταν η αρχική επιλογή για το ρόλο.

Για κείνον προοριζόταν ο Λη Μάρβιν με τον Ρόμπερτ Ώλντριτς στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Όταν όμως του ανετέθη, ο Μίτσαμ «επέβαλλε» στην σκηνοθεσία τον Πόλακ. Μαζί με τον Τακακούρα Κεν (η εσωτερική αφοσίωση του οποίου στον προσωπικό Κώδικα Τιμής δημιουργεί μια έξοχη, αντι-ηρωική φιγούρα : δεινός ξιφομάχος με το σπαθί Katana ανά χείρας και το επιβλητικό τατουάζ των Yakuza στην πλάτη) συνθέτουν ένα άκρως γοητευτικό δίδυμο.

«Όταν ένας Αμερικανός τρελαίνεται, ανοίγει τα παράθυρα και πυροβολεί, όταν το παθαίνει ο Ιάπωνας κλείνεται στον εαυτό του και αυτοκτονεί», λέει ένας από τους χαρακτήρες του φιλμ, σκιαγραφώντας την βασική διαφορά στάσης και νοοτροπίας ανάμεσα στην Δύση (εξωστρεφής δράση) και την Ανατολή (εσωστρεφής στωικότητα). Ο Κεν «απορροφά» τον πόνο χρόνων ολάκερων βουβά, τον υπομένει στωικά και αδιαμαρτύρητα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει απόλυτα πιστός στις Αξίες του (εκπληρώνει, με κίνδυνο της ζωής του, την «Υποχρέωση» που έχει απέναντι στον άνθρωπο που του έχει προκαλέσει – θα δείτε γιατί – αγιάτρευτη συναισθηματική πληγή…)

Η Μυστική Οργάνωση Γιακούζα είναι ένα φιλμ στυλιζαρισμένο και σκληρό συνάμα. Σου δίνει τον χρόνο να συνδεθείς με τους ήρωες και να επενδύσεις συναισθηματικά και ψυχολογικά στο «Ταξίδι» που κάνουν επί της Οθόνης. Είναι βραδυφλεγές, με (σαφή) έμφαση στην πλοκή και τους χαρακτήρες. Η σκηνοθεσία και η αφηγηματική γραμμή του Πόλακ ακολουθούν τους ρυθμούς και την φιλοσοφία του ζεν περί ακινησίας, αποστασιοποίησης και σύνθεσης των αντιθέτων.

Πλάνα στατικά και συμμετρικά, κινήσεις της κάμερας μελετημένες και με ιδιαίτερη πλαστικότητα, εκφραστικές γωνίες λήψης, κινηματογραφικοί χρόνοι επιμηκυμένοι που δημιουργούν μια γοητευτική «βραδύτητα», ευλαβικά «τελετουργική» χορογραφία των λιγοστών αλλά έξοχων – και άρτια σχεδιασμένων – σκηνών δράσης με αποκορύφωμα την «εισβολή» των δύο πρωταγωνιστών στο άντρο των γκάνγκστερ, εκεί όπου η «δράση» με την «ακινησία» (οι δύο διαφορετικές στάσεις που σχολιάστηκαν πιο πάνω) εναλλάσσονται εκπληκτικά μέσα στην ίδια σκηνή…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest