Reviews Lo Imposible (The Impossible)

11 Ιανουαρίου 2013 |

0

Lo Imposible (The Impossible)

Σκηνοθεσία: Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα

Παίζουν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Ναόμι Γουότς

Διάρκεια: 105’

Στις 26 Δεκεμβρίου 2004, σεισμός μεγέθους 9,3 της κλίμακας Ρίχτερ εκδηλώθηκε στα βόρεια της νήσου Σουμάτρα της Ινδονησίας, περνώντας στην ιστορία ως ο τρίτος ισχυρότερος σεισμός που έχει ποτέ καταγραφεί από σεισμογράφο. Το κυριότερο δραματικό επακόλουθο του σεισμού υπήρξε το διαβόητο τσουνάμι που έπληξε 15 χώρες και τα κύματα του οποίου έφταναν τα 15 μέτρα ύψος. Το ακριβές νούμερο των θυμάτων είναι αδύνατο να υπολογιστεί και κυμαίνεται μεταξύ 230.000 και 280.000. Ο αποτρόπαιος αυτός απολογισμός κατατάσσει το τσουνάμι της 26ης Δεκεμβρίου του 2004 στην έκτη θέση των πιο αιματηρών καταστροφών στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία.

Το παραπάνω τραγικό περιστατικό αποτελεί την εμπορικά αξιοποιήσιμη πρώτη ύλη της δεύτερης ταινίας του Ισπανού σκηνοθέτη και εκ Βαρκελώνης ορμώμενου, Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο υπήρξε η ταινία τρόμου «Το ορφανοτροφείο» (El Orfanato, 2007), η οποία όχι μόνο είχε κάνει εισπρακτική θραύση αλλά είχε λάβει και εγκωμιαστικότατες κριτικές. Βαδίζοντας στον δρόμο που χάραξαν πολλοί πριν από αυτόν και αναμένεται να ακολουθήσουν ακόμη περισσότεροι, ο Μπαγιόνα εξαργύρωσε την άγουρη ακόμη επιτυχία του με ένα χολιγουντιανό διαβατήριο. Παίρνοντας όμως μεταγραφή σε ένα δημοφιλέστερο πρωτάθλημα, πέρα από το επίπεδο εργασίας, μεταβάλλονται άρδην και οι προτεραιότητες. Υψηλότεροι προϋπολογισμοί, διάσημοι αστέρες στο καστ, υπέρογκος μηχανισμός promotion, ποιοτικότερα τεχνικά μέσα αλλά παράλληλα και πλήρης υποβάθμιση των όποιων καλλιτεχνικών επιδιώξεων.

Η ιστορία ευθύς εξαρχής μας προϊδεάζει για τους κινδύνους που παραμονεύουν στην ταινία. Ε, λοιπόν, όλα τα σήματα κινδύνου αποδεικνύονται προφητικά. Η υπόθεσή μας περιστρέφεται γύρω από την απέλπιδα προσπάθεια επανασύνδεσης της πενταμελούς οικογένειας Μπένετ, η οποία έχει μεν βγει ζωντανή από τη θεομηνία, έχει δε χωριστεί στα δύο. Ο πατέρας (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) μαζί με τους δύο μικρότερους γιους και η τραυματισμένη μητέρα (Ναόμι Γουότς) με τον πρωτότοκο, σε μία κατάσταση απόλυτου χάους. Αξιοσημείωτο είναι πως η ταινία βασίζεται στην αληθινή (τώρα, σε ποιο βαθμό είναι μία άλλη συζήτηση…) ιστορία μιας ισπανικής οικογένειας τουριστών που παραθέριζε στα νησιά Πουκέ την εποχή του τσουνάμι. Χάριν ευκολίας και ταύτισης όμως, οι Ισπανοί έγιναν Άγγλοι, διότι πόσο να συμπονέσει ο κακόμοιρος ο θεατής με έναν πατέρα που άκουσον άκουσον δεν ομιλεί την αγγλική…

Η αλλαγή εθνικότητας των βασικών ηρώων είναι η πρώτη από μία σειρά ατελείωτων «διευκολύνσεων», τις οποίες μας χαρίζει απλόχερα η ταινία προκειμένου να αναστατωθούμε μεν επαρκώς, αλλά πάντα ελεγχόμενα και σύμφωνα με την πεπατημένη. Οι σκηνές της φυσικής καταστροφής είναι εντυπωσιακές και καλογυρισμένες, δεν είναι όμως τίποτα περισσότερο από μία παρένθεση. Με το που κοπάζει η θύελλα, ξεκινά ένα θλιβερό παιχνίδι αφόρητου συναισθηματικού εκβιασμού. Κλάμα, πόνος, οδυρμός, αλλά μονάχα σε πρώτο και φτηνό επίπεδο, χωρίς καμία εμβάθυνση στην έννοια της απώλειας ή στην αίσθηση της απελπισίας. Οι υποτιθέμενες μετά-αποκαλυπτικές εικόνες του Μπαγιόνα δεν είναι ούτε σοκαριστικές ούτε εικαστικά συναρπαστικές. Είναι σουλουπωμένες, έχουν σπρώξει τον θάνατο και το μακελειό κάτω από το χαλί και εστιάζουν απελπιστικά εμφατικά μονάχα στο προφανές στόρι της μετ’ εμποδίων επανασύνδεσης. Το «αδύνατο» που εμπεριέχει ο τίτλος της ταινίας επί της ουσίας του πράγματος δεν είναι και τόσο αδύνατο αν το καλοσκεφτείς. Εφόσον άπαντες επέζησαν, κάποια στιγμή διάβολε, είτε μέσω κάποιας πρεσβείας, είτε μέσω των ΜΜΕ, είτε ψάχνοντας σε νοσοκομεία και καταυλισμούς, είτε στη χειρότερη πίσω στην πατρίδα, κάποια στιγμή τέλος πάντων, θα έβρισκαν ο ένας τον άλλο.

Ακόμη όμως και να μην ίσχυαν όλα τα παραπάνω, είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο αχρείαστο είναι να γυριστεί μία ταινία με αυτό το θέμα, εφόσον δεν έχει σκοπό ούτε να εντυπωσιάσει τεχνικά αλλά ούτε και να συγκινήσει ουσιαστικά. Υπάρχει βέβαια θα μου πείτε και ο κλασικός ύμνος στην ανθρώπινη δύναμη θέλησης και διάφορα άλλα δακρύβρεχτα. Όλος αυτός ο παιάνας πάντως έχει ως αντικείμενο τη λευκή δύναμη θέλησης, η οποία είναι σαφώς διαχωρισμένη από τις πιο σκουρόχρωμες εκδοχές της. Αν δείτε την ταινία, μπείτε στον κόπο να παρατηρήστε πώς εικονογραφούνται οι ντόπιοι κάτοικοι. Σαν κάποια κακομούτσουνα και κακόμοιρα πλάσματα που εύλογα έχουν συνηθίσει σε εκατόμβες νεκρών και τραγωδίες, αφού εξάλλου και σε φυσιολογικές συνθήκες δεν τα περνάνε και μούρλια. Η τραγωδία της ιστορίας βασίζεται αποκλειστικά στο ότι κάποιοι «νορμάλ» συνάνθρωποί μας από την καλή πλευρά του κόσμου είπαν να ξεσκάσουν λίγο από την πίεση και βρέθηκαν ξάφνου με ένα τσουνάμι στο κεφάλι σε αυτά τα καταραμένα και αφιλόξενα μέρη που δεν εκτιμάνε τίποτα…

Και το τρέιλέρ μας…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑